KÜLLERİN ARDINDAKİ SIR

Bölüm 2•

BÖLÜM 2

Tema:
Bir süre sonra omzuma bir el dokundu.

Yavaşça başımı kaldırdım.

Karşımda doktor duruyordu.

Yüzündeki yorgun ifadeye rağmen bana gülümsemeye çalışıyordu.

"Geçmiş olsun."

Boğazım düğümlenmişti.

"Doktor... Bebek nasıl?"

Doktor dosyasına kısa bir göz attı.

"Durumu şu an iyi. Biraz daha dumana maruz kalsaydı kurtarmamız çok zor olurdu. Şanslıymış."

Derin bir nefes aldım.

Sanki göğsümde duran koca bir taş biraz olsun hafiflemişti.

Doktor konuşmaya devam etti.

"Oğlunuzu bir gün gözetim altında tutacağız. Herhangi bir sorun görünmüyor ama yine de kontrol altında kalması gerekiyor."

"Oğlunuz..."

Bu kelime kulaklarımda yankılanmaya başladı.

Oğlum...

Bir kez...

İki kez...

Defalarca...

Daha birkaç saat önce onu tanımıyordum.

Şimdi ise herkes ona benim oğlum diyordu.

Belki kanımdan değildi.

Ama Fatma bana onu emanet etmişti.

Ben de onu kendi canımdan ayırmayacaktım.

Doktor omzuma hafifçe dokundu.

"Merak etmeyin. Sabah taburcu olabilir."

Sessizce başımı salladım.

Geceyi hastanenin soğuk koridorlarında geçirdim.

Bir an bile gözümü kapatamadım.

Aklım sürekli Fatma'daydı.

Gözlerimi her kapattığımda onun bana son kez bakışı gözümün önüne geliyordu.

"Hasan... Ona iyi bak."

Sesi kulaklarımda yankılanıyordu.

Sabah olduğunda hemşire küçük bebeği kucağıma verdi.

O kadar küçüktü ki...

Avuçlarım titriyordu.

Başını dikkatlice koluma yasladı.

Gözleri kapalıydı.

Derin derin nefes alıyordu.

Onu izlerken istemsizce gülümsedim.

"Merhaba küçük adam..."

Sessizce konuştum.

"Artık yalnız değilsin."

Elimi minicik avucuna uzattım.

Parmağımı tuttu.

O kadar küçücük bir eli vardı ki...

Ama o küçücük el sanki bütün hayatımı değiştirmişti.

Hastaneden çıkış işlemlerimizi tamamladıktan sonra doğruca eve gittim.

Eve girer girmez annemi çağırdım.

"Anne!"

Annem telaşla dışarı çıktı.

Beni görünce rahatladı ama kucağımdaki bebeği görünce şaşkınlıktan olduğu yerde kaldı.

"Hasan..."

"Bu çocuk da kim oğlum?"

Hiçbir şey söylemeden bebeği dikkatlice annemin kucağına verdim.

Annem onu sever gibi baktı.

Bebek gözlerini kapatmış, mışıl mışıl uyuyordu.

Yüzünde huzurlu bir ifade vardı.

Annem saçlarını okşadı.

"Çok güzel bir çocuk..."

Ben ise sessizce bodruma indim.

Orada yıllardır sakladığımız eski tahta beşiğim duruyordu.

Babam ben küçükken kendi elleriyle yapmıştı.

Üzerinde yılların tozu vardı.

Elime bir bez aldım.

Dakikalarca temizledim.

Her köşesini sildim.

Sonra içini yumuşak minderlerle hazırladım.

Annem eski sandıktan bebek yastığını bulup getirdi.

Beşiğin içine dikkatlice yerleştirdim.

Daha sonra bebeği annemin kucağından aldım.

Usulca beşiğe yatırdım.

Uyurken hafifçe gülümsedi.

O an içimde tarifsiz bir sıcaklık hissettim.

Annem yanıma geldi.

