Sayha
1.7
ஓ๑♡๑ஓ
Lojmanın kapısının önüne geldiğimizde saat 11.30’du.
Askeri aracın arkasındaki iki valizi ben aldım. Sare, annesinin koluna girmiş, onu yavaş adımlarla merdivenlerden çıkarıyordu. Küçük kız kardeş İlayda ise Sare’nin eteğine tutunmuş, ürkek gözlerle etraftaki nöbetçi askerlere ve devasa lojman binasına bakıyordu.
İkinci kattaki dairenin kapısını açtım.
Eşyaları koridora bıraktığımda evdeki o sert, nizamı yüksek askeri düzen hemen göze çarpıyordu. Her şey simetrik, sade ve renksizdi
Küçük İlayda, peltek diliyle ablasına sığındı. Kıvırcık saçları tıpkı Sare'ninki gibi omuzlarına dökülüyordu ama gözlerinde o küçük çocuk ürkekliği vardı. Başını kaldırıp bana baktı .
Sare hemen kardeşinin önüne geçip onu arkasına aldı. Gözlerini bana dikti.
Onu benden korumaya çalışıyordu.
tek bir adım attım. Küçük kıza bakmadım bile; gözlerim doğrudan Sare’deydi.
"Burası bir askeri bölge Sare," dedim, sesim duvarlarda yankılanarak. "Salondaki ana oda annenin. Yan taraftaki oda kardeşinin ve senin. Benim odama izinsiz giriş yasak. Sabah antrenmanı saat 05.00’te değil, yarından itibaren 04.30’da başlıyor. Soyadımı aldın diye sana ayrıcalık tanıyacağımı sanıyorsan yanılıyorsun."
Sare çenesini dikleştirdi. Kıvırcık saçlarının arasından bana dik bakışlarını fırlattı.
"Senden ayrıcalık isteyen olmadı Yüzbaşı," dedi soğukça.
"Güzel," dedim. Arkamı dönüp dış kapıya doğru yürüdüm. "Yerleşin. Akşam 20.00'de devriye kontrollerim var. Evde düzen dışı bir şey istemiyorum."
Kapıyı kapatıp çıktığımda merdivenlerde duraksadım.
Ceketimin yakasını düzelttim. O evde artık sadece ben yaşamıyordum. O evde artık benim soyadımı taşıyan, kıvırcık saçları omuzlarına dökülen ve gözlerinde fırtınalar kopan bir kadın vardı.
Duygulara yer yoktu. Ama bu operasyon, hayatımın en çetin görevi olacaktı; bunu çok iyi biliyordum.
✮✮✮
✦ ✦
Sarenin anlatımıyla...
Sessizlik... Dairenin içindeki tek ses, salondaki koltukta uyuyan annemin solunum cihazından çıkan ritmik ve mekanik hışırtıydı.
Saat gece yarısını çoktan geçmişti.
İlayda yanımda, ince battaniyenin altında mışıl mışıl uyuyordu. Bir eli hafifçe eşofmanımın paçasına takılı kalmıştı; sanki uykusunda bile kaybolmaktan korkuyordu. Kıvırcık saçları yastığa dağılmıştı, nefes alıp verirken göğsü hafifçe kalkıp iniyordu.
Sessizce yataktan doğruldum. Yalın ayak adımlarla ahşap parkenin üzerinde yürüyüp annemin başucundaki sandalyeye oturdum.
Elimi uzatıp annemin zayıflamış, damarları belirginleşmiş elini avuçlarımın arasına aldım. Yüzü huzurluydu ama o kadar solgundu ki... Bir haftadır o adamın, babam olacak o yaratığın gölgesi tepemizde dolaşırken annemin bu yüz ifadesini görmek bile mucizeydi.
Sadece birkaç gün önce kendi evimizde, kendi yoksul ama tanıdık dünyamızda yürüyorduk. Şimdi ise bir askeri lojmanın ikinci katında, duvarları gri ve beyazdan ibaret, her köşesi askeri bir disiplinle kokan yabancı bir tavanın altındaydık.
Ve ben... Bugün evlenmiştim.
Parmağımdaki o soğuk, sade gümüş halkaya baktım.
Hayatımın hiçbir sahnesinde kendimi bir askerin karısı olarak hayal etmemiştim. Bırakın karısı olmayı, bir erkeğin arkasına sığınmayı bile gururuma yediremeyen ben, bugün bir adamın soyadını zırh gibi kuşanmıştım.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 28 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çok güzeldi eline kalemine yüreğine sağlık yazarım ♥️❤️❤️
HARİKAYDİİİ
HARİKAYDI ÇOK GÜZELDİ 💙💙💙
Çokkkkk güzelll olmuş canımmmmmmmmmmmmm
HARİKAYDI BALİİMMMM
Yorum
Yorum bulunamadı.