Stalklarken yakalanma sanatı 2
Cankurtaran Kulesindeki Düşman ve Şişme Flamingo
Çadırdan fırlayıp sıcak kumsala doğru koştuğumuzda, karşılaştığım manzara kelimenin tam anlamıyla bir absürtlük tablosuydu. Doğa kampının o huzurlu, yeşil ve mavi tonlarına tamamen zıt bir şey vardı: Melis.
Melis, üzerinde muhtemelen bu kampa gelirken yanına almaması gereken parlak kırmızı, iddialı bir mayo ve yüzünün yarısını kaplayan devasa siyah güneş gözlükleriyle denizin hemen kenarında dikiliyordu. Yanında ise, bir doğa kampından ziyade lüks bir plaj kulübüne ait olması gereken devasa, pembe bir şişme flamingo duruyordu.
Karşısında ise kollarını göğsünde kavuşturmuş, güneşten hafifçe kısılmış ela gözleriyle ona inanamayarak bakan bir çocuk vardı. Çocuğun üzerinde kırmızı bir cankurtaran şortu, boynunda ise o kulak tırmalayan düdük asılıydı. Dağınık kumral saçları ve ciddi ifadesiyle, Melis'in kopardığı fırtınaya karşı durmaya çalışan bir dalgakıran gibi görünüyordu.
"Bakın, size üçüncü kez söylüyorum," dedi cankurtaran, sabrının son demlerini yaşadığını belli eden, düz bir ses tonuyla. "O devasa plastik kuşu güvenlik şeridinin ötesine geçiremezsiniz. Rüzgar var, açığa sürüklenirsiniz ve sizi o şeyin üzerinden toplamakla uğraşamam."
Melis gözlüklerini burnunun ucuna doğru indirip çocuğa baştan aşağı küçümseyici bir bakış attı. "Plastik kuş mu? Bu sınırlı üretim bir flamingo, Bay Sahil Güvenlik! Ayrıca ben lisanslı yüzücüyüm, beni kurtarmana ihtiyacım yok. Sen git kumdan kale yapan çocuklara düdük çal."
Cankurtaranın çenesi kasıldı. "Benim adım Bora. Ve buranın cankurtaranı olarak kuralları ben koyarım. O flamingo suya girmeyecek."
O sırada Arda koluma dokunarak beni kumsalın biraz gerisinde duran ahşap bir şezlonga doğru çekti. Rahatça oturup sırtını yasladı, ardından cebinden çıkardığı yarım paket çubuk krakeri bana uzattı.
"Bu dizinin yeni sezonu çok iyi başladı," dedi Arda fısıltıyla, gözleri kumsaldaki ikilinin üzerinde eğlenerek parlarken. "Sence flamingoyu patlatır mı?"
"Melis o flamingoyu patlatana dünyayı dar eder," dedim krakerden bir tane alıp kıtırdatarak. "Bora denen bu çocuk şu an hayatının en büyük hatasını yapıyor. Melis'in radarındayken hayatta kalma şansı yok."
Kumsaldaki tartışma alevlenmeye devam ediyordu. Bora, sonunda pes edip flamingonun boynundan tuttuğu gibi onu kumsala doğru geri çekti. Melis öfkeden kıpkırmızı olmuştu.
"Sen... Sen benim flamingoma dokunamazsın!" diye çığlık attı Melis. "Seni kamp yönetimine şikayet edeceğim! Düdüğünü elinden aldırırım senin!"
Bora arkasını dönüp cankurtaran kulesine doğru yürümeye başlamadan önce omuz silkti. "İstediğiniz yere şikayet edebilirsiniz. Adımı hecelememi ister misiniz?"
Melis olduğu yerde tepinerek arkasından bağırmaya devam ederken, Bora son derece sakin, hatta hafif ukala bir tavırla kulesine tırmandı. Melis hışımla arkasını dönüp bizi fark ettiğinde, Arda ile aynı anda kraker çiğnemeyi bıraktık.
"Ne bakıyorsunuz öyle çekirdek çitler gibi!" diye köpürdü Melis, devasa flamingosunu sürükleyerek yanımıza gelirken. "Şu ukalaya bakın! Tüm yazımı burnumdan getirecek belli ki! Ama ben ona o kuleyi dar etmez miyim!"
Arda gülümsemesini bastırmaya çalışarak ayağa kalktı ve flamingonun bir ucundan tuttu. "Haklısın Melis, çok ayıp etti. Ama bence şimdilik kampın ilk toplantısı için yemekhaneye geçsek iyi olur. Baş rehber hepimizle tanışmak istiyormuş."
Kampa ilk adım attığımız andan itibaren aksiyon tavan yapmıştı. Melis'in intikam planlarını dinleyerek ahşap yemekhaneye doğru yürürken, Arda'nın eli usulca belime yerleşti. Göz göze geldiğimizde bana sıcacık, güven veren bir bakış attı.
O an için her şey harikaydı. Eğlenceli bir arkadaş, mükemmel bir erkek arkadaş ve bolca kaos. Ancak yemekhanenin kapısından içeri girip, baş rehberin yanındaki o uzun boylu, elinde gitar kılıfı tutan çocuğu gördüğümde; bu yazın sandığımdan çok daha farklı bir teste sahne olacağını henüz bilmiyordum.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
İlk kitapta bu Melis’i sevmiştim ama şimdi beni sinir etmeye başladı 😡😡
Yorum
Yorum bulunamadı.