Buğra'nın söylediği cümle kafamın içinde dönüp duruyordu.
"Bir süreliğine sevgilim ol." Karşımda oturmuş, sanki dünyanın en normal teklifini yapmış gibi bana bakıyordu.
— Sen ciddi misin?
— Fazlasıyla.
— Ama neden ben?
Buğra birkaç saniye sustu.
— Çünkü sana inanırlar.
Kaşlarımı çattım.
— Bu cevap değil.
— Şimdilik yeterli.
— Hayır, değil.
Tam ayağa kalkacakken Buğra bileğimden tutmadan sadece elini masanın üzerine koydu.
— Otur.
Ses tonu sakindi ama bu kez yüzünde şaka yoktu. Tekrar sandalyeye oturdum.
— Dinliyorum.
Buğra öne doğru eğildi.
— Okuldaki herkes benim hayatımla ilgileniyor. Özellikle de son zamanlarda.
— Bunun benim hayatımla ne ilgisi var?
— Bir kız var.
İstemeden meraklandım.
— Kim?
— Eski sevgilim.
— Ve?
— Geri dönmek istiyor.
— Benden ne istiyorsun?
— Onun karşısında sevgilimmişsin gibi davranmanı.
Gözlerimi devirdim.
— Yani beni kalkan olarak kullanacaksın.
— Bir bakıma.
— Harika.
Çantamı alıp ayağa kalktım.
— Başka birini bul.
Buğra da ayağa kalktı.
— Sana yardım edeceğim.
Duraksadım.
— Nasıl?
— Senin de bu okulda kurtulmak istediğin bazı şeyler var.
O an sustum.
Çünkü haklıydı.
Son birkaç haftadır hakkımda çıkan dedikodulardan, insanların sürekli özel hayatımı konuşmasından ve her adımımı yorumlamasından bıkmıştım.
Buğra bunu fark etmişti.
— Bir süreliğine, dedi. Sadece bir süreliğine.
— Ne kadar?
— Bir ay.
— Bir ay mı?
— Belki daha kısa.
— Kurallarım var.
Buğra'nın kaşları hafifçe kalktı.
— Dinliyorum.
Parmaklarımla tek tek saymaya başladım.
— Bir: Gerçekten sevgili olmayacağız.
— Tamam.
— İki: Okul dışında bana karışmayacaksın.
— Tamam.
— Üç: Kıskançlık yok.
Buğra gülümsedi.
— Sen bunu özellikle söyledin.
— Çünkü seni tanıyorum.
— Beni tanımıyorsun.
— Tanımak da istemiyorum.
Buğra'nın gülümsemesi bir anlığına kayboldu.
— Dört?
— Anlaşma bittiğinde her şey bitecek.
Bu kez cevap vermesi biraz uzun sürdü.
— Tamam.
Elini uzattı
— Anlaştık.
Eline baktım.
Sonra kendi kendime bunun çok kötü bir fikir olduğunu söyledim.
Ama yine de elini tuttum.
— Anlaştık.
Buğra elimi bıraktığında kapının yanında duran Nehir'i fark ettim.
Bize bakıyordu. Gözleri kocaman açılmıştı.
— Siz...
— Nehir, sakın...
— Gerçekten mi?!
Sınıftaki herkesin bize dönmesiyle yüzümü kapattım.
— Harika. Şimdi gerçekten sevgili olduk.
Buğra yanımdan geçerken hiç beklemediğim bir şey yaptı.
Elimi tuttu. Şaşkınlıkla ona baktım.
— Ne yapıyorsun?
— İlk kuralı daha şimdiden bozma.
— Hangi kural?
— İnandırıcı olmak.
Sonra sınıftan birlikte çıktık. Koridordaki fısıltılar bir anda kesildi.
Buğra hâlâ elimi tutuyordu. Kalbim hızlanmıştı ama bunun sebebinin heyecan olmadığını kendime defalarca söyledim. Sadece herkes bize baktığı için gerilmiştim.En azından ben öyle düşünüyordum..Merdivenlere geldiğimizde Buğra elimi bıraktı.
— Buradan sonra tek başınasın.
— Ne?
— Herkes gördü. Artık yeter yani
— Yani bütün bunları gerçekten sadece gösteriş için mi yaptın?
Buğra bana baktı.
— Başka ne olacaktı?
Cevap vermedim. O yürüyüp giderken arkasından baktım. Tam Sınıfa dönecekken telefonuma bir bildirim geldi. Anonim okul hesabından yeni bir paylaşım yapılmıştı. Bu kez fotoğraf yoktu. Sadece tek bir cümle vardı:
"Bazı ilişkiler başladığı gün bitmeye mahkûmdur."
Kaşlarımı çattım. Bu ne demekti şimdi? Tam telefonu kapatacakken ikinci bir paylaşım daha geldi. Bu kez sadece tek bir fotoğraf vardı. Fotoğrafta Buğra görünüyordu. Yanında ise yüzü tam seçilmeyen bir kız vardı.Fotoğrafın altına ise şunlar yazılmıştı:
"Bazı insanlar geçmişlerini geride bıraktığını sanır."
Ekrana birkaç saniye daha baktım. Buğra'nın eski sevgilisi miydi? Ve neden biri sürekli Buğra'yla ilgili paylaşımlar yapıyordu? Başımı kaldırıp koridorun sonuna baktım. Buğra çoktan gitmişti.
Ama ilk kez merak ediyordum.
Buğra Demir gerçekten kimdi?
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Harika olmuş yeni bölümü merakla bekliyor olucam
Yorum
Yorum bulunamadı.