İKİ KEZ GÖRDÜM SENİ
Bölüm 1•
KİMSE SANA DOKUNAMAZ
Tema:
Üstümü giymiş, çantamı dünden hazırlamıştım. Masada hazır bekleyen kahvaltıdan birkaç şey ağzıma atıştırıp annemle vedalaştıktan sonra evden çıktım. Ayakkabılarımı alelacele giyip koşarak asansörün düğmesine bastım. Kabin gelince hemen bindim ve zemin katın tuşuna dokundum. Girişe ulaştığımda kapıyı açıp hızla dışarı çıktım; beni beklemekte olan servis aracına bindim. Esma’yla sessizce tokalaştıktan sonra cam kenarındaki yerimi aldım. Yol boyu, akıp giden dış dünyayı izledim.
—◬—
Okula erken varmıştık, etrafta henüz kimseler yoktu. Sınıfa geçip sırama oturdum, kitaplarımı çıkardım. On birinci sınıftaydık ve artık tercihlerimizi yapmıştık; ben sayısalı seçmiştim. Yanımdaki kızla havadan sudan konuşurken hafifçe gülümsedim. Derken ders zili çaldı ve hoca sınıfa girince önümüze odaklandık. Öğretmen konuyu anlatıyordu anlatmasına ama benim dikkatim tahtada değil, yan sırada oturan Burak’taydı. Sarıya yakın kumral saçları, grimsi mavi gözleri… Öyle yakışıklıydı ki. Bugüne kadar kimseyle tek kelime konuştuğunu görmemiştim.
Hocanın sesi aniden sessizliği böldü:
“Asiye!”
Öylece kalakalarak hocaya baktım.
“Efendim hocam?”
Hoca sert bir tavırla tahtayı işaret etti. Başımı sallayıp önüme döndüm ve zoraki de olsa derse odaklanmaya çalıştım.
Teneffüs zili çaldığında kitabımı kapatıp kendimi bahçeye attım. Yakın arkadaşım Yaren’le konuşmaya başlamıştık ki, tam o sırada önümüzde iri yapılı bir genç bitti. Doğrudan bana bakarak alaycı bir şekilde gülüyordu.
“Salak,” dedi gözlerimin içine bakarak.
Kaşlarımı çatıp yüzüne baktım. Ne desem bana sataşmak için bir bahane bulacağını bildiğimden sustum. Fakat o, sessizliğimden cesaret alarak daha da üstüme geldi. En sonunda dayanamayıp korkuyla bir çığlık attım.
Tam o esnada, bahçedeki herkesten tuhaf bir kahkaha sesi yükseldi. Derken kapüşonlu, yüzü maskeli biri okul binasından çıkıp bahçeye doğru ilerledi. Çevresine attığı keskin bakışlar, etraftaki tüm sesleri bıçak gibi kesmeye yetmişti. Eliyle soğuk bir hareket yaptı; benimle uğraşan çocuk anında çekinerek geri bastı ve uzaklaştı. Kapüşonlu genç, diğer çocuklar kendi aralarında fısıldaşırken sessizce gözden kayboldu. Arkasından hayretler içinde bakakaldım.
Yaren, şaşkınlıkla, “İlginç…” diye mırıldandı. Ardından gözlerini kısarak, “Belki de sana hayrandır,” dedi.
Başımı iki yana salladım.
“Sanmıyorum.”
Yaren iddiasında ısrarcıydı:
“Bence kesinlikle hayran.”
Sustum. Bu sefer durumun öyle olmadığını biliyordum ama onunla tartışacak enerjim yoktu.
Sınıfa adım attığımızda herkesin gözü tuhaf bir şekilde bana çevrildi. Birden sınıfta bir gülüşme koptu. Utançtan kıpkırmızı kesilerek sırama geçtim. Rahatlamak umuduyla saçlarımı tokadan kurtarıp omuzlarıma saldım; stresliyken saçlarımla oynamak bana her zaman iyi gelirdi.