"Hasan..."

"Evet anne?"

"Bana artık anlatacak mısın?"

Derin bir nefes aldım.

"Anlatacağım."

"Önce şu küçük adama ihtiyacımız olanları alalım."

Annem başını salladı.

"O zaman iyi dinle."

"Eczaneden bir aylık bebeğe uygun mama al."

"Bebek bezi al."

"Biberon al."

"Islak mendil al."

"Battaniye al."

"Birkaç tane zıbın al."

"Çorap al."

"Şapka al."

"Bebek yağı al."

"Bir de emzik al."

Söylediklerini aklımda tutmaya çalışıyordum.

Köye doğru yürüdüm.

Beni gören herkes selam veriyordu.

"Hasan, geçmiş olsun."

"Bir şeye ihtiyacın olursa söyle."

Köy halkı beni severdi.

Yıllardır kimin işi düşse yardım etmeye çalışmıştım.

Birinin traktörü bozulsa gider tamir ederdim.

Yaşlıların odununu taşırdım.

Kimseden karşılık beklemezdim.

O yüzden o gün kimse beni yalnız bırakmadı.

Biri bebek kıyafeti verdi.

Biri battaniye getirdi.

Komşu teyze küçük patikler örmüştü.

Başka biri oyuncak getirdi.

Kısa sürede ihtiyacımızdan bile fazlası olmuştu.

Hepsine tek tek teşekkür ettim.

Eve döndüğümde annem gülümsedi.

"Bakıyorum bütün köy torun sahibi olmuş."

İlk defa o gün içten bir tebessüm ettim.

Annem bebeğe baktı.

"En azından ismini söyle."

Hiç düşünmeden cevap verdim.

"Ali Asaf."

Annem şaşkınlıkla bana baktı.

"Neden bu isim?"

Boğazım düğümlendi.

"Fatma..."

"Bir gün oğlumuz olursa adını Ali Asaf koymak istiyordu."

Annem gözlerini kapattı.

Sessizce ağlamaya başladı.

Oturup ona her şeyi anlattım.

Yangını...

Fatma'yı...

Verdiğim sözü...

Kolyeyi...

Annem tek kelime etmeden dinledi.

Konuşmam bittiğinde elini omzuma koydu.

"Hasan..."

"Fatma seninle gurur duyardı."

İşte o cümleyi duyunca...

İlk kez hıçkıra hıçkıra ağladım.
Ertesi gün annemle birlikte Fatma'nın cenazesine gittik.

Köyün neredeyse tamamı oradaydı.

Fatma'yı herkes severdi.

Kimsenin kalbini kırmaz, kimin bir derdi olsa ilk o koşardı.

Onu son kez görmek için tabutunun başına yaklaştım.

Ayaklarım beni taşımıyordu.

Sanki her adımımda içimden bir parça daha kopuyordu.

Elimi tabutun üzerine koydum.

"Affet beni, Fatma..."

Sesim neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.

"Seni kurtaramadım."

Gözyaşlarım istemsizce tabutun üzerine düştü.

Annem omzuma dokundu.

"Oğlum..."

Hiçbir şey söyleyemedim.

Boğazımdaki düğüm konuşmama izin vermiyordu.

Cenaze namazı kılındıktan sonra Fatma'yı toprağa verdik.

Herkes yavaş yavaş dağılırken ben mezarının başında tek başıma kaldım.

Elimde hâlâ yüzüğü yoktu.

İçimde garip bir his vardı.

Sanki Fatma bana bir şey söylemeye çalışıyordu.

O günün akşamına doğru tekrar otele gittim.

Yangının üzerinden iki gün geçmişti.

Otelden geriye sadece siyaha dönmüş duvarlar ve kül yığınları kalmıştı.

İçeri girmeme izin vermediler.

Ben de bahçede dolaşmaya başladım.

Tam geri dönecekken gözüm bir güle takıldı.

Fatma...

İlk geldiğimiz gün o gülü görünce durmuştu.

