Sayha
1.5
(Pamir'in Anlatımıyla)
06.30.
Şafak çizgisi sahanın üzerindeki gri bulutları yararken, eğitim sahasındaki tek ses Sare’nin hırıltılı nefesleri ve çamurlu postalların zemine vuruşuydu.
Üzerindeki 15 kiloluk ağırlık yeleğiyle engel parkurunun son etabındaydı. Sürünme ağının altından geçerken kıvırcık saçları çamura batmış, dirsekleri kanamaya başlamıştı. Ama durmuyordu. "Kabul ediyorum" dediği andan beri gözlerindeki o hırs, yerini tamamen saf bir inadına bırakmıştı.
Gelişiyordu. Yavaş ama emin adımlarla zihnindeki o sivil zayıflığı söküp atıyordu.
Tam o sırada sahanın girişindeki bot sesleri duyuldu.
Başımı o tarafa çevirdiğimde timden Mete ve Kemal’in ellerinde kahve kartonlarıyla sahaya doğru yürüdüğünü gördüm. Mete her zamanki gibi gevşek bir yürüyüşle önden geliyor, Kemal ise meraklı gözlerle parkurdaki Sare’yi süzüyordu.
"Komutanım?" dedi Mete, adımlarını yanımda yavaşlatıp selam verirken. Gözleri parkurdan çıkıp barfiks demirine doğru koşan Sare’ye kaydı. "Hayırdır komutanım, nizamiyede yeni bir kursiyer var dediler de... Bu küçük kız kim? Yanlış adrese mi geldi?"
Kemal de yanımıza yanaşıp kahvesinden bir yudum aldı. Yüzünde hafif bir tebessüm belirdi. "Valla komutanım, boyu yelek kadar zaten. Şaka mıdır nedir, timin yeni üyesi bu ufaklık mı yoksa?"
Sare barfiks demirine ulaştığında Mete’nin sesini duymuştu.
Demiri kavrayan parmakları kasıldı. Çamurlu yüzünü bize doğru bile çevirmedi. Mete ve Kemal’in alaycı ya da meraklı bakışlarını tamamen yok saydı. Oralı bile olmadı. Çenesini sıktı, bedenini bütün gücüyle yukarı çekti. Bir. İki. Üç...
Hiçbir söze, hiçbir alaya cevap vermeden, sadece önündeki demire odaklanarak kendini zorlamaya devam etti. O anki duruşunda öyle sert bir inat vardı ki, Mete’nin yüzündeki o gevşek gülümseme yavaşça dondu.
Gözlerimi ikisinin üzerinde gezdirdim. Sestimdeki o buz gibi tonla konuştum:
"Laf kalabalığını kesin."
Mete ve Kemal anında dikleşti. İçimdeki komutanın tek bir kelimesi ikisini de hazırol pozisyonuna sokmaya yetti.
"Komutanım, biz sadece—"
"Sadece gevezelik ediyorsunuz Mete," dedim, bakışlarımı barfikste pes etmeden yükselen Sare’den ayırmadan. "Karşıdaki kız, . Sizin 'ufaklık' dediğiniz kişi, yakın zamanda bu nizamiyenin ve bu soyadın sorumluluğunu taşıyacak."
İkisi de aniden donakaldı. Kemal’in elindeki kahve bardağı hafifçe sallandı. Mete gözlerini irileştirip bir bana, bir de bardan inip çamurda gardını alan Sare’ye baktı.
"Soyadınız mı?" diye mırıldandı Mete, şaşkınlığını gizleyemeyerek. "Komutanım siz... Evleniyor musunuz?"
"Sizi ilgilendiren kısım bu değil," dedim kestirip atarak. "Sizi ilgilendiren kısım, yarın sabah nikahta şahit olacağınız. Şimdi kaybolun. Sahanın düzenini bozuyorsunuz."
"Emredersiniz komutanım!"
İkisi de uzatmadan, hâlâ yaşadıkları şokun etkisiyle hızlı adımlarla sahadan uzaklaştı.
Sare’ye doğru yürüdüm. Kanayan ellerini sıkmış, gözlerini bana dikmişti. Mete ve Kemal’in söylediklerini duymuştu ama yüzünde tek bir soru işareti yoktu. Sadece bir sonraki emri bekliyordu.
"Duymazdan geldin," dedim, tam önünde durarak.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 24 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Yeni bölüm gelsin 😘
Eline emeğine sağlık balım 💙 yeni bölümü beklemedeyim ❤️
Eline sağlık bebişş ♥️♥️
Çok güzel olmuss
Yeni bölüm hemen gelmeli 😡🤪
Çokkk güzelll
Yorum
Yorum bulunamadı.