Blue Lock Without Football
Bölüm 1•
Bölüm 1: Yok Oluş ve Pelerinli Şeytan
Tema:
- Isagi?
Peteğin yanında daha yeni antrenmandan çıktığı için tir tir titreyerek ısınmaya çalışan Isagi irkildi(M.N.: Yazık uglusuma). Dışarıda lapa lapa kar yağıyordu, soyunma odası da bu durumdan nasibini almıştı.
- Isagi, diye mırıldandı Bachira.
- Efendim?
- Sana bir şey soracağım.
- Sor.
- Sence futbol dünyada hiç var olmamış olsaydı, neler olurdu?
Isagi duraksadı. Bachira'nın o saf, parlak gözlerine baktı.
- Şey... Bilmem ki. Sanırım seninle hiç tanışmamış olurduk.
Saf saf gözlerini kırpıştırarak güldü Bachira:
- Düşünsene, dedi. "Düşünsene, bir sabah uyanıyorsun ve futbolun varlığından haberdar olan tek kişi sensin! Senden başka kimse futbolu bilmiyor! Tuhaf olmaz mıydı sence de?
Isagi elini çenesine dayayıp derin derin düşünmeye başladı. Düşündü. Bu çocuğun sözde "hastalıklı" beyninden buna benzer daha kaç tuhaf, kaoitik ama dahiyane fikir geçiyor olabilirdi?
Bachira cevap vermediğini görünce yanlış bir şey söylediğini zannedip başını öne eğdi, kazağının ipleriyle oynamaya başladı:
- Diye tuhaf bir fikir gelmişti aklıma... N-neyse, boşver. Saçma sapan bir senaryo işte. Seni de meşgul ettim bu salak şeyle, kusura bakma-
- Saçma değil Bachira; dedi Isagi ifadesiz, düz bir sesle. Sonra Bachira'nın sırtına pat pat vurdu:
- Tam bir varoluşsal kriz, ya da... onun gibi bir şey işte. Ama ilk işim seni bulmak olurdu Bachira! Şehrin; ülkenin hatta kıtanın en tehlikeli, en korkunç iblisine dönüşmüş olsan bile ilk işim seni bulmak olurdu...
Bachira'nın yanakları hafifçe pembeleşti, tatlı tatlı gülümsedi:
- Benim ilk işim de seni bulmak olurdu Isagi...
Bir süre öylece kalorifer peteğinin yanında oturdular. Sonra Bachira yerde duran bir mangayı kapıp, kapağıyla oynayarak odadan çıktı. Isagi ise armut koltukta düşüncelere daldı...
...
- Yoichi! Tatlım, geç kalacaksın! Saat 7!
Isagi gerindi. Sonra birden şokla yerinden fırladı:
Odasındaki madalyalar, kupalar, toplar, futbolla ilgili posterler, Bachira ile çekindikleri fotoğraflar... Hepsi yok olmuştu! Futbolla ilgili her şey yok olmuştu!
Alnını ovuşturdu Isagi. Oturma odasına koştu. Oturma odası da değişmişti. İlkokul maçlarında çekindiği fotoğraflar gitmiş, yerine bebeklik fotoğrafları gelmişti. Madalyaları, ilk topu, ilkokulda giydiği o ilk forması... Hiçbiri yoktu!
- A-anne?! Neler oluyor?!
Isagi'nin annesi Bayan Iyo, şaşkın şaşkın baktı oğluna:
- Ne neler oluyor oğlum? Kabus falan mı gördün yoksa? Hadi kahvaltını yap, geç kalacaksın okula.
- Okul mu?! Ne okulu anne?! Blue Lock nerede, futbola ne oldu?! Peki Bachira? Chigiri? Nagi? Kaiser?!
- Onlar kim yavrum? Ne futbolu? Blue Lock da ne?
Isagi hemen odasına koştu. Bilgisayardan arama motoruna yazdı:
Futbol
Sonuç: Bulunamadı.
Blue Lock
Sonuç: Bulunamadı.
Jimpachi Ego
Sonuç: Bulunamadı.
Bachira Meguru
Sonuç: Bulunamadı.
Isagi çıldırmak üzereydi. Başını iki elinin arasına aldı. İçinden feryat etti:
- Bu... Bu nasıl olabilir?! Kimse futbolun varlığından haberdar değil! Sanki... Sanki...
Kafasında bir şimşek çaktı. Beyninde Bachira'nın tatlı sesi yankılanıverdi:
"Düşünsene, bir sabah uyanıyorsun ve futbolun varlığından haberdar olan tek kişi sensin!"
- HAKLIYMIŞ, diye bağırıp Isagi. "BACHIRA HAKLIYMIŞ!"
...
- Ne yapacağım şimdi ben?
Isagi elleri cebinde, düşünceli düşünceli yürüyordu. Koltuğunun altında bir voleybol topu vardı, sonuçta futbol topuna en çok benzeyen şey oydu. Dokunsalar ağlayacak gibiydi.
- Futbolsuz, çarpık bir evrende... Tam olarak ne yapabilirim? Metavision'u nerede kullanabilirim? Amacım ne olabilir?!
Sonra duraksadı. Beyninde yine o diyalog yankılandı:
"Tam bir varoluşsal kriz, ya da ona benzer bir şey işte. Ama ilk işim seni bulmak olurdu Bachira! Kıtanın en tehlikeli, en korkunç şeytanına dönüşmüş olsan bile..."
- Evet... Seni bulacağım Bachira. Seni bulacağım ve seninle futbolu sıfırdan yaratacağız. Beraber futbolun peygamberleri olacağız. Kıtanın en tehlikeli, en korkunç katiline dönüşmüş olsan bile... SENİNLE TARİH YAZACAĞIZ!
Sonra bir anda dondu. Çünkü yanından birileri geçmişti.
Birileri.
Kızıl ve upuzun saçlarını şık bir at kuyruğu yapmış, şık bir trençkot giymiş biri,
Diğerlerinden çok daha yapılı, turuncu saçlı biri;
Ve diğerlerinden daha kısa boylu, kafasında Michael Jackson'ınkilere benzer koyu renk bir fötr şapka, buram buram nostalji ve 1800'ler kokan koyu renk bir pelerin, beyaz çoraplarla siyah ve gösterişli İtalyan tasarım makosenler giymiş, siyah-sarı röfleli saçlı ve sürekli bıkkın bıkkın ensesini kaşıyan biri.
Chigiri, Kunigami ve Bachira...
- Hey, Kunigami! Paran var mı kanka?
- Ne yapacaksın lan kızıl kafa? Dolandırmaya mı çalışıyorsun beni?
- Ne alakası var lan? 18 yenim vardı. İki yen versene diyecektim, asalak şey seni!
- Dırdır yapmayın lan aptal herifler! Başımı ağrıttınız! Kuru boya kalemi mi olmak istiyorsunuz? Kapayın çenenizi yoksa o açık çenelerinizi zımparalar cilalar, dekorasyon malzemesi yaparım! Zaten sinirlerim tepemde!!! (M.N.: Tutmayın küçük enişteyi salıverin gitsin aq hfjdjdhdhfjvj)
- Tamam patron, kusura bakma... Ama ilk Chigiri başlattı!
- Uff.
- Rensuke, tankım benim, kimin başlattığını-
- HEY SİZ! DURUN ORADA!!
Isagi kaygan kaldırımda koşarak Bachira'nın sol omzunu sertçe kavradı. Ve sonra...
- AAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!!
Isagi karnına yediği muazzam bir tekmeyle bir seksen kaldırıma serilivermişti.
Kunigami ve Chigiri, arkalarını dönüp reislerine bulaşmayı göze alabilecek kadar cesur ve çılgın bu çocuğu küçümseyici bakışlarla şöyle bir süzdüler. Bachira ise pelerinini savurup Isagi'ye hafif (ultra mega şüpheli) bir tekme daha çaktı.
- Sen kimsin lan kırık?! Kafan mı güzel lan senin?!
Kunigami elini cebine attı:
- Vurayım mı patron? Tek kelimene bakar, ahirete yollarım lavuğu.
Isagi kaldırım taşına çarpıp patlamış olan dudağındaki kanı elinin tersiyle silerken:
- Bu herifler... Neye dönüşmüşler?! Sırtıma atlayıp "Isagi, saçların ne yumuşak!" diye saçımla oynayan o saf Bachira nerede?! Tam bir... Kabadayıya dönüşmüşler, diye düşündü. Bachira Kunigami'ye eliyle dur işareti yaptı. Sonra Isagi'nin sweatshirtünün yakasını yakasını sertçe kavradı. Avuçlarının içindeki şapka ipleri, gerildikçe Isagi'nin boğazına baskı yapıyordu. Sesi aşırı korkunç, karanlık ve buz gibi soğuktu; fötr şapkasının altından görünen kocaman gözleri sarı birer karadelik gibi bomboştu:
- Cesur bir çocuksun. Çok cesur bir çocuksun. Ama cesareti biraz fazla kaçırmışsın. Kime bulaştığının farkında mısın? Seni burada yok etmem yalnızca iki dakikamı alır. Senin gibi daha onlarca kişi bana kafa tuttu. Şimdi neredeler biliyor musun?
Kemerindeki cilalı, tuhaf ve tıngırdayan "süsleri" gösterdi ona. Psikopat psikopat sırıttı.
- Biliyor musun, dedi Bachira. " Biliyor musun? Sana ismimi söyleyeceğim: Bachira Meguru! Aklından çıkarma! Beyninin kıvrımlarında gezinsin. Onları oyarken bakacağım, var mı yok mu diye! AHAHAHAHAHAHAHHH!!!!
Isagi nefes almakta zorlanıyordu. Dizlerinin bağı çözülmüştü. Hem korkudan hem de soğuktan tir tir titriyordu. Karşısında o tatlı, saf, arkadaşı olan, sürekli "içimde bir canavar var " diye çene çalan sevimli çocuk yoktu. Karşısında gerçek bir "canavar" duruyordu ve Isagi şu anda onun pençesinde ölüm kalım savaşı verdiğinin farkındaydı.
~1. BÖLÜM SONU~
Omake#1: Futbolsuz Evren ve Isagi Yoichi!
Isagi: Hayır! Kaderimi kabullenmeyeceğim! Futbolu dünyaya tanıtacağım, futbolun tanrısı olaca-
Bayan Iyo: Yoichi! Oğlum neden bağırıyorsun?! Futbol ne, kaç gündür dilinden düşmüyor? Bir şeyin mi var yoksa? Doktora gidelim mi?
Isagi: Hayır anne, birşeyim yok-
Bayan Iyo: Ayy! Yoksa ruhlar mı musallat oldu sana canım?! Başın ağrıyor mu? Ara sıra gözlerin kararıyor mu? Aman Tanrım, acilen bir doktora görünmelisin birtanem!
Isagi: Ne ruhu anne?! Hiçbir şey musallat olmadı bana! Ben sadece-
Bayan Iyo: İtiraz istemiyorum Yoichi! Git hazırlan canım, bir doktora danışmaktan zarar gelmez.
Isagi: ANNE BEN İYİYİM!!!
...
Isagi: Sana söylemiştim anne! Ben gayet i-yi-yim!
(Tam o anda bir çıtırtı duyar. Bachira çöp kovasının üstüne aşırı kaba bir oturuşla tünemiş, kelebek bıçağını parlatırken bir şeytan gibi Isagi'ye bakıyordur.)
Isagi: (Korkudan sesi titreyerek annesini çekiştirir): Hadi hızlı olalım anne... Hadi çabuk olalım... İşim var...
Bayan Iyo: Aa? Ne oldu da oğlum? Ne işin var bu kadar acil?
Isagi: Ö-ödev anne... Ödev yapmam lazım... Çok ödev yapmam lazım...
Bachira: Ah g*t korkusu ah... İnsana neler yaptırabiliyorsun...
♣
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
BAYILDIIMM
Yorum
Yorum bulunamadı.