Fısıltı yolu

Sandalyede oturan çocuk bana bakıp hafifçe gülümsedi.

Kalbim yerinden çıkacak gibiydi.

"N... Nasıl geldin buraya?"

Kaan omuz silkti.

"Kapıyı kullanmadım."

Bir adım geri attım.

"Gerçekten... hayalet misin?"

"Keşke sadece hayalet olsaydım."

Bu cümle içime tuhaf bir his bıraktı.

Tam o sırada annem aşağıdan seslendi.

"Ecrin! Geldin mi?"

Refleksle kapıya yöneldim.

"Geldim anne!"

Tekrar sandalyeye baktığımda...

Boştu.

Kaan kaybolmuştu.

Derin bir nefes aldım.

"Tamam..."

"Gerçekten kafayı yemiyorum umarım."

Aşağı indim.

Annem sofrayı hazırlıyordu.

"İyi misin? Biraz solgun görünüyorsun."

"Yorgunum sadece."

Yemeği neredeyse hiç konuşmadan bitirdim.

Aklım sürekli Kaan'daydı.

O gece odama çıktım.

Masama oturup ders çalışmaya çalıştım.

Ama dikkatim dağılıyordu.

Tam defterime yazı yazarken...

Kurşun kalemim kendi kendine hareket etti.

Şaşkınlıkla elimi çektim.

Defterde tek bir cümle yazıyordu.

> "Pencerene bak."

Yavaşça perdeyi araladım.

Bahçede...

Sokak lambasının altında biri duruyordu.

Kaan.

Ellerini cebine koymuş, bana bakıyordu.

Pencereyi açtım.

"Ne istiyorsun?"

Kaan yukarı baktı.

"Yarın okul çıkışı yine o yoldan gel."

"Neden?"

"Çünkü sana göstermem gereken bir şey var."

"Neymiş?"

Kaan cevap vermedi.

Sadece gülümsedi.

Tam dönecekti ki durdu.

"Ecrin..."

"Ne?"

"Yarın bana ne olursa olsun inan."

Bunu söyledikten sonra sisin içinde yavaşça kayboldu.

Ben hâlâ pencerenin önünde donup kalmıştım.

O gece neredeyse hiç uyuyamadım.

Ertesi gün okulun son zili çaldığında herkes ana kapıya yöneldi.

Ben ise istemeden de olsa...

Yine o kestirme yola doğru yürümeye başladım. 🌙👻❤‍🔥