Yanlış hedef

═══════ ⋆★⋆ ═══════

Aras, İlay’ın "fermuar" hareketine ve o pişkin sırıtışına ters bir bakış atıp arkasını döndü, ağır adımlarla koridorda ilerledi. Fakat bu evin düzenini bozan o şamatacı havanın artık tek bir odada sınırlı kalmayacağını çok iyi biliyordu.

Akşam çöktüğünde malikanenin devasa yemek salonundaki atmosfer, tarihindeki en absürt anlara sahne oluyordu. Uzun ahşap masanın başında Aras Koral oturuyordu. Sağ tarafında İlay, sol tarafında ise gözlerini kısıp tabağındaki bezelyeleri çatalla sayan Damla vardı. Mert ise masadan birkaç adım ötede, ceketinin düğmesi ilikli, bir asker gibi dimdik ve ecel terleri dökerek bekliyordu.

İlay tabağından bir çatal alıp sessizliği gürültüyle böldü. "Mert’çiğim, ayakta dikilip durma öyle ya. Vallahi içim şişti! Sandalye çekip otursana, bak Damla’nın yanında yer boş."

Mert’in gözleri panikle Aras’a kaydı. "Aman İlay Hanım, ben görevdeyim..."

"Ne görevi canım?" dedi İlay gözlerini devirerek. "Altı üstü yemek yiyoruz, suikast düzenleyecek halimiz yok ya! Koral Beyciğim, söylesene adamına otursun. Zaten tabağındakileri bitiremedi bizim civciv, Mert’e versin."

Aras elindeki çatal bıçağı tabağının kenarına sessizce ama milimetrik bir düzenle bıraktı. Siyah gömleğinin kollarını biraz daha katladı, ardından sert ve derin bakışlarını masanın iki ucunda gezdirdi.

"İlay," dedi Aras, buz gibi bir sesle. "Sen burayı gerçekten yazlık pansiyon falan mı sanıyorsun?"

"Yok Koral Bey," dedi İlay hiç istifini bozmadan. "Pansiyonlarda kahvaltıda kaşar peyniri kalitesiz olur, sizinkiler taptazeydi. Haklarını yemeyeyim, hizmet beş yıldızlı. Ama şu hiyerarşi olayını biraz esnetsek mi? Baksana çocuğun rengi sarardı, un çuvalına döndü."

" İlay..."

Damla yan gözle Mert’e bakıp kısık sesle mırıldandı: "Harbi ya... Suç bende, adama yüklenmeyin. Beni içeri almasaydı kapıda avazım çıktığı kadar 'Aras Koral’ın gizli malikanesi burasııı!' diye bağıracaktım. Mecbur kaldı çocuk."

Aras başını yavaşça Damla’ya çevirdi. Yüzündeki ifade o kadar karanlık ve geçti vermezdi ki, Damla anında çatalını tabağa bırakıp geriye çekildi.

"Benim adıma bu şehirde tek bir leke sürülmesine izin vermem ben," dedi Aras, sesi tehditkar bir edayla salonda yankılandı. "Sen sırf arkadaşını görmek için benim kapıma dayanıyorsun, benim korumamı tehdit ediyorsun ve ben sizi bu masada besliyorum, öyle mi?"

İlay araya girdi, çenesini eline dayayıp Aras’a doğru eğildi. "Beslemek ne demek Koral Beyciğim ya? Misafir ağırlamak denir ona. Ayrıca kız haklı! Benim tek suçum neydi? Yanlış zamanda yanlış kaldırımda durmak! Sizin adamlar beni patates çuvalı gibi bagaja atmasaydı, ne Damla buraya gelirdi ne de ben sizin o değerli aklınızı başınızdan alırdım."

Aras, İlay’ın gözlerinin içine dik dik baktı. Kaşları hafifçe çatılmıştı ama artık bu kadının her lafına öfkelenmek yerine, mantığının sınırlarını zorlayan bu özgüvene hayret ediyordu.