Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Onlar askerlerdi. Hangi birlik olduğu fark etmezdi.
Onlar Bordo Bereliydi.
Jandarma Özel Harekat'tı.
Jandarma Özel Asayiş Komutanlığıydı.
Polis Özel Harekat'tı
Onlar daha niceleriydi.
Her yerdeydiler…
Havada.
Karada.
Denizde.
Her zaman ve her yerde olurlardı. Korkusuzlardı… Korkmazlardı. Vatanları ve bayrakları için korkuyu her zaman ikinci plana atarlardı.
İsimleri geçmezdi haberlerde. İhtişamlı cenaze törenleriyle uğurlanmaz, kahramanlıkları uzun uzun anlatılmazdı. Otuz saniye… Belki daha az konuşulurdu onlar hakkında. Bir spiker anlatırdı. Bazen o bile anlatamazdı. Koca bir ömür, birkaç kelimelik bir altyazıya sığdırılırdı. Onlar görünmez olmayı öğrenmiş, görünmez yaşarlardı. İsimleri belli değildi. Yaşları belli değildi. Nerede doğduklarını, hangi şarkıyı sevdiklerini, en çok hangi yemeği özlediklerini kimse bilmezdi. Geride ise yalnızca bir Türk bayrağı kalırdı.
Kahramanlıkları uzun uzun anlatılmazdı. Çünkü onlar kahraman doğarlardı.
Kırmızı ve beyaz…
İki asil rengin buluştuğu o bayrak, bir tabutun üzerine serilirdi. O bayrakla beraber hayatları, umutları, aileleri de serilirdi o tabutun üstüne.
Kırmızısı, vatan uğruna toprağa düşenlerin kanından; beyazı ise geride bıraktıkları tertemiz hayatlarından ve yüreklerindenmiş gibi gelirdi insana.
Ve ardından tek bir cümle söylenirdi.
Vatan sağ olsun.
Zaten başka ne denirdi? Hangi kelime, hangi teselli böyle bir acıyı dindirebilirdi? Zordu… Hem de çok zordu. Çünkü bir ocağa ateş düştüğünde geri dönüşü olmazdı. İnsanlar unuturdu. Unutulurdu. Acı ama gerçekti bunlar. Kim hatırlardı? Hangimiz durup haberin tamamını izlemiştik? İnsanlar birkaç dakika boyunca ekranın karşısında sessizce oturur, üzülür, iç geçirir ve sonra hayatlarına devam ederlerdi. Kanal değişirdi. O kanal haber bitmeden kapatılırdı. Ama o evde bitmezdi. Ocağa düşen ateş, haber bülteni sona erdiğinde sönmezdi.
Haber biterdi. Ömür biterdi, toprağa bir can daha düşer, kanı toprakla karışırdı.
Kimse bir annenin haykırarak attığı acı çığlıklarını, bir babanın gözündeki çaresizliği, bir çocuğun ise 'baba', 'abi', 'kardeşim' diye bir yandan sayıklayıp, bir yandan da ağlayarak o al bayraklı tabuta sarılışına bakamazdı.
Ateş sadece düştüğü yeri değil, o ateşin değdiği her şeyi küle çevirerek yakıyordu.
Bir yılda kaç şehit vermiştik?
On?
Otuz?
Elli?
Kim saymıştı? Peki kaçının adını ezbere biliyorduk? Kaçının hikâyesini duymuştuk? Onların da arkalarında bıraktıkları olurdu.
Kızı.
Oğlu.
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Harika olmuş canummmm
Ayayayayay muk askimmm
Yorum
Yorum bulunamadı.