ÇATI KATI 23

Bazı yerler haritalarda görünmez, tabelaları yoktur ve kapısını herkes açamaz. Bazı yerler ise sadece dört duvar değildir. Kahkahaların, gecenin bir yarısı edilen saçma sohbetlerin, paylaşılan sırların ve unutulmak istenmeyen anıların saklandığı küçük dünyalardır.

Bizimkş de öyleydi.

Çatı Katı 23.

Aslında oraya ilk çıktığımızda sadece kullanılmayan, tozlu bir çatı katıydı. Eski bir koltuk, kırık bir masa, birkaç kutu ve çöpler. Hepsi buydu. Ama biz orayı önce temizledik, biraz ışık astık, yere rengârenk minderler attık, duvarlara saçma sapan notlar yazdık ve zamanla orayı kendimize ait bir yere dönüştürdük.

Sonra kurallar koyduk.

Kimse kavga etmeyecek. Çünkğsü yok. Her birimiz kardeş gibiyiz.
Kimse ağlamayacak. Zayıflık olduğu için değil, içimizden birinin ağlamasını istemediğimiz için. Hiçbir şey ağlamalarını gerektirmez. Yüzleri hep gülsün.
Saat kaç olursa olsun kapı birbirimize açık olacak.
Ve en önemlisi… Burada yaşanan hiçbir şey, buradan çıkmayacaktı.

Tabii biz o son kuralı ilk bozanların yine kendimiz olacağını bilmiyorduk.

Çünkü bazı insanlar hayatınıza sessizce girer. Bazılarıysa gelip bütün düzeninizi dağıtır. Bizim hayatımıza girenler ikinci türdendi.

Ve o yaz, Çatı Katı 23'te başlayan şeyin yalnızca birkaç güzel anıdan ibaret olmadığını çok geç öğrendik.