Fakat tam o anda, saç diplerimde ani ve keskin bir acı hissettim, gözlerim anında doldu.
“Bırak!” diye bağırdım acıyla.
Kerem arkamdan sırıterek, “Ne oldu, hayal âleminden uyanabildin mi sonunda?!” dedi.
Kaşlarımı çattım. Ne hayalinden bahsediyordu bu?
Saçlarımı hoyratça çekmeye devam ediyordu. Canımın acısıyla bağırıyor, gözlerimden süzülen yaşları engelleyemiyordum.
Gözlerimi sıkıca kapattım.
“Kerem, bırak yalvarırım!”
Tam o esnada, saç diplerimdeki o dayanılmaz sızı bıçak gibi kesildi.
Gözlerimi araladığımda, Kerem’in sendeleyerek geriye doğru çekildiğini gördüm. Karşımda, o kapüşonlu çocuk duruyordu.
Yanıma kadar yaklaştı. Sesi adeta bir fısıltıdan ibaretti:
“Kimse sana dokunamaz.”
Ona sadece şaşkınlık dolu gözlerle bakabildim.
Birkaç saniyeliğine gözlerimi kırptım; faka açtığımda bir anda yok olmuştu. Yerinde sadece boş sıralar duruyordu. Hangi ara, nasıl gitmişti? Zil çoktan çalmış, hoca sınıfa girmiş ve ders işlemeye başlamıştık bile.
Zihnimi toparlayıp derse odaklanmaya çalıştım.
Hoca tahtadaki soruyu işaret ederek, “Asiye, çöz bakalım,” dedi.
Tahtaya baktım, karmaşık ve zor bir işlem vardı. Birkaç dakikalık sessizliğin ardından kendimden emin bir sesle, “Cevap 150 hocam,” dedim.
Hoca şaşkınlıkla bana döndü.
“Asiye! Soruyu sana sormadım ki,” dedi ve ekledi: “Yalnız cevap doğru. Bir daha ben söz hakkı vermeden konuşma!”
Başımı hafifçe sallayıp önüme döndüm. Kollarımı sıranın üzerine birleştirip kafamı kollarıma gömdüm. Yoğun bir uyku hissi yavaşça bedenimi ele geçirdi…
—◬—
Uyandığımda ders zili çalıyordu. Garip bir şekilde, saçlarımdaki o sızıyı hâlâ hissedebiliyordum. Okul bitmişti. Hızla toparlanıp bahçeye çıktım.
Eve varıp sabırsızlıkla zile bastım. Annem kapıyı açtığında neşeyle atıldım:
“Anne, biliyor musun? Bugün okulda biri beni kurtardı!”
Annemin yüzündeki ifade bir anlığına kasıldı, bakışları tuhaflaştı.
“Öyle mi...?” diyebildi sadece.
Sonra zoraki bir şekilde gülümseyip elimi saçlarıma götürdü, hafifçe düzeltti.
“Üstünü değiştir hadi, ben de yemek ısıtıyorum.”
Gülümseyerek, “Tamam,” dedim.
Odama geçtim. Yüzümde anlamsız bir tebessümle aynadaki aksime baktım. Dolaptan rahat kıyafetlerimi çıkarıp okul üniformamı dikkatlice astım, üzerimi değiştirdim.
O sırada pencerenin kenarına konan kuşu fark edip gülümsedim. Sokakta ağır adımlarla yürüyen Neriman Teyze’yi görünce ona el salladım. Bir an beni görmedi, boşluğa baktı sandım… Sonra yavaşça, isteksizce elini kaldırdı.
Pencereden dışarıyı incelemeye devam ettim.
Sokak tamamen terk edilmiş gibiydi, in cin top oynuyordu.
Ama tam karşı binanın koyu gölgesinde, hareket etmeden duran bir karaltı vardı.
O kapüşonlu çocuk.
☞╮╭☜
DEVAM EDECEK…
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları