Sayha
Bölüm 23•
Sessizlik Ve Barut
Tema:
Bir düğüm var boğazımda, yutkundukça daha da çok acıtan, bir şeyler var halledemiyorum..
****
(Sare'nin Anlatımıyla)
Karanlık odada dudaklarıma bırakılan o yakıcı izin, belimdeki o sert kavrayışın ve fısıldanan o sözlerin üzerinden tam iki ay geçmişti.
İki koskoca ay...
O gecenin hemen ertesi sabahı, henüz güneş bile doğmamışken Pamir’in sırt çantası koridorun ortasında duruyordu. Acil koduyla gelen gizli bir görev emri, zihnimizi ve bedenimizi kasıp kavuran o yangının üzerine buz gibi bir perde çekmişti. Bana tek bir kelime etmişti kapıdan çıkmadan önce: "Evi ve mevziyi koru Sare. Geleceğim."
Gelememişti. Bir haftalığına gittiği o sınır ötesi operasyon uzadıkça uzamış, günler haftalara, haftalar iki aya evrilmişti.
Bu iki ay boyunca zaman benim için ağır bir cendereden farksızdı. Her sabah 04.30'da yatağın sağ tarafındaki o boşluğa bakarak uyandım. O yokken 15 kiloluk hücum yeleğini sırtımdan bir an olsun çıkarmadım, çamurlu parkurlarda kendimi parçalarcasına koştum, tetiği her bastığımda onun arkamda durduğu o ilk atış anını zihnime kazıdım. Anneme çaktırmadım, İlayda’nın "Dev amca ne zaman gelecek?" sorularına gülümsedim ama içimdeki o korku her geçen gün ciğerlerimi daha da yaktı.
Ve o beklenen haber, sıradan bir salı günü saat 16.00'da geldi.
Lojmanın önüne yanaşan askeri ambulansın ve komutanlık aracının siren sesleri mahalleyi inlettiğinde banyodan henüz çıkmış, üzerime yine o ayıcıklı pijama takımımı geçirmiştim. Kalbim göğüs kafesimi yırtacakmış gibi çarpmaya başladı.
Hışımla kapıya koştum. Kapıyı açtığımda karşımdaki askerlerin yüzündeki o ağır, kasvetli ifadeyi gördüğüm an dizlerimin bağı çözüldü.
"Sare Hanım..." dedi Üsteğmen Fatih, sesi boğuk ve titrek çıkarak. "Yüzbaşım... Operasyon bölgesinde pusuda ağır yaralandı. Kalbe yakın iki mermi girişi var, ameliyata alındı. Durumu çok kritik."
Dünya bir anlığına ekseninden kaydı. Kulaklarımda ritmik bir uğultu başladı, nefesim boğazımda düğümlendi.
O buz adam... Beni her düşeceğim an arkamda tutan, "Düşeceksen benimle düşersin" diyen Yüzbaşı Pamir... Ölümün eşiğindeydi.
Askeri hastanenin yoğun bakım koridoru, buz gibi bir sessizliğe ve buram buram hastane kokusuna teslim olmuştu.
Üzerimdeki gri ayıcıklı pijamayla, yalın ayak geçirdiğim botlarımla koridorun ortasında kalakalmış durumdaydım. Ne üzerimi değiştirecek zamanım olmuştu ne de aklıma gelmişti. Tek düşünebildiğim, ameliyathanenin kapısının üzerindeki o kırmızı ışıktı.
Saatler saatleri kovaladı.
Işık söndüğünde ve kapı açıldığında doktorların yüzündeki o ağır ifade umutlarımı paramparça etmeye yetti. Doktor maskesini indirip yanıma geldiğinde sesindeki tereddüt kurşun gibi ağırlaştı:
"Ameliyat bitti ama hayati tehlikeyi atlatabilmiş değil. Mermilerden biri sol akciğerini yırtmış, diğeri kalbin sadece bir santim yanından geçmiş. Aşırı kan kaybı var. Önümüzdeki 24 saat çok kritik... Her şeye hazırlıklı olun."
Gözlerimden süzülen yaşları silecek gücü bile bulamadım kendimde.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 20 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çok güzeldi balım eline emeğine sağlık 💙💙
Eline sağlık canım... Heyecanlı bölümdü. ❤️
Mükemmellddiiiii cnmmmm
Harika olmuş aşkııııım
Yorum
Yorum bulunamadı.