Sayha
Bölüm 25•
3 Yıl Sonra
Tema:
***
O karanlık sokakların, kiraz ağaçlarının altında verilen sözlerin ve hastane koridorlarındaki o soluk soluğa bekleyişlerin üzerinden tam üç yıl geçmişti.
Zaman, evimizdeki o keskin ve korku dolu çizgileri yavaş yavaş silmişti. Artık o küçük, karanlık müstakil evin yerinde huzurun ve emeğin filizlendiği sıcak bir yuva vardı. En büyük mucize ise annemdi; o yatalak, solunum cihazlarına bağlı kadından eser kalmamıştı. Fizik tedavilerin, o demir iradenin ve duanın gücüyle annem artık yavaş yavaş, küçük adımlarla da olsa evin içinde yürümeye başlamıştı.
İlayda ise kocaman olmuştu. Artık o peltek konuşan, 'r'leri yutan küçük kız gitmiş; yerine beşinci sınıfa giden, masasını kitaplarla doldurmuş, bütün vaktini derslerine ve okul projelerine veren ciddi bir kız çocuğu gelmişti. 'Dev Hulk' masalları yerini matematik testlerine ve fen ödevlerine bırakmıştı.
Ama evdeki dengeleri ve o sarsılmaz nizamı değiştiren tek bir kişi vardı: Yüzbaşı Pamir.
Pamir, sınır ötesindeki o uzun, nefes kesen kritik görevinden dönüyordu. Üç ay boyunca ondan tek bir haber bile alamadığım, her çınlayan telefon sesinde kalbimin teklettiği o uzun operasyon nihayet bitmişti.
Saat 18.45.
İlayda odasında masanın başına oturmuş, önündeki test kitabına kapanmıştı. Annem mutfakta çay bardağını eline almış, hafifçe sendelese de kendi başına salona yürüyordu. Ben ise mutfak tezgahının önünde ellerim titreyerek son yemeği karıştırıyordum.
Ve o an... Sokak kapısının kilidi tıkırdadı.
Önce anahtarın yuvaya oturma sesi, ardından o ağır ve tanıdık adım sesleri koridorda yankılandı.
Kalbim göğüs kafesimi parçalayacakmış gibi atmaya başladı. Elimdeki kaşık tezgahın üzerine düştü. İlayda odasından fırladı, annem olduğu yerde durdu. Ama ben bekleyemedim.
Hızlı adımlarla koridora koştuğum an, kapı tamamen açıldı.
Karşımdaydı. Siyah kabanı toz içinde kalmış, sol omzundaki askeri çantasıyla o heybetli adam oradaydı. Yüzünde operasyonun o sert, yorgun izleri vardı ama gözlerindeki o derin, koruyucu parıltı ilk günkü gibi sabitti.
Düşünmeme bile izin vermeden, aradaki mesafeyi nasıl kat ettiğimi bilmeden bir ok gibi atıldım. Kollarımı Pamir’in boynuna doladığım gibi dudaklarımı onun dudaklarına bastırdım. Hızlı, soluk soluğa ve bütün o üç ayın acısını çıkaran bir öpücüktü bu.
Pamir anlık bir şokla irkildi. O saniyelerce çatık duran, net ve sert çizgileri olan yüzü yumuşadı. Beline dolanan o devasa, nasırlı elleriyle beni kendine bastırdı. Dudaklarındaki o buz gibi ciddiyet kırıldı; yüzüne, sadece bana ait olan o derin, yakıcı gülümseme yayıldı.
Öpücükten yavaşça ayrıldığımda, nefes nefese yüzüne baktım. Gözlerimin kenarından süzülen sevinç gözyaşlarını fark edince parmağıyla usulca sildi.
"Hoş geldin Yüzbaşı," dedim, sesim hem ağlamaklı hem de gülerek çıkarken. "Çok geç kaldın."
Pamir, o pürüzlü ve derin sesiyle, dudaklarındaki o tatlı tebessümü hiç bozmadan fısıldadı:
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 18 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Harikasın balım eline emeğine sağlık 💙
Eline sağlık bebiş çok güzeldi ♥️♥️
Yorum
Yorum bulunamadı.