KÜLLERİN ARDINDAKİ SIR

Bölüm 1•

Bölüm 1

Tema:
“Çekilin, çekilin lütfen! Karım içeride, onu kurtarmam lazım!”

O an tek düşündüğüm şey Fatma’ydı.

Onu kaybedemezdim...

Ama o ana gelmeden önce, her şey sıradan bir gün gibi başlamıştı.

“Hasan…”

Fatma’nın sesiyle dönüp ona baktım.

“Bugün otelde temizlik varmış. Gidelim mi? Hem parası da çok yüksekmiş.”

Fatma her zamanki gibi heyecanlı konuşuyordu. Onun bir şeye böyle sevinmesi bile beni mutlu etmeye yetiyordu.

“Fatma, canım sen tek  gitsen olmaz mı? 

Kaşlarını kaldırıp bana baktı.

“Ya ama çok iş varmış. Birlikte daha hızlı yaparız. Hem sen yanımdayken hiçbir şey zor gelmiyor.”

Onun bu sözlerine istemsizce gülümsedim.

“Tamam, anlaştık. Hazırlan, çıkalım.”

Çınarköy’den çıktık ve otele doğru ilerlemeye başladık.

Yol boyunca Fatma camdan dışarı bakıyor, bazen gördüğü şeyleri bana anlatıyordu. Dört yıllık evliliğimiz boyunca onun bu küçük mutluluklarını izlemek bana hep huzur vermişti.

Fatma benim için sadece eşim değildi.

O benim en yakın arkadaşım, sırdaşım, hayatımdaki en değerli insandı.

Otele geldiğimizde birlikte içeri girdik ve görevlinin yanına gittik.

“Merhaba.”

“Merhaba.”

Görevli bizi baştan aşağı süzdü.

“Siz Fatma Acar ve Hasan Acar olmalısınız, değil mi?”

Bakışlarında biraz şüphe vardı.

“Evet, biziz.”

Elindeki dosyayı açtı.

“Odalarınız ve yapacağınız işler burada yazıyor. Bugünkü temizlik bizim için çok önemli. Öncelikle kral dairesinden başlayacaksınız. Birazdan Karahan ailesi gelecek. O yüzden oranın kusursuz olması gerekiyor.”

Fatma dikkatlice dinliyordu.

“Eğer işleriniz bugün bitmezse kral dairesinin karşısındaki odada kalabilirsiniz. Yarın diğer odalara devam edersiniz.”

“Tabii.”

Listeyi aldık ve kral dairesine doğru ilerledik.

Kapıyı açtığımız anda ikimiz de birkaç saniye sessiz kaldık.

Burası gerçekten büyüleyiciydi.

Büyük pencerelerden içeri güneş ışığı giriyor, odadaki eşyalar sanki hiç kullanılmamış gibi parlıyordu. Her köşesi özenle hazırlanmıştı.

Fatma etrafa bakarken hayranlıkla konuştu.

“Hasan... Burası inanılmaz.”

Gülümsedim.

“Beğendin mi?”

“Çok güzel. İnsan böyle bir yerde yaşamak ister.”

Yanına yaklaşıp ona baktım.

“Benim için önemli olan böyle bir yer değil. Senin olduğun yer benim için yeter.”

Fatma hafifçe utandı ve gülümsedi.

“Bazen çok güzel konuşuyorsun.”

“Bazen mi?”

İkimiz de gülmeye başladık.

Sonra temizliğe başladık.

Birlikte çalışırken bile arada küçük tartışmalarımız oluyordu.

“Hasan, şu tarafı iyi silmemişsin.”

“Nasıl yani? Bence gayet güzel.”

Fatma elindeki bezi gösterdi.

“Bak burada iz kalmış.”

“Sen de her şeyi görüyorsun.”

“Tabii göreceğim. Ben dikkatliyim.”

“Tamam, tamam. Sen kazandın.”

Fatma gülerek başını salladı.

Onun böyle küçük şeylere bile neşe katmasını seviyordum.

Yaklaşık iki saat boyunca kral dairesini temizledik. Sonra diğer odalara geçtik.

Bir süre sonra Fatma cam bezi almak için yanımdan ayrıldı.