"Hasan, ne kadar güzel açmış."

demişti.

Şimdi ise etrafındaki her şey yanmış olmasına rağmen o gül hâlâ dimdik ayaktaydı.

Yavaşça yanına gittim.

Tam eğildiğim sırada güneşin vurduğu küçük bir parıltı gördüm.

Toprağın arasında bir yüzük...

Ellerim titreyerek yerden aldım.

Fatma'nın alyansıydı.

Onu avucumun içine aldım.

Sanki hâlâ onun sıcaklığını hissedebiliyordum.

Dayanamadım.

Yüzüğü dudaklarıma götürüp öptüm.

Sonra o gülü de dikkatlice köküyle birlikte çıkardım.

"Eve gidiyoruz..."

diye fısıldadım.

Eve vardığımda ilk işim gülü su dolu büyük bir saksıya yerleştirmek oldu.

Her gün onu suladım.

Sanki Fatma'nın bana kalan son emaneti oydu.

Aradan birkaç gün geçti.

Bir sabah erkenden uyandığımda bebek ağlamaya başladı.

Hemen yatağından aldım.

"Küçük adam..."

Kucağıma alınca birkaç saniyeliğine sustu.

Sonra yeniden ağladı.

"Acıktın galiba."

Mama hazırlamaya çalışıyordum.

Ama ne kadar su koyacağımı bile bilmiyordum.

Kutunun üzerindeki yazıları defalarca okudum.

Sonunda hazırlayıp biberonu uzattım.

Ali Asaf birkaç yudum içti.

Sonra yine ağlamaya başladı.

"Ne oldu oğlum?"

Panikle annemi aradım.

"Anne, susmuyor."

Annem telefonda gülmeye başladı.

"Hasan, hemen telaşlanma."

"Gazı vardır."

"Ne yapacağım?"

"Sırtını yavaşça pışpışla."

Dediğini yaptım.

Ali Asaf bir anda gaz çıkardı.

Sonra da bana bakıp küçücük bir gülümseme attı.

Ben de istemsizce gülmeye başladım.

"Demek bütün mesele buymuş."

O günden sonra her gün yeni bir şey öğreniyordum.

Bez değiştirmeyi...

Biberon hazırlamayı...

Gece uykusuz kalmayı...

Hepsi bana yabancıydı.

Ama her geçen gün biraz daha alışıyordum.

Ali Asaf büyüdükçe ev de neşelenmeye başlamıştı.

Bir gün emeklemeyi öğrendi.

Arkasını dönmemle birlikte mutfağa kadar gitmişti.

Onu kucağıma aldım.

"Sen daha şimdiden yaramaz olacaksın galiba."

Gülmeye başladı.

İlk dişi çıktığında günlerce huzursuzlandı.

Sabaha kadar uyumadık.

Ben onu omzumda dolaştırıyor, ninniler söylüyordum.

Sesim güzel değildi.

Ama o yine de sakinleşiyordu.

İlk kez "baba" dediği günü ise ömrüm boyunca unutamayacağım.

Sabah kahvaltısı hazırlıyordum.

Arkamdan minicik sesi geldi.

"Baa... ba..."

Olduğum yerde donup kaldım.

Yavaşça arkamı döndüm.

Ali Asaf bana doğru iki kolunu açmış gülümsüyordu.

Tekrar söyledi.

"Baba..."

Gözlerim doldu.

Koşup onu kucağıma aldım.

Sımsıkı sarıldım.

Belki aynı kandan değildik...

Ama o an anladım ki...

Kalpten kurulan bağ, kandan kurulan bağdan çok daha güçlü olabiliyordu.
Ali Asaf'ın bana ilk kez "Baba..." dediği günü ömrüm boyunca unutmadım.

O küçücük sesi, sanki içimde yıllardır kapalı duran bir kapıyı açmıştı.

Onu kucağıma aldım, defalarca öptüm.

"Gözümün nuru... Benim aslanım."

