Pazartesileri hiç sevmezdim.
Alarmım üçüncü kez çaldığında yorganı başıma kadar çekip gözlerimi kapattım. Hemen kalktım. Aynaya baktığımda saçlarımın her zamanki gibi dağınık olduğunu gördüm. Onları düzeltmeye çalışmak yerine olduğu gibi bıraktım. Zaten okulda beni bekleyen çok daha büyük sorunlar vardı.
Son sınıf. Sınavlar. Ödevler. Ve sabahın köründe başlayan dersler.
Çantamı alıp odadan çıktım. Merdivenlerden inerken telefonumun titreştiğini duydum. Ekrana baktığımda en yakın arkadaşım Nehir'den mesaj vardı.
Nehir:
"Çabuk gel. Sana anlatmam gereken bir şey var."
Kaşlarımı çattım.
Nehir sabahın yedisinde "önemli bir şey" diyorsa gerçekten önemli bir şey vardı. Kahvaltımı bile doğru düzgün yapmadan evden çıktım. Okula vardığımda bahçenin her zamankinden daha kalabalık olduğunu fark ettim. Gruplar hâlinde duran öğrenciler kendi aralarında konuşuyor, bazıları telefonlarına bakıp gülüyordu.
Nehir'i girişte gördüm.
Beni fark ettiği anda yanıma koştu.
— Sonunda!
— Ne oldu?
Nehir cevap vermek yerine kolumdan tuttu ve beni kalabalıktan biraz uzaklaştırdı.
— Önce sakin ol.
— Ne olduğunu söylemeden nasıl sakin olayım?
— Dün akşam okulun anonim hesabında bir şey paylaşılmış.
— Benimle mi ilgili?
Nehir birkaç saniye sustu.
Sonra başını salladı.
— Biraz.
Telefonunu çıkardı ama ekranı bana göstermeden önce derin bir nefes aldı.
— Hazır mısın?
— Nehir, göster artık.
Telefonu elime verdi. Ekranda okulun anonim hesabından yapılmış bir paylaşım vardı. Fotoğraf bulanıktı. Koridorda yürüyen birkaç kişi görünüyordu.
Altında ise:
"Bazı insanların sandığımızdan çok daha yakın olduğunu düşünüyoruz. Özellikle de Ada Yalın ve Buğra Sarıkaya."
Devamını okumadan telefonu Nehir'e geri verdim.
— Eee?
— Eee'si şu, dedi Nehir. Okulda senin Buğra'yla sevgili olduğun konuşuluyor.
Bir süre sessiz kaldım.
Sonra güldüm.
— Şaka yapıyorsun
— Keşke.
— Ben Buğra'yla doğru düzgün konuşmadım bile.
— Biliyorum.
— O zaman bu saçmalık nereden çıktı?
Nehir omuzlarını kaldırdı.
— Bilmiyorum. Ama herkes inanmış gibi.
Tam o sırada zil çaldı. İkimiz de sınıfa doğru yürümeye başladık. Koridora girdiğimizde birkaç kişinin bize baktığını fark ettim. Fısıldaşmalar.
Gülüşmeler. Bakışlar. Başımı eğip yürümeye devam ettim.
Buğra'yı ise sınıfa girdiğimde gördüm. En arka sırada oturuyordu.
Her zamanki gibi sessizdi. Koyu renk saçları alnına düşmüş, bir eliyle telefonuyla ilgileniyordu. Ben içeri girdiğimde gözlerini kaldırıp bana baktı.
Sadece birkaç saniye.
Sonra tekrar telefonuna döndü.
Yanından geçip sırama oturdum.
— Sakın bana onunla konuşmam gerektiğini söyleme, diye fısıldadım Nehir'e.
— Demeyecektim.
— Ya sallama
— Ama bence o seninle konuşacak.
— Nereden biliyorsun?
Nehir cevap vermedi. Çünkü tam o anda Buğra ayağa kalkmıştı. Sınıftaki birkaç kişi ona baktı. Buğra doğrudan bizim sıraya doğru geldi. Ben istemsizce doğruldum.
Yanımıza geldiğinde Nehir'e kısa bir haklıyım bakış attı.
— Bir dakika Ada'yla konuşabilir miyim?
Nehir bana baktı. Sonra sanki hiçbir şey yokmuş gibi çantasını alıp başka bir sıraya geçti.
— Tabii.
Buğra karşımdaki sandalyeye oturdu. Birkaç saniye boyunca hiçbirimiz konuşmadık. Sonunda ben dayanamadım.
— Eğer şu çıkan dedikoduyla ilgiliysen...
— İlgiliyim.
— Ben yapmadım.
— Biliyorum.
Şaşkınlıkla ona baktım.
— Nereden biliyorsun?
Buğra arkasına yaslandı.
— Çünkü bunu kimin yaptığını biliyorum.
Kalbim bir anlığına hızlandı.
— Kim?
Buğra cevap vermeden önce sınıfa göz attı. Sonra tekrar bana döndü.
— Ama önce sana bir şey teklif etmem gerekiyor.
— Ne teklifi?
Buğra'nın yüzünde ilk kez hafif bir gülümseme belirdi.
— Bir süreliğine sevgilim olur musun?
Gözlerimi kırpıştırdım.
— Ne?
— Sahte sevgilim.
O an bunun hayatımdaki en saçma teklif olduğunu düşündüm.
Henüz bilmiyordum.
Bu teklif, hayatımın en büyük sırrına açılan kapının anahtarı olacaktı.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çok güzel olmuş devamını bekliyorummmm
Çooooooookk güzel devamı bekliyorruuummm :)
Yorum
Yorum bulunamadı.