Yanlış hedef

Ben hayatımı kurtarmaya çalışıyordum, o ise beni hayatından çıkarmamaya...

🌼 ⋆｡˚ ─────── ˚｡⋆ 🌼

Masadaki sessizlik, taze demlenmiş çayın kokusuna karışırken İlay, tabağındaki peynirle oynamayı bırakıp çatalı gürültüyle tabağın kenarına bıraktı. Tam karşısında, siyah gömleği ve her zamanki tavizsiz ciddiyetiyle gazetesini okuyan Aras’a dikti gözlerini.

"Bana bak Koral Bey," dedi İlay, sesindeki tüm o neşeli havayı bir kenara bırakıp ciddi bir tona bürünerek.

Aras gazetesini bir milim bile indirmeden cevap verdi. "Dinliyorum, papatya."

"Şakayı, şamatayı bir kenara bırakalım artık. Ben sana günlerdir takılıyorum ama işin rengi değişti. Ben üniversiteye giden bir öğrenciyim ya! Geleceğim var benim, vizelerim var, finallerim var! Benim gibi sıradan bir öğrenciyle ne işin olabilir senin?"

Aras gazetenin üstünden soğuk ve keskin gözlerini İlay’a dikti. Tek bir kelime etmedi, sadece dinledi.

İlay sandalyede öne doğru eğilip ellerini masada birleştirdi. Yanakları sinirden ve çaresizlikten hafifçe kızarmıştı. "Sana yemin ederim kimseye bir şey anlatmam. Yüzünü de unuttum, adını da unuttum! Ama beni burada tutamazsın. Benim okuma imkanımı, geleceğimi elimden alamazsın! Sırf senin o karanlık dünyan, o güvenlik takıntıların yüzünden benim hayatım karalamaz! Sal beni, gideyim okuluma!"

Aras gazetesini yavaşça katlayıp masanın kenarına koydu. Çayından bir yudum aldı, bardağı tabağına tıkırdatmadan bıraktı. İlay’ın gözlerinin içine kilitlendi. Kızın gözlerindeki o samimi endişeyi, okuma hırsını ve korkusunu gördü. Yüz hatları bir anlığına yumuşar gibi olsa da, o sert ve net tavrını anında geri takındı.

"Bitti mi?" dedi Aras, sesi buz gibi ve sakindi.

"Bitmedi!" dedi İlay çenesini dikleştirerek. "Beni buraya kapatıp hayatımı mahvetmeye hakkın yok!"

Aras öne doğru eğildi, aralarındaki mesafeyi azalttı. "Senin geleceğini mahvetmeye niyetim yok İlay. O okuluna da gideceksin, o sınavlarına da gireceksin."

" Ne valla mı "

"Evet," dedi Aras, emredici ve tartışmaya kapalı bir tonla " Sırf yüzümü gördüğün için eğitim hayatını elinden alacak adam değilim. Ama benim gözetimim altında gideceksin"

" İlkokul çocuğu muyum lan ben "

" Değilsin ama o çenen hiç durmuyor papatya"

İlay arkasına yaslanıp gözlerini devirdi. "Vay be... Rektör bile bu kadar katı kural koymuyor. İyi tamam, kabul ama o Mert benim peşimde dolanmayacak okul kapısında beklesin bir zahmet"

"Kabul papatya şimdi yemeğini ye"