Karanlık Lise 2: Siyah Taç

ares'in o ölümcül, buz gibi sesi surların arasında yankılandığında, valerius'un yüzündeki o asırlık kibir yerini iğrenç bi çaresizliğe bırakmıştı.

tek başınaydı. kan büyüsü yerle bir olmuş, kuklaları benim alevlerimle küle dönmüştü.

"ne bekliyosun ihtiyar?" diye bağırdı ares, siyah kılıcını havada zarif bi şekilde çevirip ona doğru bi adım atarak. "aşağı inip benimle yüzleşmeye cesaretin yok mu? yoksa vladimir gibi sen de sadece arkanı dönüp kaçmayı mı biliyosun?"

valerius'un kan kırmızısı gözleri öfkeden resmen alev alev yanıyodu. tırnaklarını surların mermer taşlarına öyle bi geçirdi ki, koca koca taşlar ufalanarak avluya döküldü. ama aşağı inmedi. biliyodu... ares'in o karanlık kılıcı, benim melez alevlerim ve pars'ın alfa öfkesi karşısında tek başına şansı yoktu.

bunu anladığı an, yüzündeki o öfkeli ifade yavaş yavaş silindi. ve o iğrenç, kan dondurucu kahkahasını atmaya başladı.

"kendinizi zafer kazanmış mı sanıyorsunuz zavallılar?" diye bağırdı valerius, sesi şatonun yıkık kulelerine çarpıp yankılanırken. "bu sadece küçük bi gösteriydi! benim asıl amacım sizinle savaşmak değildi ki."

"ne zırvalıyosun sen?!" diye tısladı pars, avludaki küllerin içinden ona doğru öfkeyle bakarak.

valerius o solgun elini havaya kaldırdı. uzun tırnaklarının arasında, asırlık pelerininin içinden çıkardığı küçük, cam bi şişe parlıyodu. şişenin içi zift gibi simsiyah bi kanla doluydu.

ares'in bedeni o an kaskatı kesildi. "hayır..." diye fısıldadı.

valerius, ares'in kolundan aldığı o zehirli kan damlasını şişede saklamıştı!

"ben sadece anahtarı almaya geldim," dedi valerius o iğrenç sırıtışıyla şişeyi havaya kaldırarak. "sizin yendiğinizi sandığınız o zavallı kardeşlerim sadece bi yemdi. o ahmaklar sizin gücünüzü tüketirken, ben asıl ordunun, ilk kanların gerçek efendisinin mezarını açıcak o kanı aldım."

kanım dondu. nefesim kesildi.

"ilk kanların babası..." diye mırıldandı ares, kılıcını tutan eli titreyerek. "kadim kral uyanıcak."

"evet!" diye kükredi valerius, kolları yavaş yavaş simsiyah, yoğun bi dumana dönüşürken. "kadim kral uyanıcak! ve uyandığında, gölge zirve'niz, o iğrenç sürü ormanlarınız, dünyadaki bütün insanlar onun susuzluğunu gidermek için kan ağlıcak! bu savaş bitmedi melez kraliçe... krallığının son günlerinin tadını çıkar."

ve valerius tamamen o zifiri dumana dönüşerek gecenin karanlık gökyüzüne karışıp saniyeler içinde gözden kayboldu!!

"KORKAK!!" diye bağırdı ares gökyüzüne doğru ama çok geçti.

valerius gitmişti. ve yanında dünyanın sonunu getirecek o lanet kanı da götürmüştü.

tehlikenin geçtiğini beynim anladığı o ilk saniye, içimdeki o kraliçe direnci tamamen kırıldı. damarlarımdaki adrenalin bir anda buharlaştı. dizlerimin bağı çözüldü ve dünya etrafımda dönmeye başladı.

"gece!"

yere çarpmama milimetreler kala, ares'in o güçlü, serin kolları beni havada yakaladı. beni göğsüne öyle sıkı, öyle korumacı bi şekilde bastırdı ki, onun o tanıdık orman ve deri kokusu ciğerlerime dolduğunda güvende olduğumu hissettim.