Sabahları nefret ettiğim üç şey vardı.
Bir: Alarm.
İki: Okul.
Üç: abimin arkadaşları.
Özellikle de...
Kayra.
Daha dün tanışmıştık ama çocuk sanki yıllardır sinirlerimi bozuyormuş gibi hissediyordum. Mutfağa indim. Annem kahvaltıyı hazırlıyordu.
"Melisa, çabuk ol. Geç kalacaksın."
"Tamam anne..."
Masaya oturduğum an kapı zili çaldı.
"Hakan! Kayra gelmiş!"
diye bağırdı annem. Çayı neredeyse yanlışlıkla üzerime dökecektim.
"Yine mi yaa"
Hakan merdivenlerden koşarak indi.
"Oğlum beklesene lan!"
Kapıyı açtı. Kayra içeri girdi. Üzerinde gri bir sweatshirt, dağınık saçlar, elinde kahve... Sanki reklamlardan çıkmış gibiydi.
"Sabah."
dedi rahatça. Ben göz devirdim.
"Günaydın demek çok mu zor?"
Kayra omuz silkti.
"Sana değil zaten.
"Allah Allah... Ne kadar da naziksin."
"Teşekkür ederim."
"İltifat değildi."
"Biliyorum."
Off Bu çocukla tartışmak duvara laf anlatmaktan daha zordu. Tam o sırada en yakın arkadaşım Bahar aradı. Telefonu açtım.
"Melisa! Okula geliyor musun?"
"Geliyorum."
"İyi, çünkü seni bekliyorum."
"Tamam."
Telefonu kapattım. Kayra bana bakıyordu.
"Ne var?"
"Sesin telefonda daha az sinir bozucu."
"Sen gerçekten dayak yememiş birine benziyorsun."
Hakan kahkaha attı.
"Melisa sakin ol."
"Yok abi, çok sakinim. İçimden sadece bunu camdan aşağı atıyorum."
Kayra elindeki kahveden bir yudum aldı.
"Bence deneyebilirsin."
"Gerçekten sinir hastasısın."
"Sağ ol."
Yine mi sağ ol? Bu çocukta başka kelime yok muydu? Okula vardığımda Bahar beni kapıda bekliyordu.
"Anlat!"
"Neyi?"
"Abinin yakışıklı arkadaşı varmış."
Bir anda durdum.
"Yakışıklı mı?"
"Evet"
"Bahar, göz doktoruna görün."
"Abartma ya."
"Çocuk tam bir odun."
Bahar güldü.
"Odun ama yakışıklı."
"Sen de taraf değiştirdin yani."
"Ben sadece gerçeği söylüyorum."
Tam o sırada okulun önüne siyah bir motosiklet yanaştı.
Motorun kaskını çıkaran kişi... Tahmin edin kimdi?
Gıcık tembel hayvan Kayra.
"hay şansımı sik-"
Sözüm yarıda kaldı. Bahar dirseğiyle bana vurdu.
"Bakıyor."
"Baksın."
Kayra yanımıza doğru yürüdü.
"Hakan çantasını unutmuş."
Elindeki siyah çantayı bana uzattı.
"Al."
Ben de uzanıp aldım. Tam dönecekken...
"Bu arada."
"Ne?"
"Dün bana 'gıcık' demiştin."
"Evet?"
"Haklıymışsın."
Kaşlarımı çattım.
"Ne?"
"Kendimle yaşaması zor biri olduğumu biliyorum."
Bir anlığına şaşırdım. İlk defa kendisiyle dalga geçmişti. Ama o şaşkınlık sadece iki saniye sürdü. Çünkü hemen ardından sırıtıp ekledi:
"Ama sen de az bela değilsin."
"Sen var ya..."
"Ne?"
"...tam bir gıcığın tekisin."
Kayra hafifçe güldü.
"İlk defa aynı fikirdeyiz."
Motoruna bindi. Gazı hafifçe verdi. Sonra giderken tek bir cümle bıraktı.
"Görüşürüz, Melisa."
Arkasından bakıp homurdandım.
"Umarım çok geç görüşürüz..."
Bahar kahkaha atıyordu.
"Bence siz ikiniz ya ömür boyu kavga edeceksiniz..."
Bir an durdu.
"...ya da bu hikâye çok fena bir şeye dönüşecek."
Ben gözlerimi devirdim.
"Yok artık."
O an bunu söylerken ne kadar yanıldığımı bilmiyordum.
Çünkü Kayra'nın hayatıma girmesi, sadece sinirlerimi değil... bütün düzenimi altüst edecekti...
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Eline sağlık güzeldi 🤍🤍😊
Yorum
Yorum bulunamadı.