Hikayenin gerçeklikle bir alakası olmamakla birlikte tamamen hayal ürünüdür. Yetişkinlere yönelik sahneler bulundurulabilir. Tamamen bana aittir.
Başlama tarihinizi buraya bırakabilirsiniz. Tamamen istek üzerine, rahat olabilirsiniz.
Giriş
"Bazı sırlar saklanır. Bazıları ise kanla ortaya çıkar."
Gerçekler acıtırmış. Acıtır mıydı, evet. Çok mu, çok.
Geçmişimde yaptığım birçok hata vardı. Pişmanlıklarımın gizleyemediği birçok hata.
Hayatıma hep başkaları benim adıma karar verirdi. Düşünürdüm. Senin bu hikayede rolün yok, derdim kendime. Yoktu. Kendi hikayemin baş rolü değildim. Hiçbir zaman olmayacaktım.
Peki şu anda neredeydim? Bilmiyordum. Hareket dahi edemiyordum. Kıpırdadığımda bedenimdeki tüm yaralar acıyor, kısık nefesle inlememe neden oluyordu.
Kulaklarıma dolan bir müzik sesi vardı. İşitemiyordum. Çıkan sesler boğuktu. Görüntüm bulanıktı. Neredeyim, diye etrafa bakındım.
Yoktu. Hiçbir iz yoktu. Karanlık. Sadece karanlık.
Zifiri karanlıktı her yer. Bileğimdeki iplerin acısıyla kafamı geriye atıp az çok hareket etmeye çalıştım.
Işıklar yandı, tiyatro başladı. Seyirciler izlemeye, oyuncular oynamaya başladı. Sessiz yardım çığlıkları çoğaldıkça çoğaldı. Kimse duymadı. El uzatan olmadı. Tek kaldım. Çaresiz, kimsesiz. Hep tektim, yine tektim.
Zifiri karanlığın ele geçirdiği yere, ışık göz kamaştıracak kadar açıldığında gözlerimi yumdum. Acıyordu. Bedenimin her tarafı acıyordu. Günlerce, saatlerce yemek yememiştim. Acıyordum, bitiyordum. Tükenmiştim.
"Son pişmanlık fayda eder mi?"
Bu sesin sahibi uzun zaman sonra bana tanıdık geliyordu. Yara bere içindeki bedenim titredi. Kaşlarım çatıldı. Gözlerimi açtım.
Karşımdaki bedeni en iyi ben tanıyordum. Yıllar sonra, yeniden. Üzerimde duran beyaz elbisem beyaz değil, kömür karası bir renge bürünmüştü. Benim hayatımdı, hayatım gibiydi.
"Etmez."
Dizlerinin üzerine çöküp bana baktığında yüzündeki gülümseme gerçek değildi. Biliyordum. Elleriyle çenemi avuçladığında başımı dik dur, der gibi ama incitmekten korkar gibi yukarı kaldırdı.
"Beni hatırladın mı, sevgilim?"
Hatırlamıştım. En iyi ben hatırlardım.
Bir kabustu yaşayacaklarım. Geçmişte yaptıklarım büyük pişmanlıktı. Ve o haklıydı, son pişmanlık fayda etmezdi.
Peki ya mecbur bırakıldıysa?
Hayır, geri kalan hayatım iyi ve kötü, varla yok arası olacaktı. Pişman mıydım? Çok.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Eline sağlık giriş güzel olmuş 🫶
Güzel başlangıc begendim emeğine sağlık 💖
Yorum
Yorum bulunamadı.