Sayha

Pamir bana savaşmayı öğretiyordu.
Hayat ise neden savaşmam gerektiğini.

☾ ⋆⁺₊⋆ ☁︎ ⋆⁺₊⋆ ☾

Sarenin anlatımı ile...

Askeri sahadaki o soğuk, acımasız dünya nizamiyenin ardında kalmıştı.

Gece yarısına doğru eve vardığımda adımlarım her zamankinden daha ağırdı. Bedenimdeki her bir kas sızlıyor, antrenmanda Pamir'in betona sabitlediği sırtım ve bileklerim zonkluyordu. Ama kapının anahtarını deliğe sokarken tüm o yorgunluğu ve acıyı kapının dışında bıraktım.

Burada zayıf olmaya, devrilmeye ya da bir "asker adayı" gibi davranmaya hakkım yoktu.

Kapıyı sessizce açıp içeri süzüldüm. Evdeki ıhlamur ve ağır ilaç kokusu, beni bir anda askeri sahanın sert gerçekliğinden çekip kendi kırık dökük hayatıma fırlattı.

Ayakkabılarımı çıkarıp koridordan süzüldüm. Salondan gelen zayıf gece lambasının ışığına doğru yürüdüm.

Annem... Koltukta, üzerine serdiğim kalın battaniyenin altında büzülmüş uyuyordu. Yüzü sapsarıydı, günden güne eriyen bedeni o battaniyenin altında küçücük kalmıştı. Solunum cihazının hafif cızırtılı, ritmik sesi salonun tek sesiydi.

Çantamı kenara bıraktım. Çamur ve ter içindeki üstümü değiştirmeden önce dizlerimin üzerine çöküp koltuğun yanına yanaştım. Narin, kurumuş yaprak gibi kalmış elini avuçlarımın arasına aldım. Avucumdaki bandajlar ve nasırlaşmaya başlayan cildim, onun yumuşak, sıcak derisine değdi.

"Annem..." diye fısıldadım, sesimin titremesine engel olamayarak.

Annem gözlerini yavaşça araladı. Yorgun, feri sönmüş gözleri beni bulduğunda dudaklarında zayıf bir tebessüm belirdi.

"Sare’m..." dedi, sesi bir fısıltıdan farksızdı. Her kelimede göğsü zorlukla kalkıp iniyordu. "Yine çok geç kaldın kızım... Neredeydin bu saate kadar?"

Gözlerim doldu ama yaşların süzülmesine izin vermedim. Pamir Yüzbaşı’nın "Öfke de gözyaşı da seni zayıflatır" sözü beynimde yankılandı. Annemin karşısında güçlü durmak zorundaydım.

Kıvırcık saçlarımı arkama toplayıp elini öptüm. "İşteydim annem. Dedim ya, yeni bir iş buldum... Vardiyalar biraz ağır ama idare ediyorum."

Annem zayıf parmaklarıyla yanağıma düşen bir bukle saçımı geriye itmeye çalıştı. Parmakları yüzümdeki hafif çiziğe değdiğinde kaşları hafifçe çatıldı.

"Yüzün..." dedi, nefes nefese. "Sare... Sen iyi misin? Çok yorgun görünüyorsun. Rengin solmuş."

"İyiyim güzel annem, sadece çok koşturdum," dedim gülümsemeye çalışarak. "İlaçlarını aldın mı? Ağrın var mı?"

"Aldım..." dedi, gözleri tekrar kapanmaya başlarken. İlaçların ağırlığı onu uykuya çekiyordu. "Seni merak ediyorum Sare’m... Bir şey olursa... Bana bir şey olursa sen tek başına ne yapacaksın bu hayatta?"

O an göğsüme koca bir kayanın oturduğunu hissettim. Sokaktaki o saldırı, Pamir Yüzbaşı’nın sert eğitimleri, ellerimdeki kan... Hepsini neden yaptığımı bir kez daha anladım.

Ben sadece kendimi korumak için savaşmıyordum. Eğer bana bir şey olursa, bu dünyada anneme bakacak tek bir ruh bile yoktu.

Annemin elini iki elimle daha sıkı tuttum. Eğilip alnından öptüm.

"Bana hiçbir şey olmayacak annem," dedim, sesimde Pamir’in eğitim sahasında öğretmeye çalıştığı o sarsılmaz kararlılıkla. "Sana da hiçbir şey olmasına izin vermeyeceğim. Bu evi de, seni de, kendimi de koruyacağım. Söz veriyorum."