Geri döndüğünde yüzünde farklı bir ifade vardı.

“Hasan... Gelen aileyi gördüm.”

“Karahan ailesini mi?”

Başını salladı.

“Evet. Çok farklı görünüyorlardı. Kadın çok şık ve modern giyinmişti. Yanında bebek arabası vardı. Arkasında da uzun boylu bir adam vardı. Yaklaşık 180 boylarında, takım elbiseli, saçları biraz dağınıktı.”

“Nasıl biriydi?”

“Bilmiyorum... Ama dikkat çekiciydi. Çok güzel görünüyorlardı.”

O an bunun hayatımızdaki en büyük değişimin başlangıcı olduğunu bilmiyorduk.

Biz odaları temizlemeye devam ettik.

Akşam olduğunda çoğu iş bitmişti ama maalesef her şeyi yetiştirememiştik.

Görevlinin söylediği gibi kral dairesinin karşısındaki odaya yerleştik.

Fatma yorgundu.

Yatağa uzanır uzanmaz uykuya daldı.

Ben ise bir süre onu izledim.

Fatma, bizim köyün en güzel kızıydı.

Dört yıldır evliydik.

Ben 28 yaşındaydım, Fatma ise 25.

Onunla bir hayat kurduğum için kendimi şanslı hissediyordum.

O gece aklımdan geleceğimiz geçti.

Bir gün çocuğumuz olsa nasıl olurdu diye düşündüm.

Belki bir oğlumuz olurdu.

Belki de küçük bir kızımız...

Fatma’nın ona nasıl sevgiyle bakacağını hayal ettim.

Tam o sırada...

Bir ses duydum.

Çok hafifti.

Ama belliydi.

Bir bebek ağlıyordu...

Önce yanıldığımı düşündüm.

Gece sessizliğinde insan bazen olmayan sesleri duyabilir diye düşündüm. Ama birkaç saniye sonra aynı sesi tekrar duydum.

Bu sefer daha netti.

Koridordan geliyordu.

Yatağımda doğruldum ve bir süre kapıya baktım.

İçimde garip bir his vardı.

Nedenini bilmiyordum ama o sese karşı kayıtsız kalamıyordum.

Fatma’ya baktım.

Derin bir uykudaydı.

Yüzünde huzurlu bir ifade vardı.

Sessizce yanına yaklaştım. Onu uyandırmak istemedim.

Eğilip yanağına küçük bir öpücük kondurdum.

“Çok geç kalmam,” diye fısıldadım.

Sonra yavaşça odadan çıktım.

Koridor oldukça sessizdi.

Adımlarımın sesi boş duvarlarda yankılanıyordu.

Bebek sesi bazen yükseliyor, bazen azalıyor gibiydi.

Yavaş yavaş sese doğru ilerliyordum.

Kral dairesinin olduğu tarafa yaklaştıkça içimdeki merak daha da arttı.

Tam o sırada dışarıdan hafif bir ses duydum.

Sanki uzaktan gelen bir siren sesi...

Durup dinledim.

Ama birkaç saniye sonra ses kesildi.

Dışarı çıkmaya karar verdim.

Otelin bahçesine doğru ilerledim.

Gece havası serindi.

Biraz ilerideki parkın yanına oturdum.

Etrafı izlerken içimde garip bir huzur vardı.

Belki de o an hayatımın son sakin dakikalarını yaşadığımı bilmiyordum.

Gökyüzüne baktım.

Fatma ile kurduğumuz hayalleri düşündüm.

Bir gün çocuklarımız olursa...

Onları nasıl büyütürdük?

Fatma nasıl bir anne olurdu?

Bunları düşünürken yüzümde küçük bir gülümseme oluştu.

Tam o anda...

Otel tarafından büyük bir patlama sesi geldi.

Yer sarsıldı.

Ne olduğunu anlayamadım.

Bir an olduğum yerde kaldım.

Sonra gözlerim otele çevrildi.

Bir anda her yer aydınlandı.

Alevler yükseliyordu.

İnsanların bağırışları duyulmaya başladı.

Herkes panik içinde dışarı çıkıyordu.

Birileri yardım istiyor, birileri kaçmaya çalışıyordu.

Birkaç saniye boyunca ne yapacağımı bilemedim.

