Kızıl kuş:sibirya ayazı
Bölüm 1•
1. Bölüm
Tema:
merhabalar 13 yaşındayım Rusça biliyorum ve ilk kitabımı nasıl buldunuz?
Dondurucu Rus soğuğu kulaklarıma kadar işlerken helikopterin pervaneleri başımızın üstünde ritmik bir gürültüyle dönüyordu. Kulaklığımı düzeltip timdeki her bir yüze tek tek baktım. Hepsi buradaydı; kendi alanında birer efsane olan ama bir araya gelince tam bir küfür makinesine dönüşen adamlarım.
Yüzbaşı Çağan Çınar helikopterin kapısına yakın duruyordu. Her zamanki gibi o kumral saçları hafif dağınıktı, mavi gözleri ise soğuktan bile daha donuk bakıyordu. Neredeyse hiç gülmeyen bir adamın altında görev yapmak bazen insanı gererdi ama ona güvenimiz tamdı. Hemen yanında timin iki numarası Kıdemli Başçavuş Kerim Tekin oturuyordu. Kerim abi disiplin timsali duruşuyla yine herkesi süzüyor, gözleriyle son kontrolleri yapıyordu.
Köşede keskin nişancımız Yamaç Demir tüfeğini temizler gibi okşuyordu. Tam karşısında oturan ağır silah uzmanımız Yalçın Doğan ise makineli tüfeğinin mermilerini sayıyordu. Yalçın'ın bakışları sık sık soğukkanlı sıhhiyecimiz Elif Yar'a kayıyordu. Elif'in Yalçın ile sevgili olduğunu timde bilmeyen yoktu ama çaktırmamaya çalışıyorlardı. İşin komik yanı, Elif'in abisi Yamaç tam yanlarında duruyordu ve bu durum ortama her zaman ayrı bir gerilim katıyordu. Oturakların diğer ucunda ise teknoloji ve muhabere dâhimiz Yiğit Ören tabletindeki frekans ayarlarıyla uğraşıyordu.
Helikopterin kapısı açıldığında Rusya’nın o amansız rüzgarı yüzümüze çarptı. İnsan içinde yakalanmamak için normal konuşmalarda Rusça konuşmak zorundaydık. Sadece çok önemli, kritik operasyon detaylarında Türkçe’ye geçiyorduk.
Yiğit tabletinden başını kaldırıp bağırarak Rusça konuştu:
— Готовьтесь, мы подходим к точке.
(Hazırlanın, noktaya yaklaşıyoruz.)
Yalçın mühimmat yeleğini sıkılaştırıp sövdü:
— Блядь, ну и холод! Пальцы уже не чувствую.
(Siktiğimin soğuğu! Parmaklarımı hissetmiyorum bile.)
Yamaç tüfeğinin dürbününü kontrol ederken Yalçın’a ters bir bakış attı:
— Eсли ты будешь так ныть, я сам тебя застрелю, сука.
(Eğer böyle sızlanmaya devam edersen seni ben vuracağım, orospu çocuğu.)
Elif hemen abisine müdahale etti, bir yandan da sağlık çantasını kontrol ediyordu:
— Заткнитесь оба, заебали уже!
(İkiniz de çenenizi kapatın, siktiniz attınız ortalığı!)
Kerim abi her zamanki ciddiyetiyle araya girdi, sesi telsizde çınladı:
— Тишина в эфире, блядь! Командир сейчас заговорит.
(Yayın akışında sessizlik olun, amına koyayım! Komutan konuşacak şimdi.)
Çağan bakışlarını hepimizin üzerinde gezdirdi. O mavi gözlerde tek bir mimik bile yoktu. Bize doğru yaklaştı, kulaklıklarımızın frekansını değiştirdi ve insan içine çıkmadan önceki o kritik Türkçe talimatı verdi:
— Dinleyin beni. Kızıl Kuş, sen havadan bizzat hedef alanını tarayacaksın. Yiğit, sinyalleri kes. Kerim, ekibi sızma pozisyonuna getir. Hataya yer yok.
— Emredersiniz komutanım, dedim yeşil gözlerimi ona dikerek.
Çağan başıyla onaylayıp tekrar Rusça’ya döndü ve ekibe bağırdı:
— Пошли, пошли! Работаем!
(Hadi, hadi! Başlıyoruz!)
Helikopterden inerken zihnim bir anlığına İzmir’e kaydı. Ailem yoktu; anne ve babamı kaybedeli çok olmuştu. Ama orada beni bekleyen abim Efe vardı. O bir cerrahtı, hayat kurtarıyordu. Kardeşim Alp ise tıpkı benim gibi deniz tutkunuymuşçasına Deniz Harp Okulu’nda okuyordu. Abimin hemşiresi Sare ile sevgili olduğunu biliyordum.
İşin en garip yanı neydi biliyor musunuz? Çağan’ın ailesinden sadece annesi ve iki kız kardeşi vardı. Ablası Arven hukuk okuyordu, küçük kız kardeşi ise hemşireydi. Ve Çağan’ın o hemşire kardeşi Sare… Benim abim Efe’nin sevgilisiydi! Ama ne Çağan’ın bundan haberi vardı, ne de bizim timin. İkimiz de kaderin bizi İzmir’deki o küçük sağlık ortamında nasıl bağladığından habersizce Rusya’nın karlarında omuz omuza savaşıyorduk.
Karlara bastığımda Kızıl Kuş lakabımın hakkını vermek için helikoptere doğru geri adımladım. Çilli yüzüme çarpan soğuk rüzgara karşı gülümsedim.
Yiğit arkamdan bağırdı:
— Красная птица, не улети слишком далеко!
(Kızıl Kuş, çok uzağa uçma!)
Orta parmağımı kaldırıp Rusça cevap verdim:
— Пошел нахуй, Игит! Ya просто делаю свою работу.
(Siktir git Yiğit! Ben sadece işimi yapıyorum.)
Gökyüzüne yükselirken, aşağıdaki altı kişilik dev kadronun karların üzerinde iz bırakarak ilerleyişini izledim. Bu tim benim ailemdi ve bu görevden hepsi sağ çıkacaktı...
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Güzel başlangıç olmuş devamını bekliyorum🫠
Yorum
Yorum bulunamadı.