Stalklarken yakalanma sanatı 2
Çadır Kurma Sanatı ve Sivrisinek Spreyleri
İnsanlığın doğayla iç içe olma sevdası, bence tamamen bir pazarlama harikasıydı. Yani, sıcak bir duş, yumuşak bir yatak ve sınırsız Wi-Fi bağlantısı varken neden bir ormanın ortasında, sırtımda kendi kilom kadar bir çantayla yürümek zorundaydım ki? Ah, doğru... Arda yüzünden.
Lise son sınıfa geçmeden önceki yaz tatilimizi Ege sahilindeki bu gençlik kampında "gönüllü rehber" olarak geçirme fikri tamamen ona aitti. Ben ise, hayatı boyunca en büyük vahşi doğa deneyimi açık pencereden içeri giren arıyı yastıkla kovalamak olan biri olarak, aşktan gözü kör olmuş bir şekilde bu teklifi kabul etmiştim. Aşkın insanı ne kadar aptallaştırabildiğinin canlı bir kanıtı olarak, şu an 35 derece sıcağın altında çam iğnelerine basa basa yürüyordum.
"Derin, eğer bir adım daha atmazsam bayılacağım ve bedenimi kurtlara yem edeceksin," diye sızlandı hemen arkamdan gelen Melis. Yüzündeki o kusursuz tatil makyajı çoktan erimeye yüz tutmuştu. Üzerinde ormanlık alan için dünyadaki en mantıksız kıyafet olan beyaz bir şort, crop top ve platform tabanlı spor ayakkabılar vardı.
"Dayan Melis," dedim, nefes nefese kalmış bir halde çantamın askılarını düzeltirken. "Kampa az kaldı. Sadece... şu yokuşu çıkıp, şu devasa çam ağacını geçmemiz gerekiyor galiba. Ya da haritayı ters tutuyorum ve şu an Yunanistan sınırına doğru yürüyoruz. İkisinden biri."
Tam o sırada, yokuşun tepesinde ritmik bir ıslık sesi duyuldu. Kafamı kaldırdığımda, ağaçların arasından süzülen güneş ışığının altında duran Arda'yı gördüm. Üzerinde sadece bir sörf şortu ve düğmelerini açık bıraktığı ince, beyaz bir keten gömlek vardı. Boynundaki o gümüş kolye parlıyor, rüzgar esmer tenindeki hafif bronzluğu ve dağılmış saçlarını daha da havalı gösteriyordu. Gerçekten, bu çocuk bir doğa sporları dergisinin kapağından fırlamış gibi kusursuz dururken, ben sıcaktan erimiş ve tüyleri yolunmuş bir penguene benziyordum.
"Şehirli kızlar doğaya teslim mi oluyor?" diyerek yokuştan aşağı doğru hafif adımlarla yanımıza geldi Arda. Yüzünde o meşhur, alaycı ama bir o kadar da içimi eriten gülümsemesi vardı.
"Teslim falan olmuyoruz," dedim diklenmeye çalışarak, ama o an çantamın inanılmaz ağırlığıyla hafifçe geriye doğru sendeledim. Arda refleks olarak anında uzanıp çantanın altından tutarak beni dengede tuttu.
"Belli oluyor," diyerek sesli bir kahkaha attı. Göz kırparak o devasa çantamı ustaca sırtımdan aldı ve hiçbir ağırlığı yokmuş gibi kendi tek omzuna attı. "Hadi gelin, çadır alanını çoktan ayarladım. Denize sıfır, tam senin istediğin gibi ortak."
Kamp alanına vardığımızda, Melis'in "Burası çok tozlu! Prizi nerede bunun?!" çığlıkları eşliğinde bize ayrılan bölgeye yerleşmeye başladık. Arda kendi çadırını muhtemelen üç dakika on iki saniye gibi bir sürede, bir komando edasıyla kurmuştu. Ben ise elimde iki uzun esnek demir çubuk ve devasa bir yeşil naylon parçasıyla, hayatımın en büyük geometri problemini çözmeye çalışıyordum.
Yarım saat süren ve çadırın yarısının benim üzerime çökmesiyle sonuçlanan bir mücadelenin ardından, Arda elinde buz gibi iki şişe suyla yanıma geldi.
"Yardım ister misin?" diye sordu, çadır kumaşının altından sadece kafam ve bir kolum çıkmış halde debelenirken.
"Hayır," dedim inatla. Çubuklardan birini toprağa saplamaya çalışıyordum ama toprak bana direniyordu. "Bu modern mimari bir tasarım. Asimetrik çadır konsepti. Kampın estetik anlayışını tamamen yepyeni bir seviyeye taşıyorum."
Arda elindeki suları küçük bir kütüğün üzerine bırakıp yanıma çömeldi. Dudaklarını birbirine bastırarak gülmesini engellemeye çalışıyordu ama omuzları sarsılıyordu. Ellerimi usulca tutup demir çubukları benden aldı. "Modern mimari denemelerin için teşekkür ederiz Derin ama gece rüzgar çıkarsa sırılsıklam bir kediye dönmeni istemem," dedi.
Çok yakınımdaydı. Çam ormanının reçine kokusuna karışan o tanıdık, ferah nane kokusu başımı döndürüyordu. Saniyeler içinde o karmaşık çubukları birleştirip yeşil naylonu gerdi ve çadırı mükemmel bir kubbeye dönüştürdü. Birlikte çadırın içine girip matları serdik. İçerisi dar olduğu için omuzlarımız sürekli birbirine değiyordu. Tam ona dönüp bu 'kahramanca' müdahalesi için teşekkür edecekken, sol kolumda hissettiğim o keskin sivrisinek ısırığıyla irkildim.
"Ah!" diyerek kolumu ovuşturdum. "Sivrisinekler! Şimdiden başladılar. Kesinlikle kan grubumu biliyorlar ve aralarında mesajlaşıyorlar."
Arda gülümseyerek kendi küçük sırt çantasından çıkardığı sivrisinek spreyini bana doğru salladı. "Merak etme," dedi, spreyi hafifçe koluma sıkıp uzun parmaklarıyla yavaşça cildime yayarken. Dokunuşu o kadar sıcaktı ki, ısırığın acısını ve tüm o yol yorgunluğunu anında unutturmuştu. "Bu yaz seni sivrisineklere, ayı yavrusu gibi sürekli böğüren Melis'e veya kampın zorluklarına ezdirmeye niyetim yok."
Gözlerimi kaldırıp ona baktım. Gözlerinin içindeki o yoğun, koruyucu ama bir o kadar da şefkatli ifade kalbimin teklememesini imkansız kılıyordu.
O sırada dışarıdan, tam da sahil kenarından kulakları sağır eden, tiz bir düdük sesi koptu. Hemen ardından Melis'in avazı çıktığı kadar bağıran sesi kamp alanında yankılandı: "Sen kime düdük çalıyorsun be plaj bekçisi! O düdüğü alır senin..."
Arda ile bakışıp aynı anda kıkırdadık.
"Sanırım," dedi Arda çadırın fermuarını dışarı çıkmak için aralarken, "Bu yaz sadece doğayla değil, Melis'in öfke krizleriyle de mücadele edeceğiz."
Derin bir nefes alıp onun peşinden çadırdan dışarı, Melis'in yarattığı kaosa doğru adımlarken içimde garip bir heyecan vardı. Konfor alanımdan çok uzaktaydım, evet. Belki toprağın üzerinde uyuyacak, böceklerle savaşacaktım. Ama Arda yanımdayken, bu yazın hayatımın en güzel hikayesine dönüşeceğini adım gibi biliyordum.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları