Yanlış hedef

Bölüm şarkısı: Aşka İnat.

────── ⋆｡°✩°｡⋆ ──────╮

Ertesi sabah güneş henüz yeni doğarken malikanenin önünde Mert’in kullandığı araba değil, bizzat Aras’ın kendi özel, simsiyah spor arabası çalışır vaziyette bekliyordu.

İlay; üzerine giydiği şık jean pantolonu, belini ortaya çıkaran crop bluzü, omuzuna astığı deri kol çantası ve hafif ama göz alıcı makyajıyla tam bir afetti. Kıvırcık saçlarını serbest bırakmış, hafif topuklu ayakkabılarının tıkırtısıyla kapıdan süzülmüştü. Aras’ı sürücü koltuğunda, güneş gözlüklerini takmış, direksiyonu tek eliyle tutarken görünce adımları bir an yavaşladı.

"Ooo Koral Beyciğim?" dedi İlay, arabanın kapısını açıp ön koltuğa zarifçe kurulurken. "Mert’i kovdun da makam şoförlüğüne mi başladın? Bu ne şeref böyle?"

Aras gözlüklerinin üstünden İlay’ı baştan aşağı hızlıca süzdü. Kızın bu derece güzel, çekici ve kendinden emin hali bir an için adamın bakışlarını kilitlese de anında buz gibi ifadesine geri büründü. "Gereksiz konuşmayı kes de kemerini tak. Bugün ilk günün, işimi şansa bırakmam."

Gaza basmasıyla arabanın ok gibi ileri fırlaması bir oldu. İlay koltuğuna yapışırken saçlarını geriye attı. "Yavaş be adam! Okula gidiyoruz, ralli pistine değil! Tost kuyruğuna yetişmeye çalışmıyoruz herhalde!"

Aras istifini bozmadan, tek eliyle direksiyonu çevirerek ana yola çıktı. "Dersin kaçta başlıyor senin?"

"Dokuzda," dedi İlay, üzerindeki bluzu hafifçe düzelterek. Sonra Aras’ın o keskin profilini, hafif çatık kaşlarını ve direksiyondaki damarlı ellerini süzdü. "Bana bak, kampüsün ortasına kadar bu arabayla girip beni rezil etmeyeceksin değil mi? Bütün okul 'Bu güzel kadın hangi mafya babasının kucağına düştü' diye dedikodu çıkarır valla!"

Aras arabayı kırmızı ışıkta durdurup başını yavaşça İlay’a doğru çevirdi. Gözlüklerini çıkarıp gömleğinin yakasına taktı. O kapkaranlık, geçit vermez gözleri doğrudan İlay’ın gözlerine kilitlendi.

"Kimsenin ne dediği umurumda değil İlay," dedi Aras, sesi derinden ve tehlikeli bir sakinlikle çıkarak. "Seni ben götürüyorum, ben alacağım. Kampüs kapısında ineceksin. Çıkışta bir dakika bile gecikirsen, o dediğin dedikoduları bizzat kampüsün ortasına gelip gerçeğe dönüştürürüm. Anladın mı beni?"

İlay adamın o sert, otoriter duruşu karşısında yutkundu ama çenesini düşürmekten yine geri durmadı. Yanakları hafifçe kızarırken gözlerini kaçırdı.

"Aman, hemen de tehdit! Karizma şov yapma sabah sabah," diye mırıldandı İlay. "İyi tamam, kapıda inip doğrudan sınıfa gireceğim, mutlu oldun mu?"

Devasa üniversite kampüsünün ana nizamiye kapısına geldiklerinde siyah spor araba bütün öğrencilerin ilgisini çekti. Güvenliktekiler bile arabayı görünce toparlandı. Aras arabayı sağa çekti.

İlay kol çantasını omzuna takıp kapıyı açtı. Tam inecekti ki Aras kolundan tutup onu hafifçe kendine doğru çekti. Aralarındaki mesafe bir anda sıfırlandı. İlay’ın nefesi boğazında tıkandı, Aras'ın parfümünün kokusuyla başı döndü.

"Çıkışta tam burada olacaksın," dedi Aras, sesi fısıltı kadar yakın ama emrediciydi. "Ve telefonun her an açık olacak. Tek bir ders kırarsan veya yanımdan bir adım uzaklaşırsan..."