Hayatımın mahvolduğu gün, kapı zili iki kere çaldı. Hayır, abartmıyorum.
İlk zili annem duydu. İkinci zili ise ben...
Ve keşke hiç duymasaydım.
"Melisa! Kapıya baksana!"
diye bağırdı annem mutfaktan. Telefonum elimdeydi. En yakın arkadaşım Bahar'la mesajlaşıyordum.
Bahar: Bugün sıkıcı geçecek hissediyorum.
Ben: Merak etme. Benim evde her gün ayrı bir felaket yaşanıyor.
Mesajı gönderip kapıyı açtım. Karşımda uzun boylu, siyah saçlı, kahverengi gözlü, yüzünde dünyanın en sinir bozucu özgüvenli gülümsemesi olan biri duruyordu. Üzerinde siyah tişört. Kolunda saat. Elinde motosiklet kaskı.
Ve...
"Hakan evde mi?"
dedi. Bu Abimin arkadaşıydı. Ama ben onu daha önce hiç görmemiştim.
"Kim o kızım?"
diye seslendi annem. Ben hâlâ mal gibi adama bakıyordum. Adam kaşını kaldırdı.
"Cevap vermeyi düşünüyor musun?"
Ne kadar ukala!
"Önce adını söyle."
Gülümsedi.
"Kayra"
Bir dakika...
Kayra mı?
Abim sürekli ondan bahsediyordu.
"Kayra yine sınavdan yüz aldı."
"Kayra yine basketbol maçını kazandı."
"Kayra arabayı yine tamir etmiş."
"Kayra bunu, Kayra şunu..."
Sanki dünyadaki tek insan Kayraydı Şimdi o efsane kişi kapımdaydı.
Ve ilk cümlesi...
"Cevap vermeyi düşünüyor musun?"
Allah sabır versin.
"Abim odasında." dedim soğukça.
"Sağ ol."
Ayakkabılarını çıkarıp içeri girdi. Sanki kendi evi. Arkasından homurdandım.
"Ne kadar gıcık biri..."
Tam o sırada durdu. Yavaşça bana döndü.
"Duydum."
Siktir. Ben bunu sesli söylemiştim.
"İyi."
"İyi mi?
"Evet."
"Nesi iyi?"
"Gıcık olduğumu anlaman."
Şaşkınlıktan ağzım açık kaldı.
"Çünkü ben de seni fazla konuşkan buldum."
NE?!
Bahar burada olsaydı kesin kahkahadan yere yatardı. Ben ise sinirden kıpkırmızı olmuştum. Tam cevap verecekken yukarıdan abim Hakan indi.
"Lan Kayra! Geldin mi?"
İkisi sarıldı. Sonra abim bana baktı.
"Melisa, kayraya sataşmadın değil mi?"
Kayra hiç düşünmeden cevap verdi.
"Hayır."
Şaşırdım.
"Emin misin?" dedi abim
"Ben başa çıkabilirim."
...
Bu çocuk... Benim tarafımı tutmadı. Ama beni de şikâyet etmedi.
Tam karar verememiştim. Kibirli miydi? Yoksa sadece tuhaf mıydı?
Kayra kapıya yönelirken bana dönüp hafifçe gülümsedi.
"Tekrar görüşeceğiz."
İçimden geçirdim.
"İnşallah görüşmeyiz."
Evren muhtemelen bunu duydu. Çünkü o gün hiçbirimizin bilmediği bir şey vardı.
Bu, sadece ilk karşılaşmamızdı.
Ve hayatımın en büyük kaosu daha yeni başlıyordu...
Bölüm Yorumları