O da kahkahalar atarak sakalımı çekmeye başladı.

"Canımı acıtıyorsun ufaklık."

Kıkır kıkır gülüyordu.

Fatma'nın bana bıraktığı en büyük emanetti.
---
Aylar birbirini kovalamaya başladı.

Ali Asaf yürümeyi öğrendiği gün evi birbirine kattı.

Bir dakika gözümün önünden ayrılsa ya tavukların peşine düşüyor ya da bahçedeki kediyi kucağına almaya çalışıyordu.

Bir gün mandıraya süt sağmaya gitmiştim.

Arkamı bir döndüm, Ali Asaf elinde küçücük bir tabureyle ineklerin yanına gelmişti.

"Baba, ben de yapacağım."

"Daha çok küçüksün oğlum."

"Küçük değilim."

Kollarını göğsünde birleştirip bana küstü.

Gülmemek için kendimi zor tuttum.

"Peki."

Onu kucağıma aldım.

Birlikte oturduk.

Elimi onun minik ellerinin üzerine koydum.

"Hadi bakalım."

İlk defa bir ineği sağmayı denedi.

Sadece birkaç damla süt çıkmıştı.

Ali Asaf sevinçten zıplamaya başladı.

"Başardım baba!"

"Evet."

"Benim oğlum her işi başarır."

O gün akşama kadar köyde herkese bunu anlattı.

"Ben inek sağdım."

Yaşlı amcalar bile onun sevincine ortak olmuştu.

---

Ali Asaf hayvanları çok seviyordu.

Özellikle de yaralı olanları.

Bir gün eve gelirken yol kenarında kanadı incinmiş küçük bir serçe bulmuş.

Koşarak yanıma geldi.

"Baba!"

"Nefes alıyor."

"Onu kurtaralım."

Hemen küçük bir kutu hazırladık.

Annem eski bir bez getirip içine serdi.

Ali Asaf serçeye su verdi.

Her sabah uyanır uyanmaz ilk işi serçeye bakmak oluyordu.

Yaklaşık on gün sonra kuş iyileşti.

Bahçeye çıktık.

"Hadi oğlum."

"Artık gitme zamanı."

Ali Asaf iki eliyle serçeyi gökyüzüne doğru bıraktı.

Kuş birkaç kez etrafımızda döndü.

Sonra gökyüzünde kayboldu.

Ali Asaf arkasından uzun süre baktı.

"Baba..."

"Bir gün beni de unutur mu?"

Dizlerimin üzerine çöktüm.

"Hayır."

"İyilik gören hiçbir canlı seni unutmaz."

Başını omzuma yasladı.

---

Aradan yıllar geçti.

Ali Asaf altı yaşına geldi.

Artık köyde onu tanımayan yoktu.

Sabah erkenden uyanır, yüzünü yıkayıp yanıma koşardı.

"Baba!"

"Hadi mandıraya geç kaldık."

Her sabah aynı heyecanla uyanıyordu.

İş yapmayı severdi.

Ama bir o kadar da yaramazdı.

Bir gün süt bidonlarını dizerken ortadan kayboldu.

Her yerde aramaya başladım.

"Ali!"

"Ali Asaf!"

Ses yok...

Tam umudu kesmiştim ki ahırdan garip sesler gelmeye başladı.

İçeri girdim.

Bir de ne göreyim...

Bütün buzağıların boynuna rengârenk kurdeleler bağlamış.

Üstelik birinin alnına da çamurla kocaman bir yıldız çizmişti.

Beni görünce masum masum gülümsedi.

"Baba..."

"Bunlar bugün bayram yapıyor."

Kızmaya çalıştım.

Ama o kadar komik görünüyordu ki dayanamadım.

Kahkahaya boğuldum.

"Sen var ya..."

"Başımı ağrıtacaksın."

Koşup boynuma sarıldı.

"Özür dilerim."

"Bir daha yapmayacağım."

