Mesafeye Rağmen/Yarı Texting

Merhabalar sevgili okurlarım.

Önceden uyarımı yapmak istiyorum. Bu bölümde küfür ve hakaret içerikleri bulunmaktadır. Eğer bu konuda hassas olanlar varsa okumayabilirler. 

İyi okumalar...

“SİLAHHH! İMDAT ADAM VURUYORLARR POLİSSS!” 

“Bağırmasana kardeşim” dedim homurdanarak. Zaten evdeki misafirler sebebiyle gerilmiş olan sinirlerim bu adamın adeta çığırmasıyla iyice geriliyordu.

“POLİİSS, ADAM ÖLDÜRÜYORLAR”

“Sussana oğlum” dedim. Yeşil gözlerimden ateşler çıkarken. Gerçekten yeterince başım ağrıyordu bir de bu adamın bağırmasıyla her bir kelimesi kafama balyoz gibi iniyordu.

“Askerim, silah ondan var, bağırmayı kes şimdi” dedim 

“Banane kardeşim askersen, belinde niye silah var?”

Ellerimi belime koyup adama dik dik baktım. Allah’ım sen bana sabır ver yarabbim. Bu tiplerle daha fazla sohbet etmek kesinlikle istemiyordum zira biraz daha konuşursa ağzını burnunu kırmamak için hiçbir sebep kalmayacaktı. Derin bir nefes aldım. Dişlerimi birbirine öyle bir kenetledim ki çenem kasıldı. Karşımdaki bu adam, canımı emanet ettiğim vatan topraklarında ter dökerken apartman köşelerinde ömrünü çürütmüş, tek vasfı insanı çileden çıkarmak olan bir zavallıydı. Üzerine bir adım attım. Postallarımın beton merdivende çıkardığı o tok ses koridorda yankılandı. Korkudan bir basamak geri kaçtı ama o çirkin sesini kesmeye niyeti yoktu.

“Uzak dur benden! Komşular! Terörist var apartmanda, valla vuracak beni!” diye cırladı. Sesi apartman boşluğunda yankılanırken yukarı katların kapılarının tıkırdadığını, meraklı gözlerin zincirli kilitlerin arkasından bizi dikizlemeye başladığını hissettim. Elimi Akif denen arkadaşın(!) yakasına direkt kilitledim. Ve yüzünü kendime yaklaştırdım.

“Bak Akif," dedim, sesim bir fısıltı kadar alçak ama bir o kadar da ölümcüldü. "Ben bu silahı belimde keyfimden taşımıyorum. Dağda, bayırda senin gibi tipler yatağında rahat uyusun diye taşıyorum. Eğer bir kez daha o çeneni açıp 'polis' diye bağırırsan, o polisi buraya ben çağırırım. Ama onlar gelene kadar o çok sevdiğin gürültüyü bu sefer senin kemiklerinden çıkarırım. Anladın mı beni?"

Gözleri korkudan fal taşı gibi açılmıştı. Kafasını hızla aşağı yukarı sallarken yutkunmaya çalıştı. Tam yakasını bırakıp arkamı dönecektim ki, bizim dairenin kapısı hızla açıldı. Annem, yüzünde korku dolu bir ifadeyle eşikte belirdi.

"Oğlum? Neler oluyor burada? Akif Bey, bu ses ne?" 

“Ahen Hanım! Oğlun delirmiş! Belinde koca bir silahla apartmanda geziyor, bir de beni ölümle tehdit ediyor! Karakola gideceğim, savcılığa vereceğim hepinizi! Bu apartmanda can güvenliğimiz kalmadı!" diye arkasına bakmadan merdivenleri üçer beşer çıkmaya başladı. Kendi katına ulaştığında kapısını öyle bir çarptı ki bütün bina sallandı.

Annem şaşkın ve endişeli gözlerle önce yukarı, sonra belimdeki silahın kabzasına baktı. "Oğlum... Ne diyor bu adam? Yine mi kavga ettiniz? Başına bir iş açacaksın diye ödüm kopuyor," dedi ellerini göğsünde birleştirerek.

Botumun tekini arkasına basarak aceleyle ayağıma geçirdim. Annemin o endişeli yüzünü görmek, sinirimi tamamen yatıştırmasa da beni daha mantıklı düşünmeye zorladı. Yanına gidip omuzlarını tuttum, alnına hafif bir öpücük kondurdum.