*Sıla'nın Anlatımıyla*
Sabah erken kalkmış, karargâhtaki spor salonuna gelmiştim. Ben geldikten bir saat sonra birkaç asker de gelmişti. Bana selam verip herkes bir köşeye çekildi. İnsanlarla pek konuşmaz, fazla samimiyet kurmazdım. Yaptığım işe odaklanmayı severdim. Elbet hepsi benim bu yolda kardeşimdi. Hepsine güvenir, severdim. Böyle yemin etmemiş miydik zaten?
_"Ben bir Türk Özel Kuvvetler mensubu olarak...
Vatanıma, milletime, bayrağıma, Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlı kalacağıma...
Üstün hizmet ve vazife duygusu ile, silahıma ve görev arkadaşlarıma, her zaman ve her şartta güveneceğime...
Özel Kuvvetlerin alacağı her türlü görevde, kanımın son damlasına kadar mücadele ederek...
Gerektiğinde canımı seve seve feda edeceğime...
Yaptıklarımla milletimin ve Türk Silahlı Kuvvetlerinin onur ve şerefini daima koruyacağıma...
Şehitlerimizin ve gazilerimizin kanına ve şanına yakışır görev anlayışı ile her türlü vatan hizmetine hazır olacağıma...
Öğrendiklerimi hayatımın sonuna kadar ülkemin ve milletimin çıkarları doğrultusunda kullanacağıma...
Namusum ve şerefim üzerine and içerim!"_
Hepsiyle sohbetimiz vardı, iyi çocuklardı. Ama ben çocukluğumdan beri az konuşmayı seven, kendi halinde bir insandım. Çocukluğumda da arkadaşlarımla oyunlar oynamak yerine kitap okur, derslerime çalışır, odamdan dışarı gerekmedikçe çıkmazdım. Yalnız kalmayı, sessizliği severdim.
Ben, babamla annemin tek çocuğuyum. Trabzonluyuz. Babam hep bir erkek çocuğu olsun istemiş. Ama sanmayın ki ben olunca sevinmemiş. Üç gün Trabzon'da yemek vermiş. öyle sever babam beni gözünden sakınır, "der" durur. "Hay erkek isteyen aklıma benim diye."
Ben ne yapmak, bilmek, öğrenmek istesem babam hep yanımdaydı. Bana destek olur, elinden gelenin daha fazlasını yapmak için uğraşırdı. Ben sürekli kendimi geliştirmek için uğraşan bir insandım. Merak ettiğim şeyler olurdu hep.
Ben henüz 15-16 yaşlarındayken silaha merakım başlamıştı. Babamın o zamanlar av merakı vardı. Tabii av dediysem hiçbir canlıya zarar vermeden geri dönerdi eve. Ben de onunla gitmek isterdim, yanına alırdı beni de. Silaha merakım da orada başladı işte. Babam da bunu fark edince her fırsat bulduğunda beni yaylalara çıkartır, atış talimi yaptırırdı.
18 yaşıma geldiğim zaman asker olmak istediğimi söylemiştim. Elbet vazgeçirmek için uğraştılar. Annem, "Tek çocuğumuzsun, sana bir şey olursa ne yaparız?" diyerek ağlamıştı. Babam da, "Ne iş yapmak istiyorsan o konuda yardım edeyim sana. Gel, vazgeç askerlikten." demişti. Ama ben vazgeçmedim.
Kara Harp Okulu'nu kazanıp gerekli eğitimleri alıp şanlı bir subay olmuştum. Ondan iki yıl sonra da Özel Kuvvetlere girmek için uğraşmıştım. Onda da gerekli eğitimleri almış ve şu an bir Özel Kuvvetler mensubuydum. Çok şükür ki bütün hayallerimi gerçekleştiriyordum. Elbette ki buralara gelmek kolay olmadı ama şu an istediğim yerdeyim.
Spor salonunun kapısı açıldı. Bir anda sesi duyup o tarafa döndüm. İçeri giren Yiğit'ti. Yiğit, benim ilk sevdam. Ankara'da Kara Harp Okulu'nu birlikte okuyup Birlikte mezun olmustuk. Onu ilk o zamanlar görmüş, bir daha da yüreğimden atamıştım. Yıllar sonrada aynı timin birer üyesi olmuştuk. her günümüz birlikte geçer olmuştu. çok iyi anlaşırdık yigitle gerçi yiğit herkesle iyi anlaşırdı ama neyse." Yıllar geçmişti ama ben içimdeki sevdadan ne ona ne de bir başkasına söz etmemiştim.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çok güzeldi ilk başta Yigit'e ısınmıştım sonra sözlerinden sonra Sıla'yla beraber ben de beynimden vuruldum 😅 Umarım pişman olur da Sıla'nın peşinden koşar 🤍🤍 bu kadardı. Çok güzel bir bölüm olmuş yazarım 🫶🏻
MUEKEMMEL OLMUSSS YİNEEE
Yorum
Yorum bulunamadı.