Aradan iki gün geçti.

Bu sefer kümesteki tavukların peşine düşmüş.

Hepsini tek tek yakalayıp isim vermiş.

"Bu Maviş."

"Bu Pamuk."

"Bu da Kral."

"Neden Kral?"

"Çünkü herkese bağırıyor."

Annem gülmekten sandalyeye oturmuştu.

"Hasan..."

"Bu çocuk seni küçüklüğüne benziyor."

"Ben bu kadar yaramaz değildim."

Tam o sırada Ali Asaf elinde horozla çıkageldi.

"Baba..."

"Kral kaçıyor."

Horoz elimizden kurtulunca bütün köy peşinden koşmaya başladı.

Ali Asaf ise kahkahalar atıyordu.

Akşam olunca yanıma geldi.

"Baba..."

"Kızdın mı bana?"

Başını eğmişti.

Elimi saçlarının arasından geçirdim.

"Hayır."

"Yeter ki kimseye zarar verme."

"O zaman istediğin kadar çocuk ol."

Gözleri parladı.

"Söz veriyorum."

O gece bahçedeki hamakta yan yana uzandık.

Gökyüzü yıldızlarla doluydu.

Ali Asaf başını omzuma koydu.

"Baba..."

"Annem nasıl biriydi?"

Kalbim bir an duracak gibi oldu.

Derin bir nefes aldım.

"Çok güzel bir kadındı."

"Herkese yardım ederdi."

"Gülmeyi çok severdi."

Ali Asaf sessizce beni dinledi.

Sonra gökyüzüne baktı.

"Bence bizi izliyordur."

Gülümsedim.

"Evet oğlum."

"Bence de bizi izliyordur."

O an hafif bir rüzgâr esti.

Bahçenin bir köşesinde, yıllar önce Fatma'nın mezarından getirip ektiğim gül usulca sallandı.

İçimden sessizce fısıldadım.

"Merak etme Fatma..."

"Sana  ve annesine verdiğim sözü tuttum."

"Ali Asaf çok iyi bir çocuk oluyor."

Tam o sırada Ali Asaf doğrulup bana baktı.

"Baba!"

"Yarın Yunus'la Ramazan da gelsin mi?"

"Ne yapacaksınız?"

Hiç düşünmeden cevap verdi.

"Şey..."

"Mandıranın arkasına gizli kulübe yapacağız."

Gözlerindeki o heyecanı görünce istemsizce gülümsedim.

"Tamam."

"Ama bu sefer başınızı belaya sokmayın."

Ali Asaf sırıttı.

"Söz..."

Fakat onu tanıyordum.

O "söz"ün ardından kesinlikle yeni bir yaramazlık gelecekti...
Ali Asaf çok yardımsever bir çocuktu. Köyde kimin bir işi olsa hiç düşünmeden yardıma koşardı. Yaşlı teyzelerin poşetlerini taşır, amcaların odunlarını dizer, susayan hayvanların önüne su koyardı. Daha on yaşındaydı ama herkes onu çok severdi.

Bir gün mandırada çalışıyorduk. Ben süt bidonlarını kamyonete yerleştirirken Ali Asaf ortadan kaybolmuştu.

"Ali Asaf!" diye seslendim.

Ses yoktu.

Bir kez daha seslendim.

"Oğlum, neredesin?"

Tam o sırada ahırın arkasından kahkahalar yükseldi.

Oraya doğru yürüdüğümde Yunus ve Ramazan'ı da gördüm. Üçü bir olmuş, saman balyalarından kendilerine küçük bir kale yapmışlardı.

Ali Asaf beni görünce gülerek ayağa kalktı.

"Baba, bak!"

"Ne yaptınız yine?"

"Kalemizi yaptık."

Yunus söze karıştı.

"Hasan amca, burası bizim gizli yerimiz."

Ramazan da hemen ekledi.

"Kimseye söylemek yok."

Gülümseyerek başımı salladım.

