Sayha
Bölüm 19•
Zihnindeki Hayalet
Tema:
(Pamir'in Anlatımıyla)
Karanlık... Zihnimin kıvrımlarında yankılanan tek şey dondurucu bir sessizlik ve ayaklarımın altından kayıp giden zifiri bir sis tabakasıydı.
Burası ne bir operasyon sahasıydı ne de bildiğim bir coğrafya. Yine aynı yerdi. Zihnimin en derin, kilitli kapılarının arkasında yıllardır tekerrür eden o karanlık düzlük.
Sisin içinden bir gölge belirdi.
Kıvırcık saçları rüzgarda darmadağın savruluyordu. Yüzü tıpkı her zamanki gibi buğuluydu; hatları netleşmiyor, gölgelerin arkasında saklanıyordu. Ama duruşu, o dik ve pes etmeyen omurga hattı aynıydı. Bana doğru bir adım attı. Sesini duydum; derinden, adeta bilincimin en kuytu köşesinden geliyormuş gibi fısıldadı:
"Gel..."
Elini bana doğru uzattı. Bir adım atmak istedim. Botlarımı kaldırmaya, o gölgeye doğru yürümeye çalıştım ama ayaklarım yere çivilenmiş gibiydi. Kaslarım kilitlendi, göğsüme koca bir kaya oturdu. Rüyalarımda bile hiçbir emre boyun eğmeyen ben, o tek bir adıma gücüm yetmiyordu.
"Gel Pamir..."
Uzanıp tutamadım. Gölgeler etrafını sararken o kıvırcık saçlı kadının imajı sisin içinde eriyip gitmeye başladı. Nefesim boğazımda düğümlendi.
Kan çanak gibi açılan gözlerimle tavana baktım.
"Hah..."
Nefes nefese kalmış, göğsüm hızla kalkıp iniyordu. Şakaklarımdan süzülen soğuk ter damlası yastığa aktı. Komodinin üzerindeki dijital saat yeşil ışığıyla karanlığı deliyordu: 03.15.
Yataktan bir fırlayışta doğruldum. Kalbim sanki ağır bir koşudan çıkmışım gibi ritimsiz vuruyordu. Elimle yüzümü sıvazladım. Sadece bir rüyaydı... Ama yıllardır peşimi bırakmayan, mantığımı çürüten bir rüyaydı.
Yataktan çıkıp yalın ayak adımlarla masama yöneldim.
Odadaki tek ışık kaynağı dışarıdaki sokak lambasının perdenin arasından sızan sarımsı cılız ışığıydı. Sandalyeyi çekmeden masanın üzerindeki kilitli çekmeceye uzandım. Anahtarı çevirip çekmeceyi sertçe çektim. En arkadaki siyah dosyanın içinden saman kâğıtlarına çizilmiş kara kalem çizimleri çıkardım.
Işığı açmadım. Masanın üzerindeki kâğıtlara dikkatle bakmaya başladım.
Yıllardır gördüğüm o rüyadan kalan kırıntılarla çizdiğim resimlerdi bunlar. Siyah kurşun kalemle defalarca üstünden geçtiğim, darmadağınık kıvırcık saçlar, belirsiz bir yüz hattı ve o sert duruş... Kâğıttaki çizgilere parmak uçlarımla dokundum.
Rüyamdaki o silüet, o kıvırcık saçlar...
Aklıma aniden salondaki oda geldi. Şu an o odada uyuyan, kıvırcık saçları yastığa dökülen, yüzünde antrenmanın izlerini taşıyan o kız... Sare.
Parmaklarım kâğıdın üzerinde kilitlendi. Yıllardır zihnimi kurcalayan bu gölge ile yan odadaki canlı kanlı gerçeklik arasındaki o tuhaf, mantık dışı benzerlik şakaklarımdaki ağrıyı artırdı. Zihnimdeki askeri düzen, bu tesadüfü bir kalıba sokmakta çaresiz kalıyordu.
Kâğıtları masanın üzerine bıraktım. Kimse yoktu. Koskoca evde, gecenin zifiri karanlığında bir başımaydım.
Çizimdeki o buğulu yüze doğru eğildim. Karanlık odaya doğru, kendi sesimi bile tanıyamayacağım kadar alçak ve kırık bir fısıltıyla konuştum:
"Kimsin sen?..."
Rüzgar dışarıdaki pencerelere çarptı. Cevap gelmedi.
Çizimleri yavaşça toplayıp dosyanın içine geri koydum ve çekmeceyi kilitledim. Ceketimi omuzlarıma geçirip kapıya doğru yürüdüm. 04.30'daki poligona daha vakit vardı ama ben o karanlık odada daha fazla kalamazdım.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 25 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Ayyy bayıldım nasıl bekliycem yeni bölümü şimdi bilmiyorum 💙💙
balım mükemmelll olmuşs abi sabah nası uyanacaklarrr onu çok merak ediyorumm
Çok güzeldi eline sağlıkkkkk💗✨
Çok güzeldi eline sağlık bebişş ♥️
Yorum
Yorum bulunamadı.