Yanlış hedef

Bazen kalbin en derininde başlayan bir yangın, tek bir şarkının ritmiyle koca bir şehri sarar

Bölüm Şarkısı: Reyhan Karaca - Sevdik Sevdalandık

♡ ─ ୨୧ ─ ♡

Pencerelerden içeri süzülen akşamüstü kızıllığı, malikanenin kasvetli koridorlarına tatlı bir sıcaklık yayıyordu. İlay, günlerdir tıkılı kaldığı o devasa odada sıkıntıdan patlama noktasına gelmişti. Pamuk yatağın üzerinde kıvrılmış uyuklarken, İlay komodinin üzerindeki televizyon kumandasını kaptığı gibi odanın ortasına fırladı.

Yatak odasındaki ses sisteminden yükselen ritmik melodiye daha fazla dayanamadı. Kumandayı bir mikrofon gibi dudaklarına yaklaştırdı, gözlerini kapattı ve kendini şarkının enerjisine bıraktı. Yanakları heyecanla kızarmış, o neşeli, hayat dolu enerjisi odanın her köşesine saçılmaya başlamıştı.

Yine başım dönüyor, garip hâllerde
Neden koşarsın hâlâ boş hayallerde?
Anladım bir şey eksik, bulamadım, ner'de?
Sorma hiçbir şey sorma, aklım başka yerlerde

Tam o sırada, çalışma odasındaki resmi evrakları bitirip koridordan geçen Aras Koral’ın adımları yarı açık kapının önünde bıçak gibi kesildi.

Aras, kapının pervazına yaslandı. Siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmış, ellerini ceplerine sokmuştu. Normalde malikanesinde çıt çıksa adamlarını hizaya sokan bu sert, karanlık adam; şimdi karşısında kumandayı mikrofon yapıp neşeyle zıplayan kadını izliyordu. Bakışlarındaki o her zamanki çelik gibi sert ifade, yerini yavaşça tanımlayamadığı gizli bir tebessüme bıraktı. İlay’ın o katıksız neşesi, Aras’ın yıllardır zırh gibi taşıdığı karanlığı delip geçiyordu.

Aras, varlığını tamamen unutturmuş bir halde sessizce içeri doğru bir adım attı.

İlay tam kendi etrafında dönüp şarkının en yüksek nakaratına girecekti ki:

"Sevdik sevda—"

Aras’ın tam arkasında, kapının hemen içinde kollarını göğsünde birleştirmiş, muzip bir ifadeyle kendisini izlediğini gördü.

İlay’ın gözleri dehşetle açıldı. Şarkı boğazında tıkandı, çığlık atmamak için nefesini tuttu. Şokun ve paniğin verdiği o anlık refleksle ne yapacağını bilemedi ve elinde mikrofon niyetine tuttuğu ağır televizyon kumandasını Aras’ın yüzüne doğru savurdu!

"Anam! Baskın var!"

Ancak Aras Koral, kurşunların havada uçuştuğu dünyalardan geliyordu.

Fırlatılan kumanda tam yüzüne çarpacakken, Aras’ın eli şimşek hızıyla havaya yükseldi. Saniyeler içinde, hedefe milimler kala kumandayı tam ortasından yakalayıp avucunun içinde kavradı.

Odaya bir anda ecel teri kokan, buz gibi bir sessizlik çöktü.

İlay elini ağzına kapattı, gözleri fal taşı gibi açıldı. Şoktan ve dehşetten olduğu yerde çakılı kalmıştı. Kumandanın Aras’ın güçlü parmakları arasında öylece durduğunu görünce panikle bir adım geri kaçtı.

Aras, avucundaki kumandaya şöyle bir baktı. Yüzündeki o kasvetli ve karanlık ifade öyle bir seviyeye ulaşmıştı ki, odadaki hava bir anda çekilmiş gibiydi. Ağır, emredici ve tehditkar adımlarla İlay’ın üzerine doğru yürümeye başladı.

Kumandayı parmaklarının arasında yavaşça çevirip İlay’a doğru uzattı.

"Sen..." dedi Aras, sesi derinden, kenetlenmiş ve buz gibi bir sakinlikle çıkarak. "Bana az önce silah niyetine kumanda mı fırlattın kadın?"