"Peki, söylemem. Ama önce şu samanları eski yerine koyacaksınız."

Üçü de aynı anda başlarını öne eğdi.

"Tamam..."

Birlikte samanları topladık. İşleri bitince Ali Asaf yanıma geldi.

"Baba, yoruldun mu?"

"Biraz."

"Dur."

Koşarak çeşmeye gitti. Küçük elleriyle bir bardak su doldurup bana getirdi.

"Al."

Bardağı alıp saçlarını okşadım.

"Teşekkür ederim oğlum."

Akşam üzeri hep birlikte eve döndük.

Annem sofrayı hazırlamıştı.

Yunus ile Ramazan da bizde kalacakları için sofranın etrafı çocuk sesleriyle dolmuştu.

Yemek sırasında Ali Asaf bir lokma alıp ayağa kalktı.

"Nereye gidiyorsun?"

"Kara'ya vereceğim."

Kara, birkaç ay önce sahiplendiğimiz siyah köpekti...

Yıllar su gibi akıp geçmişti.

Ali Asaf artık on yaşına gelmişti. Sekiz yaşındaki kuzeni Yunus ve yedi yaşındaki kuzeni Ramazan'la neredeyse her gün birliktelerdi. Üçü de birbirinden ayrılmaz, köyün altını üstüne getirirdi. Yaramazlık yaparlardı ama hiçbir zaman kötü niyetli olmazlardı.

O gün köyde büyük bir telaş vardı.

Üç kuzenin sünnet günü gelmişti . Köyün büyük çocukları da onları korkutmak için olmadık şeyler anlatıyordu.

Bu sözleri duyan Yunus'un rengi atmıştı. Ramazan ise neredeyse ağlayacak hâle gelmişti.

Ali Asaf da onlara inanmıştı ama korkusunu belli etmemeye çalışıyordu.

"Merak etmeyin." dedi.

"Bir çözüm buluruz."

Öğle saatlerinde üçü birden ortadan kayboldu.

Önce bahçeye baktık.

Sonra mandıraya...

Ahıra...

Komşuların evine...

Hiçbir yerde yoklardı.

Bütün köy onları aramaya başlamıştı.

İçime kötü bir his çökmüştü.

Tam vazgeçecekken eski elma ağacının olduğu tarafa yürüdüm.

Yukarıdan hafif bir gülüşme sesi geliyordu.

Başımı kaldırınca üçü de en kalın dala oturmuş, elma yiyordu.

Beni görünce gülüşmeleri bir anda kesildi.

"İnin aşağı."

Üçü de birbirine baktı.

Ali Asaf başını kaşıdı.

"İnmeyiz."

Gülmemek için kendimi zor tuttum.

"Hem kaçarsak bulamazlar diye düşündük."

Yunus korkuyla başını salladı.

Ramazan da elindeki elmayı sıkıca tutuyordu.

Ağacın dibine yaklaştım.

"Bakın bana."

Üçü de aynı anda bana baktı.

"Size yalan söylemişler."

"Korkacak bir şey yok."

Ali Asaf şüpheyle sordu.

"Emin misin baba?"

"Eminim."

"Kaçmanıza gerek yok."

Bir süre sessiz kaldılar.

İlk ikna olan yine Ali Asaf oldu.

Dikkatlice ağaçtan indi.

Sonra Yunus ve Ramazan da onun peşinden indiler.

Üçünü de tek tek kucakladım.

"Eve gidiyoruz."

Yolda Ali Asaf başını önüme eğdi.

"Özür dilerim baba."

Gülümseyerek saçlarını karıştırdım.

"Bir daha korkunca kaçmak yerine bana geleceksin."

"Tamam mı?"

"Tamam."

O gün köyde herkes bu olaya günlerce güldü.

Ali Asaf, Yunus ve Ramazan ise uzun süre "elma ağacındaki üç kaçak" diye anıldılar. Onlar da bu lakabı her duyduklarında gülüp geçtiler.


Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları