🌙 “Fısıltıların Ardındaki Sır”

Bölüm 2•

FISILTILARIN ARASINDAKİ SIR🖤

Tema:
FISILTILARIN ARDINDAKİ SIR

2. KİTAP

BÖLÜM 2 — MEKTUBUN SIRRI

Gece, elindeki kâğıda bakmaya devam ediyordu.

Odanın içinde çıt çıkmıyordu.

Sanki zaman durmuştu.

Kâğıdın üzerinde yalnızca birkaç cümle vardı.

Ama o birkaç cümle, Gece'nin yıllardır bildiği her şeyi değiştirmeye yetmişti.

“Eğer bunu okuyorsan, demek ki sonunda beni buldular.”

Altında ise tek bir imza vardı.

Babası.

Gece yutkundu.

“Bu... mümkün değil.”

Derya sessizce karşısında duruyordu.

Gece başını kaldırdı.

“Bu mektubu ne zaman aldın?”

Derya cevap vermedi.

“Anne?”

“Yıllar önce.”

“Ne zaman?”

Derya gözlerini kaçırdı.

“Sen doğduktan birkaç ay sonra.”

Gece'nin kaşları çatıldı.

“Ve bana hiç söylemedin?”

“Hayır.”

“Neden?”

Derya derin bir nefes aldı.

“Çünkü o zamanlar seni koruyabileceğimi düşünüyordum.”

Gece'nin sesi titredi.

“Kimden koruyacaktın beni?”

Derya yine sustu.

Bu sessizlik Gece'yi daha da sinirlendirdi.

“Anne, artık susma!”

Derya başını kaldırdı.

“Babanın düşmanlarından.”

Gece bir an ne diyeceğini bilemedi.

“Babamın... düşmanları mı vardı?”

“Evet.”

“Kim?”

“Bilmiyorum.”

Gece şaşkınlıkla baktı.

“Bilmiyorsan neden korkuyorsun?”

Derya cevap vermeden önce masanın üzerindeki anahtara baktı.

16.09.

Sonra fısıldadı:

“Çünkü bu anahtarı daha önce gördüm.”

Gece hemen anahtarı aldı.

“Nerede?”

Derya'nın yüzündeki ifade değişti.

“Babanın odasında.”

Gece'nin kalbi hızlandı.

“Babamın odası mı vardı?”

Derya başını salladı.

“Evet.”

“Evde mi?”

“Hayır.”

“Peki nerede?”

Derya cevap vermeden önce pencereye baktı.

“Bunu sana söylememem gerekiyordu.”

“Anne...”

“Eski evimizde.”

Gece birkaç saniye düşündü.

“Benim hiç hatırlamadığım ev mi?”

“Evet.”

Gece'nin zihninde bulanık bir görüntü belirdi.

Küçük bir ev.

Ahşap bir kapı.

Pencerenin önünde duran bir adam.

Ama görüntü o kadar kısa sürdü ki Gece emin olamadı.

“Ben orayı hatırlıyor olabilir miyim?”

Derya şaşkınlıkla kızına baktı.

“Ne gördün?”

“Bilmiyorum.”

Gece gözlerini kapattı.

“Bir ev...”

Derya'nın yüzü gerildi.

“Başka?”

“Bir adam.”

Derya'nın nefesi kesildi.

“Gece.”

“Evet?”

“Babanı mı gördün?”

Gece gözlerini açtı.

“Bilmiyorum.”

Derya hemen masadaki fotoğrafları topladı.

“Bugün bu kadar.”

“Hayır!”

Gece ayağa kalktı.

“Bana her şeyi anlatacaksın.”

Derya kızına baktı.

“Her şeyi anlatırsam artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.”

Gece'nin cevabı gecikmedi.

“Zaten eskisi gibi değil.”

Derya sustu.

Haklıydı.

Gece artık geri dönemezdi.

Aynı saatlerde okulda...

Yasmin, Gece'nin sırasının yanında duruyordu.

Elindeki anahtara bakıyordu.

Doruk da yanındaydı.

“Bunu gerçekten Gece'nin sırasında mı buldun?”

Yasmin başını salladı.

“Ben bulmadım. Ece buldu.”

Ece hemen araya girdi.

“Defterini yere düşürmüştü. Eğilip alırken sıranın altında bunu gördüm.”

Aras anahtarı dikkatlice inceledi.

“Üzerinde tarih var.”

Yasmin:

“16 Eylül.”

Doruk'un yüzü değişti.

“Ne?”

Yasmin ona baktı.

“Ne oldu?”

“Hiç.”

“Doruk.”

“Bir şey yok dedim.”

Ama Doruk'un yüzündeki ifade hiç de normal değildi.

Aras bunu fark etti.

“Sen bu tarihi biliyor musun?”

Doruk birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra:

“Hayır.”

dedi.

Ama yalan söylüyordu.

Çünkü o tarihi daha önce görmüştü.

Hem de bir yerde değil.

Bir defterin içinde.

Nehir'in defterinde.

Nehir okulun arka bahçesindeydi.

Telefonunu elinde tutuyor, ekrana bakıyordu.

Bir mesaj yazdı.

Nehir: Anahtarı buldular.

Gönderdi.

Cevap birkaç saniye sonra geldi.

Bilinmeyen Numara: Gece'ye ulaşmasına izin verme.

Nehir'in elleri titredi.

Nehir: Çok geç.

Cevap:

Bilinmeyen Numara: O zaman plan değişiyor.

Nehir telefonu kapattı.

Tam arkasını dönecekken bir ses duydu.

“Ne yapıyorsun?”

Nehir irkildi.

Doruk.

“Hiç.”

Doruk ona baktı.

“Telefonla konuşuyordun.”

“Mesajlaşıyordum.”

“Kimle?”

Nehir gözlerini kaçırdı.

“Kimseyle.”

Doruk birkaç saniye sustu.

Sonra:

“Bana yalan söyleme.”

Nehir'in yüzü gerildi.

“Sen de bana her şeyi anlatmıyorsun.”

Doruk şaşırdı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Gece'yi.”

Doruk'un yüzü değişti.

“Gece'nin bununla ilgisi yok.”

Nehir acı bir şekilde güldü.

“Sen gerçekten hiçbir şey bilmiyorsun.”

“Ne bilmem gerekiyor?”

Nehir cevap vermedi.

Doruk kolundan hafifçe tuttu.

“Nehir.”

Nehir elini çekti.

“Bırak.”

“Ne biliyorsun?”

“Gece'nin babası hakkında.”

Doruk olduğu yerde kaldı.

“Ne?”

Nehir arkasını döndü.

“Bunu sana söylememeliydim.”

Ve uzaklaştı.

Doruk arkasından baktı.

İlk kez gerçekten korkmuştu.

Evde Gece, mektubu tekrar okuyordu.

Sayfanın arkasını çevirdi.

Boştu.

Önünü tekrar çevirdi.

Sonra ışığa doğru tuttu.

Kâğıdın üzerinde belli belirsiz başka çizgiler görünüyordu.

Gece şaşırdı.

“Anne!”

Derya mutfaktan geldi.

“Ne oldu?”

“Bunun arkasında başka bir şey var.”

Derya kâğıdı eline aldı.

Bir süre baktı.

“Bunu nereden fark ettin?”

“Bilmiyorum.”

Derya masaya oturdu.

Kâğıdı pencerenin önüne tuttu.

Güneş ışığı kâğıdın üzerinden geçince gizli yazılar daha belirgin hâle geldi.

Gece yaklaşarak baktı.

Üç kelime vardı.

ESKİ İSTASYON.

Altında bir saat yazıyordu.

23.47

Gece'nin kalbi hızlandı.

“Bu ne demek?”

Derya'nın yüzü bembeyaz oldu.

“Oraya gitmeyeceksin.”

“Anne—”

“Gece, hayır.”

“Babam orada mı?”

Derya cevap vermedi.

Gece onun sessizliğini cevap olarak aldı.

“Babam orada.”

“Bilmiyorum.”

“Sen biliyorsun.”

“Gece!”

Derya'nın sesi titredi.

“Babanın peşinden giden herkes zarar gördü.”

Gece sustu.

“Ben de seni kaybetmekten korkuyorum.”

Bu cümle Gece'yi durdurdu.

Derya kızına sarıldı.

Gece annesinin omzuna başını yasladı.

Ama zihnindeki soru hâlâ oradaydı.

Babam nerede?

Gece o gece uyumadı.

Saat 22.58'de odasında oturuyordu.

Telefonu masanın üzerindeydi.

Yasmin'e mesaj yazdı.

Gece: Yarın okula geleceğim.

Yasmin hemen cevap verdi.

Yasmin: Annen izin verdi mi?

Gece:

Gece: Hayır.

Üç nokta belirdi.

Yasmin: Gece...

Gece: Sana bir şey söylemem lazım.

Yasmin: Söyle.

Gece uzun süre yazmadı.

Sonra:

Gece: Babam hakkında bir şey öğrendim.

Yasmin'in cevabı bu kez uzun sürdü.

Yasmin: Ne öğrendin?

Gece:

Gece: Belki de öldüğünü sandığım kadar basit değil.

Yasmin:

Yasmin: Yarın konuşacağız.

Gece telefonunu bıraktı.

Saat 23.46.

Bir dakika sonra...

Telefonu çaldı.

Bilinmeyen numara.

Gece ekrana baktı.

Açmadı.

Telefon sustu.

Sonra tekrar çaldı.

Bu kez mesaj geldi.

Bilinmeyen Numara: Pencereye bak.

Gece'nin içi ürperdi.

Yavaşça pencereye yaklaştı.

Perdeyi araladı.

Sokağın karşısında biri duruyordu.

Karanlığın içinde yüzü görünmüyordu.

Gece geri çekildi.

Telefonuna bir mesaj daha geldi.

Bilinmeyen Numara: Onu arıyorsan, eski istasyona gel.

Gece'nin gözleri büyüdü.

Altında tek bir cümle daha vardı.

Baban seni bekliyor.

Gece'nin eli telefonda dondu.

Saat 23.47 olmuştu.

Ve o anda...

Kapının altından küçük bir zarf içeri kaydı.

Gece yavaşça eğilip zarfı aldı.

Üzerinde sadece iki kelime vardı:

GECE'YE.

Zarfı açtı.

İçinden eski bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta küçük bir çocuk vardı.

Yaklaşık iki yaşındaydı.

Yanında genç bir adam duruyordu.

Gece fotoğrafa baktı.

Çocuğun yüzü kendisiydi.

Adam ise...

Babasıydı.

Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu:

“Beni hatırlamıyor olabilirsin. Ama ben seni hiç unutmadım.”

Gece'nin gözleri doldu.

Çünkü artık bunun bir oyun olmadığını anlamıştı.

Biri gerçekten onun geçmişini ortaya çıkarıyordu.

Ama asıl korkutucu olan...

O kişinin babası olup olmadığını hâlâ bilmiyordu.

Gece fotoğrafı avucunun içinde sıktı.

Ve kendi kendine fısıldadı:

“Baba...”

Tam o anda telefonuna yeni bir mesaj geldi.

Bilinmeyen Numara: 23.50. Eski istasyon. Tek başına gel.

Gece ekrana baktı.

Sonra annesinin odasına.

Derya uyuyordu.

Gece kapıyı sessizce açtı.

Ayakkabılarını giydi.

Telefonunu cebine koydu.

Ve evden çıktı.

Ancak Gece'nin bilmediği bir şey vardı.

Sokağın köşesinde onu bekleyen kişi yalnız değildi.

Ve eski istasyona giden yolun sonunda...

Gece'nin hayatındaki en büyük sır onu bekliyordu.DEVAMI GELECEK...


Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları