*Yazgın'ın anlatımıyla*
Sabah erkenden kalkmıştım. Dün akşam nasıl uyuduğumu bile anlamamıştım. Gökçe'ye baktığımda o da uyanmıştı. Üzerine siyah bir pantolon ve siyah bir gömlek giymişti. Ben de üzerime siyah bir kotla siyah, düz, sade bir bluz giymiştim. Dün ağlamaktan gözlerim şişmiş ve kızarmıştı.
Gökçe, "Hemen bir şeyler atıştırıp çıkalım canım, uçağı kaçırmayalım." dedi.
"Hayır, ben yemek istemiyorum. İçim almıyor." dedim.
Gökçe hâlimden anlayarak, "Tamam o zaman, hadi çıkalım." dedi.
Gökçe benim için izin almıştı, iki günlüğüne. Tabii Yağız ve Ömer de bizimle geliyordu. Dün ben pek kendimde olmadığım için Yağız her şeyi halletmişti.
Evden çıktığımızda Ömer ve Yağız da çıkıyordu. Ömer bize bakarak, "Hazır mısınız?" dedi.
"Evet." dedik.
Birlikte Yağız'ın arabasıyla havaalanına gittik. Murat cenaze arabasıyla gitmiş, çoktan annemi uçağa yerleştirmişlerdi. Bizi beklemiş, gerekli bilgileri vermiş, bana baş sağlığı dileyip gitmişti.
Uçağa geçip kalkmasını bekledik. Bir süre sonra uçak havalandı. Bir buçuk saate yakın bir zamanda Ankara'ya indik. Cenaze aracı gelmişti bile. Annemi araca yerleştirdiler.
Hızlıca ayarlanmış gasilhaneye gittik. Annemi yıkayıp kefene sardılar. Bana gelip, "Anneni yıkamamıza yardım etmek ister misin?" demişlerdi. Ama bunu istememiştim. Çünkü onu böyle hatırlamak istememiştim.
Hızlıca oradan çıkıp babamın da bulunduğu mezarlığa geldik. O anda amcamı ve yengemi de görmüştüm. Yengem ağlayarak bana doğru geliyordu.
"Oy kuzum benim." dedi ve bana sarıldı. Ben de ona sarıldım.
"Ah güzelim, ah yavrum. Geçecek her şey er ya da geç, merak etme sen." dedi.
Sonra amcamla sarıldık. Onlara ben haber vermemiştim. Aklıma bile gelmemişti. Bu kafayla hiçbir şey düşünememiştim zaten. Belli ki Yağız haber vermişti.
Hoca gelmişti. Birkaç aile dostumuzla birlikte annemi defnetmiştik. Sonra yavaş yavaş herkes mezarlıktan ayrılmıştı. Yağız, Ömer, Gökçe, yengem ve amcam kalmıştık. Biraz uzaklaşmışlardı mezarlıktan. Sanırım beni yalnız bırakmak istemişlerdi.
Annem ve babam yan yana yatıyorlardı. Çocukluğumda ikisinin ortasında yatmayı çok severdim. Hemen aralarına uzandım. Belki üstüm başım çamur ve toprak olmuştu ama hiç umrumda olmamıştı. Ağlayarak, tıpkı eski günlerdeki gibi, dedim ve gülümsedim. Bir elimi annemin, diğer elimi de babamın toprağının üstüne koydum.
Orada, o şekil, toprağın üstünde ağlayarak ne kadar kaldım hiç bilmiyorum.
Kalktığımda ikisi için de dualarımı edip araca doğru ilerledim. Gitmemiş, hâlâ beni bekliyorlardı. Gözyaşlarımı sildim. Şimdi ağlama zamanı değildi. Önce o şerefsizden evimizi geri alacaktım. Suç duyurusunda bulunacaktım. Ne gerekiyorsa yapıp onu içeri tıktıracaktım. Anca böyle huzur bulurdu annem, babam ve tabii ben de.
*Yağız'ın anlatımıyla*
Yazgı annesi ve babasının mezarlarının ortasına yatmıştı. Gitmek istemiştim geri yanına ama albay kolumu tutmuş, "Yalnız kalmaya ihtiyacı var." demişti.
Bir süre Yazgı'nın onlarla vedasını beklemiştik.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çok güzel olmuş gerçekten bayıldım
Çok güzeldi yazarım kalemine sağlık 🤍🤍👌🏻
Çook güzel olmuşşş 🤍
Harikaaa
Yorum
Yorum bulunamadı.