Sayha

Bölüm 21•

Geçmiş Zaman: Kiraz 🍒

Tema:
Sen bu çirkin dünyanın pencere önü çiçeğisin...
Hiçbir kışın seni kurutmasına izin verme. 
Sare... 🍒
****
Sekiz yıl önceki o karlı dağdan, Kuzey Irak’ın dumanlı tepelerinden çok daha önce; aynı mahallenin tozlu sokaklarında, kiraz kokulu yaz günlerinde kesişmişti yolları.
O zamanlar Sare henüz altı yaşındaydı, Pamir ise dokuz.
Pamir asla sert ya da katı bir çocuk değildi. Aksine; kalbi kocaman, mahalledeki tüm zayıf çocuklara kalkan olan ama çaktırmamak için ciddi duran, korumacı bir abimsiydi. Pamir’in o yaştaki tek derdi, mahallenin nizamını sağlamak ve kimsenin canının yanmamasını garantilemekti.
Sare ise... Sare o zamanlar babasından şiddet gören, evdeki o karanlık ve korkutucu havadan kaçmak için kendini sokağa atan küçücük, kırılgan bir kız çocuğuydu. Kıvırcık saçları omuzlarına dökülür, gözlerindeki o masum ama korkulu bakışla sokağın en neşeli köşesini arardı. Evdeki bağırışları, üzerindeki o gizlemeye çalıştığı morlukları unutmanın tek bir yolu vardı onun için: Kirazlar.
Üstelik Sare 'r' harflerini hiç söyleyemez, hepsinin yerine çocuksu bir pelteklikle 'y' derdi.
Sıcak bir yaz günü, Sare evdeki o ağır bağırışlardan kaçıp mahallenin ortasındaki kocaman kiraz ağacının altına koşmuştu. Kıvırcık saçları uçuşarak ağacın gövdesine sarılmış, o minik elleriyle tırmanmaya başlamıştı. Amacı en tepedeki, en kırmızı, en tatlı kirazlara ulaşmaktı. Dala tutundukça arkasına bile bakmıyor, rüzgar saçlarını uçurdukça evdeki o korkunç sesleri unutuyordu.
Ama en tepedeki dala ulaştığında, bastığı ince dal çatırdadı.
Sare kalbi küt küt atarak dala sıkıca sarıldı. Aşağısı çok yüksek görünüyordu ve korkudan gözleri dolmaya başladı. Minik dudakları titriyor, kıvırcık saçlarının arasından aşağıya bakmaya korkuyordu.
"Sare!"
Ağacın altından yükselen o yumuşak ama endişeli sesle irkildi.
Dokuz yaşındaki Pamir, ağacın dibine gelmiş, başını yukarı kaldırmıştı. Yüzünde hiç de sert bir ifade yoktu; aksine gözleri büyük bir endişeyle açılmıştı. Pamir, Sare’nin evde yaşadıklarını, babasının seslerini az çok duyar, o küçük kızın masumiyetini ve incindiğini bilirdi. Bu yüzden onu ne zaman görse gözünün önünden ayırmazdı.
"Ağacın tepesinde ne işin var senin kıvırcık?" dedi Pamir, sesini panik yapmaması için sakin tutmaya çalışarak. "Aşağı in hadi, bak düşeceksin."
"İnemiyoyum ki..." dedi Sare, 'r'lerin yerine 'y' koyup sesindeki masum korku dışarı sızarken. "Dal kıyıylacak gibi oldu Pamiy! Ama bak, en kıymızylay buyadaydı!"
Pamir yukarıya, Sare’nin minik avucundaki kirazlara ve onun ağlamamak için direnen gözlerine baktı. Kalbi sızladı o küçük kız için.
"Korkma," dedi Pamir, ağacın gövdesine bir adım daha yaklaşarak kollarını iki yana açtı. "Ben buradayım. Tutacağım seni. Bana güven, yavaşça bırak kendini."
"Ama ben çok ağıyım..." dedi Sare peltek sesiyle.
Pamir hafifçe gülümsedi. O dokuz yaşındaki çocuğun yüzündeki o korumacı, güven veren ifade dünya üzerindeki her şeyden daha sıcaktı.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 21 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

gkcen
@gkcen•1 ay önce

Cooookkkk güzel olmuuuuşş💙

minikkilayda
@minikkilayda•1 ay önce

Çokkkkk güzel olmuş...

hafnur-write
@hafnur-write•1 ay önce

Eline sağlık çok güzel olmuş bebiş ❤️