Sonra aklıma geldi.

Fatma...

Kalbim hızla atmaya başladı.

“Hayır...”

Kendi kendime fısıldadım.

Fatma içerideydi.

Hiç düşünmeden otele doğru koşmaya başladım.

O sırada uzaktan gelen siren sesleri daha da yükseldi.

İtfaiye araçları yaklaşıyordu.

Kırmızı ışıkları karanlığı aydınlatıyordu.

Ama benim için hiçbir şeyin önemi yoktu.

Sadece Fatma vardı.

Otelin önüne geldiğimde insanlar beni durdurmaya çalıştı.

“İçeri giremezsiniz!”

“Çekilin!”

Sesim titriyordu.

“Çekilin lütfen! Karım içeride, onu kurtarmam lazım!”

Beni kollarımdan tutup geri çekmeye çalıştılar.

Ama kurtuldum.

Alevlerin içine doğru girdim.

İçerisi tamamen farklı bir dünyaydı.

Duman her yeri kaplamıştı.

Nefes almak zorlaşıyordu.

Yukarıdan parçalar düşüyordu.

Ama durmadım.

Çünkü Fatma’yı bulmalıydım.

“Fatma!”

Seslendim.

Cevap aradım.

Sonra...

Onu gördüm.

Kalbim yerinden çıkacak gibi oldu.

Fatma oradaydı.

Ama ona ulaşmamı engelleyen büyük bir enkaz vardı.

Aramızda sadece küçük bir boşluk kalmıştı.

“Hasan!”

Sesini duyunca ona doğru yaklaştım.

“Fatma!”

“Hasan, çık git lütfen...”

Gözleri dolmuştu.

“Öleceksin.”

O küçük aralıktan elimi uzattım.

Onun elini tuttum.

Soğuk ellerini avuçlarımın arasına aldım.

Elini öptüm.

“Seni bırakıp hiçbir yere gitmem.”

Sesim titriyordu.

“Gidemem Fatma. Sen benim her şeyimsin.”

Fatma bana baktı.

“Hasan...”

Yorgun bir şekilde gözlerini kapattı.

“Beni dinle.”

“Hayır, konuşma.”

“Bebeği kurtar.”

O an ne dediğini anlamadım.

Tam o sırada arkamızdan bir ses geldi.

Bir kadın...

Kral dairesinden çıkmıştı.

Kucağında küçük bir erkek çocuğu vardı.

Yüzünde büyük bir korku vardı.

“Lütfen...”

Sesi titriyordu.

“Oğlumu kurtarın. Yalvarıyorum, o daha çok küçük.”

Fatma gözlerini bana çevirdi.

“Hasan...”

“Bebeği al ve git.”

“Olmaz.”

“Hasan, git.”

“Hayır, seni burada bırakamam.”

Fatma gözlerinden yaşlar süzülerek bana baktı.

“Onu kurtar. Ona iyi bak.”

“Fatma...”

“Bana söz ver.”

O an içimde büyük bir acı hissettim.

Gitmek istemiyordum.

Ama onun istediği buydu.

Başımı salladım.

“Söz veriyorum.”

Kadın küçük bebeği o aralıktan bana uzattı.

Bebeği kollarıma aldım.

Fatma’ya son kez baktım.

O an göz göze geldik.

Sanki ikimiz de bunun bir veda olduğunu biliyorduk.

Ama bunu kabul etmek istemiyorduk.

Çıkmaya çalışırken kadın arkamdan seslendi.

“Bunu unuttun.”

Durdum.

Arkama döndüm.

Kadın elinde bir kolye tutuyordu.

“Ne olursa olsun...”

Sesi güçsüzleşiyordu.

“Bunu ondan ayırmayın.”

Kolyeyi avucumun içine sıkıca aldım.

Bebeği kollarımda tutuyordum.

O kadar küçüktü ki... Sanki biraz daha sıkı tutsam ona zarar verecekmişim gibi korkuyordum.

Ama onu bırakmaya da cesaret edemiyordum.

Çünkü Fatma’ya söz vermiştim.

Bu bebeği koruyacaktım.

Arkamı dönüp çıkışa doğru ilerlemeye başladım.

Her adımım daha da zorlaşıyordu.

Duman gözlerimi yakıyordu.

Etrafımdaki sesler birbirine karışıyordu.

Bağırışlar...

Yıkılan duvarların sesleri...

İtfaiyecilerin sesleri...

Ama ben sadece tek bir şeyi düşünüyordum.

Fatma...

Onu orada bırakmak hayatımda verdiğim en zor karardı.

Bir an durup geri dönmek istedim.

Belki hâlâ onu kurtarabilirdim.

Belki onu oradan çıkarabilirdim.

Ama kollarımdaki bebeğe baktım.

Fatma’nın son isteği aklıma geldi.

“Hasan... Ona iyi bak.”

Gözlerimi kapattım ve yürümeye devam ettim.

Tam çıkışa yaklaşmıştım ki yukarıdan büyük bir ses geldi.

Bir parça yere düştü.

Son anda kenara çekildim.

Bebeği korumak için onu kendime doğru çektim.

“Korkma...”

Sessizce fısıldadım.

“Baban yanında.”

Ama o an fark ettim...

Ben artık sadece kendim için yaşamıyordum.

Kollarımdaki bu küçük çocuk da bana emanetti.

Sonunda dışarı çıkmayı başardım.

Kapıdan çıktığım anda temiz hava yüzüme vurdu.

Ama ben rahatlayamıyordum.

Çünkü Fatma hâlâ içerideydi.

Dışarıdaki insanlar bana doğru koştu.

Bazıları şaşkınlıkla bakıyordu.

Bazıları ise beni alkışlıyordu.

Ama onların seslerini duymuyordum.

Sanki etrafımdaki bütün sesler uzaklaşmıştı.

Sadece bebeğin nefesini kontrol ediyordum.

“İyi misin?”

diye fısıldadım.

Ama bebek cevap vermiyordu.

Yüzüne baktım.

Bir şeylerin yolunda olmadığını hissettim.

Tam o sırada uzaktan ambulans sesleri duyuldu.

Sağlık ekipleri hızlıca yanıma geldi.

“Bebeği verin.”

Bebeği hemen aldılar.

Ben de peşlerinden koştum.

“Lütfen... Ona bir şey olmasın.”

Sesim titriyordu.

Onu tanımıyordum.

Kim olduğunu bilmiyordum.

Ama o artık bana emanetti.

Ambulansa bindirdiler.

Ben de arkasından hastaneye gittim.

Hastaneye vardığımızda doktorlar bebeği hemen içeri aldı.

Kapının önünde beklemeye başladım.

Dakikalar geçiyordu.

Ama bana saatler gibi geliyordu.

Ellerime baktım.

Hâlâ duman kokusu vardı.

Hâlâ yangının sıcaklığını hissediyordum.

Ama en çok da içimdeki boşluğu hissediyordum.

Fatma...

Aklımdan çıkmıyordu.

Bir süre sonra içeriden telaşlı sesler gelmeye başladı.

Doktorlar hızlı hareket ediyordu.

Kalbim sıkıştı.

Ayağa kalktım.

“Ne oluyor?”

Kimse cevap vermedi.

Sonra duyduğum ses...

İçimi parçaladı.

“Dıt... dıt... dıt...”

Koşmak istedim.

Ama beni durdurdular.

“Lütfen dışarıda bekleyin.”

Olduğum yerde kaldım.

Ne yapacağımı bilmiyordum.

Az önce karımı kaybetmiş olabilirdim.

Şimdi ise Fatma’nın bana emanet ettiği bebek de elimden kayıp gidiyor gibiydi.

Yere çöktüm.

Gözyaşlarımı tutamadım.

“Fatma...”

Sessizce onun adını söyledim.

“Sana söz vermiştim.”

Başımı ellerimin arasına aldım.

“Bana güvenmiştin...”

Koridorun soğuk duvarına yaslandım.

O gece hayatım ikiye ayrılmıştı.

Yangından önceki Hasan...

Ve yangından sonra hiçbir şeyi eskisi gibi olmayacak olan Hasan...

Çünkü o gece...

Bir eşimi kaybetmiştim.

Ama aynı gece...

Bana büyük bir sırrın kapısını açacak olan küçük bir bebeği kollarıma almıştım.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları