Sayha

Bölüm 22•

Sessiz Anlaşma

Tema:
(Sare'nin Anlatımıyla)
Banyonun kapısını kapatıp sırtımı soğuk fayanslara yasladım. Yanaklarım hâlâ alev alev yanıyordu.
Aynaya baktığımda gördüğüm tek şey, omuzlarıma dağılmış simsiyah kıvırcık saçlarım ve öfkeden parlayan gözlerimdi. Pamir Yüzbaşı’nın belimdeki o sert, tavizsiz tutuşu ve elinin sıcaklığı sanki hâlâ tenimde iz bırakmış gibiydi. Onu ilk kez bana "Yüzbaşı" yerine "Pamir" diye hitap ederken bulmuştum. Rol icabı da olsa o ismi ağzımdan duymak kendi içimde bile tuhaf bir sarsıntı yaratmıştı.
Derin bir nefes alıp yüzüme soğuk su çarptım. İnatçı çenemi dikleştirip dışarı çıktım.
Annem solunum cihazının ritmik sesleri arasında uykuya daldığında, İlayda da odasındaki küçük yatağında mışıl mışıl uyuyordu. Evin içindeki o ağır, fırtına öncesi sessizlik yine hakimiyetini kurmuştu.
Saat 22.30’du.
Odaya doğru adımladım. Kapıyı yavaşça araladığımda Pamir masanın başındaydı. Üzerindeki askeri üniformayı çıkarmış, siyah bir tişört giymişti. Laptopunun ekranından yansıyan cılız ışık, keskin yüz hatlarını ve çene kemiğini daha da belirginleştiriyordu.
İçeri girdiğimi duyduğu halde başını kaldırmadı.
"Annen uyudu mu?" diye sordu. Sesi o kadar düz ve mesafeliydi ki, sanki salonda belimi kavrayan adam o değilmiş gibiydi.
"Uyudu," dedim, yatağın sol tarafına doğru yürürken. "İlayda da sızdı. Kimsenin şüphesi kalmadı Yüzbaşı, tiyatronuz başarıyla tamamlandı."
Pamir başını ağır ağır laptop ekranından kaldırdı. O dondurucu, insanın ruhunu okuyan bakışlarını doğrudan gözlerime dikti.
"Tiyatro değildi Sare," dedi, sesi odanın sessizliğini bir bıçak gibi keserek. "Mevzi korumaktı. Annenin o yatakta kafasında tek bir soru işaretiyle uyumasına izin veremezdim. Bu senin için rol olabilir ama benim için operasyonun bir parçası."
Sözleri karşısında bir an duraksadım. Her hareketini bir askeri nizama bağlaması, içindeki o insani koruma güdüsünü bile operasyon terimleriyle maskelemesi zihnimde garip bir hırs uyandırıyordu.
Yatağın kenarına oturdum. Dizlerimi göğsüme çekip kıvırcık saçlarımı geriye ittim.
"Her şeyi bir kurala, bir operasyona bağlamaktan bıkmıyor musun?" diye sordum. "İnsan gibi hissetmeye, sadece yanımda durup bir an olsun o kalkanı indirmeye korkuyor musun Pamir?"
İsmini yine yalın halde söylemiştim. Bu kez bilerek yapmamıştım ama ağzımdan çıkmıştı bir kere.
Pamir laptopun kapağını yavaşça kapattı. Sandalyesini bana doğru döndürdü. Aramızdaki o bir kaç metrelik mesafe bir anda ağır bir elektriklenmeyle doldu. Bakışları yüzümde, ardından şakaklarıma dökülen kıvırcık saçlarımda gezindi.
"Ben korkmam Sare," dedi, sesi alçak ama yer altındaki poligonun beton duvarları kadar sert ve ağırdı. "Ama ben o kalkanı indirirsem, ikimiz de bu enkazın altından çıkamayız. Senin bu sahada hayatta kalman için benim buz kalmam şart."
Gözlerimi ondan ayırmadım. Parmaklarımdaki o soğuk alyansa baktım, sonra tekrar onun gözlerine döndüm.
"Senden merhamet ya da sıcaklık isteyen yok zaten," dedim fısıltıyla. "Ben o enkazın altından kendi gücümle çıkarım. Sadece... Annamin yanında yaptığın o şey için teşekkür ederim."

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 20 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

gkcen
@gkcen•1 ay önce

O eller neler yazıyor yaaa nelerrr yine harikaydı yineee eline emeğine sağlık balım 💙

hafnur-write
@hafnur-write•1 ay önce

Eline sağlık yazarım ♥️

minikkilayda
@minikkilayda•1 ay önce

Mükkemmelddiii