SARIYA DÜŞEN MAVİ

Lara için hayat, henüz beş yaşındayken anne ve babasının yollarını ayırmasıyla bambaşka bir boyuta geçmişti. Annesiz büyümek iç dünyasında bir boşluk bıraksa da babası onun bu hayattaki en büyük şansıydı. Babasının sunduğu o aşırı zengin, imkanlarla dolu lüks hayatın içinde Lara; ne şımarık bir zengin kızı olmuştu ne de yaşından büyük davranan kasıntı bir olgunluğa bürünmüştü. O tam ortada bir yerdeydi: Kocaman malikanenin içinde bazen çocuksu neşesiyle koşturan, bazen kendi dünyasına çekilen, tatlı ve içten bir kız... Babası onun hem sığınağı hem en yakın arkadaşıydı; kızının gözünün içine bakar, bir dediğini iki etmezdi.

​Yiğit ise dışarıdan bakıldığında her şeyin en iyisini başaran o "ulaşılmaz" çocuktu. Zekası ve vizyonuyla girdiği her sınavı altüst ediyor, dereceler yapıyordu. Son olarak Türkiye’nin en iyi üniversitelerinden birinde Mimarlık bölümünü tam burslu olarak kazanmıştı. Herkes onun geleceğini harika projelerle çizerken Yiğit’in kimseyle paylaşmadığı garip bir huyu vardı: Kazandığı hiçbir yere gitmiyordu. Zirveye çıkmak onun için çocuk oyuncağıydı ama oraya ait olmak, bir kalıba girmek özgürlüğünü elinden alacakmış gibi geliyordu. Bu yüzden Mimarlık kaydının son gününde bile okula adımını atmadı; başarmanın tadını çıkarıp arkasını döndü ve yürüdü gitti.

​Biri babasının sunduğu görkemli dünyada kendi tatlı, neşeli havasını koruyan Lara; diğeri ise elinin tersiyle ittiği Mimarlık geleceğinin ardından kendi yolunu çizen Yiğit... İki farklı hayat akıp giderken, kader onları hiç beklemedikleri bir anda karşı karşıya getirmek üzereydi.