İKİ KEZ GÖRDÜM SENİ

Bölüm 2•

GÖRÜNMEZ ÇELME

Tema:
Pencereye iyice yaklaştım, içimde garip bir his vardı. Kapüşonlu çocuk orada duruyordu. Öylece baktım. Gözlerimi kırptım ama hâlâ oradaydı. Elini kaldırdı, sonra bana el salladı. Korkuyla tülü çekip perdeyi kapattım. Gözlerimi sıkıca yumdum; tekrar açıp baktığımda ise orada yoktu. Tülün arkasından görebildiğim kadarıyla etrafa bakındım. O sırada kafamda tek bir cümle yankılandı:

​“Sana kimse dokunamaz.”

​Kalbim hızlandı, göğsüm hızla kalkıp iniyordu. Aynı cümle zihnimde durmadan tekrarlanıyordu. Geri geri adım atarak odamdan çıktım. Aşağıya, mutfağa indim ve masaya oturdum. Elimde kaşık, annemin koyduğu yemeği yiyordum ama kalbim hâlâ çok hızlı atıyordu. Bir yandan da mutfak penceresinden dışarıyı süzmeye başladım. Yemeğimi bitirdikten sonra tekrar odama çıktım. Ders masama oturup ödevlerimi yapmaya başladım. İşim bittiğinde gece yarısı olmak üzereydi. Işığı kapatmak için ayağa kalktım. Odayı kararttıktan sonra yatağıma geçip gece lambasını yaktım ve uyumaya çalıştım. Karanlık, benim en büyük düşmanımdı.
​ —◬—

​Güneş ışıkları pencereden içeri sızıyordu. Gözlerimi açıp komodinin üstündeki saate bakmamla yataktan fırlamam bir oldu. Servisin gelmesine sadece on dakika vardı ve ben daha hazır bile değildim! Çalışma masama koşarak çantamı hazırladım. Gardıroptan kıyafetlerimi alıp en hızlı şekilde giyindim. Çantamı kapıp kapıdan çıktım ama servis yoktu. Nasıl olurdu? Telefonumdaki saate baktım; beş dakika gecikmiştim. Servis gitmişti. Beş dakika beklese ölür müydü sanki? Oflayarak yürümeye başladım. bugünün kötü geçmemesini ummaktan başka çarem yoktu.

​ — ◬ —

​Okula vardığımda bacaklarım feci derecede ağrıyordu. Saat kaçtı acaba? Yetişebilmiş miydim? Belki de hocadan azar yiyecektim. Okul bahçesine girerken arkamdan biri bana dokundu sanki. Hemen arkama döndüm ama kimse yoktu. Allah Allah, ne oluyordu bana? Bahçeyi geçip hızla binaya girdim.

​Sınıfa adım attığımda öğretmen henüz gelmemişti fakat ders zilinin çoktan çalmış olması lazımdı. Sırama geçtim. Gözlerim Burak’a takıldı ama o beni görmedi; görse de zaten konuşmazdı. Çantamdan ders kitaplarımı çıkarıp masaya koydum. Tam o sırada hoca içeri girdi. Sınıf olarak ayağa kalktık. Hep bir ağızdan “Günaydın hocam,” dedik fakat çoğunluk bunu saygıdan değil, sadece zorunluluktan yapıyor gibiydi. Sanki derse odaklanmıştık. Hoca önümüze quiz kağıtlarını koydu. Herkes uflayıp puflarken ben soruları çözüyordum; kafamdaki kelebekler uyanmıştı adeta.

​Bütün soruları bitirmiştim, geriye sadece tek bir soru kalmıştı. Orada biraz takıldım, çözmek için uğraştım… Sonunda onu da halledince oturduğum yerden kalktım. Hocanın yanına gidip kağıdı masanın üstüne bıraktım. Sırama doğru yürürken birden ayağım takıldı ve sertçe yere düştüm. Sınıfta bir anda gülme sesleri ve kahkahalar birbirine karıştı. Yerden kalkmaya çalışırken hocanın “Herkes sussun!” diye bağırdığını duydum. Doğrulduğumda, sınıfın zorbası Ecem bana baktı.

​"Dikkat etsene ezik," dedi.

​Ayağını bilerek uzatmıştı; bana çelme takıp beni düşüren oydu. Kafamı eğip sırama gittim ve oturdum. Sınavın bitmesini beklerken gözlerim yine Burak’ı buldu. Sınav kağıdını kenara itmiş, başını sıraya koymuş bir şekilde duruyordu. Bitirmiş miydi, yoksa hiç çözememiş miydi? Tam o anda başını benim olduğum tarafa çevirdi. Onu görür görmez önüme dönmem bir oldu. Bana mı bakmıştı? Yoksa ona baktığımı fark edip rahatsız mı olmuştu? Önüme döndüm, pencereden dışarıyı izlemeye başladım.
​ — ◬ —

​Sınav bitmişti. Tuvaletteki aynada kendime bakıyordum. Siyah saçlarımı toplayıp sıkı bir at kuyruğu yaptım. Aynadaki yansımamı incelerken soğuk suyu yüzüme vurup ferahlamaya çalıştım. Seri adımlarla lavabodan çıkıp merdivenlere yöneldim.

​Bahçeye çıktığımda Yaren bana el salladı, Esma da yanındaydı. Onlara doğru ilerlerken birden duraksadım; arkamdan biri bana dokunmuş gibiydi. Hızla arkamı döndüm ama kimse yoktu. Kafamı tekrar önüme çevirdiğimde, kapüşonlu birinin okul binasına girdiğini gördüm. Gözlerimi kırpıp tekrar baktığımda ise yine yok olmuştu. Daha fazla beklemeden Yarenlerin yanına gittim. Biz tam konuşurken Yaren aniden bağırdı:

​"Ne oldu?" diye sordum.

​Yaren heyecanla, "Senin gözlerin camgöz mü?" dedi.

Şaşırarak baktım.
​"Değildir herhalde, ne oldu ki?"

​Yaren cebinden telefonunu çıkarıp fotoğrafımı çekti. Soru sorar gözlerle ona bakarken ekranı bana doğru çevirdi. "Baksana, gözlerin yeşil resmen! Sınıfta elaydı, hatta grimsi bir ela..."

​Dudaklarımı büktüm. "Bilmiyorum..."

​Esma ise hiç konuşmuyor, sessizce bizi izliyordu.

​O sırada zil çaldı ve sınıflara doğru yürümeye başladık. Esma’nın sınıfı üst katta olduğu için merdivenlerde bizden ayrıldı. Sınıfa girdiğim an Ecem ve Kerem’in uğursuz bakışları üzerimde toplandı. Hiçbir şey demeden sessizce sırama oturdum. Fakat oturmamla birlikte altımda hissettiğim o soğuk, yapışkan ıslaklık yüzümün buruşmasına yetti. Aniden yataktan fırlar gibi kalktığımda, eteğime bulaşmış olan çiğ yumurtayı fark ettim. Utanç bütün bedenimi ele geçirirken gözlerimi sıramdan ayırıp sınıfta gezdirdim; herkes kıs kıs gülüyordu. Gözlerim dolarken daha fazla dayanamayıp koşarak sınıftan uzaklaştım.

​Yaren hemen arkamdan gelmişti. Tuvalete vardığımızda hırsla eteğimi temizlemeye çalışıyordum ama nafileydi. Utançla karışık bir sinirle ağlarken, Yaren bir yandan bana yardım etmeye çalışıyordu. Boğuk bir sesle, "Çıkmaz, boşa uğraşma," dedim.

​Yaren üzgün bir ifadeyle yüzüme baktı. "Müdürden izin alalım, eve gidersin?"

​Başımı salladım. "Biliyorum, bu halde derse giremem zaten. Ama dersten de geri kalacağım..." diye mırıldandım ağlayarak.

​Yaren cebinden bir peçete çıkarıp bana uzattı. "Ağlama, sil hadi şu gözyaşlarını."
​Peçeteyi alıp gözlerimi silerken, tuvalet kapısının orada bir hareketlilik, belirsiz bir fısıltı oldu. Başımı hızla o tarafa çevirdim. Yaren’in de gözlerini kapıya diktiğini görünce, "Sen de duydun mu?" diye sordum.

​Yaren ürpererek bana baktı. "Duydum da..."

​Önüme dönüp aynadaki yansımama baktım tekrardan. Kendimi yeni yeni toparlıyordum. Musluğu açıp yüzüme soğuk su vurdum. "Bu halde sınıfa geri dönemem. Senden rica etsem çantamı ve montumu getirir misin? Ben de o sırada müdürden izin alayım."

​Yaren hiç düşünmeden, "Ben hemen getiriyorum," dedi.

​O anki minnettarlıkla Yaren’in boynuna sarıldım. "Teşekkür ederim."

​Yaren, destek verircesine sırtımı sıvazladı ve tuvaletten çıktı. Ben de arkasından çıkıp merdivenlere yöneldim. Zihnim paramparçaydı. Basamakları inerken dalgınlıktan ayağım boşa gitti, tam düşecekken bir elin beni belimden sıkıca tuttuğunu hissettim. Bir an askıda kalmış gibiydim. Şaşkınlıkla öylece kalakaldım. Hızla arkamı döndüğümde ise arkamda upuzun, bomboş bir koridor vardı. Kimse yoktu. Kalbimin göğüs kafesimi döven sesi kulaklarımda çınlamaya başladı. Nefes nefese, seri adımlarla müdürün odasının önüne geldim. Kapıyı hafifçe tıklattım. İçeriden sert bir ses yükseldi:

​"Gir!”

Müdür çatık kaşlarının altından bana baktı. "Ne oldu kızım?"

​Sesimi toparlamaya çalışarak, "Arkadaşlar bir şaka yapmış... Ben de fark etmeden oturdum, üstüm yumurta oldu," dedim.

​Müdür oturduğu koltuktan ayağa kalktı, bana doğru yürüyüp eteğime tiksinir gibi baktı. "Şaka, öyle mi?"

​Eğer gerçekleri söylersem, Ecemlerin bana kafayı daha çok takacağını ve başımın daha büyük derde gireceğini biliyordum. "Evet, şaka," diye onayladım sessizce.

​Müdür kaşlarını iyice havaya kaldırdı. "Tamam, eve git. Ders notlarını yarın arkadaşlarından alırsın."

​Sesimi olabildiğince sabit tutmaya çalışarak, "Teşekkür ederim," dedim ve hızla odadan çıktım.

​Tam merdivenlere yönelmiştim ki koridorun sonunda yine o kapüşonlu silüeti gördüm. Kaşlarım çatıldı, kalbim duracak gibi oldu. "Sen..." diye fısıldadım. Sesimi sadece ben duymuştum. Tam o sırada Yaren merdivenlerden yukarı çıkıyordu; montum ve çantam elindeydi.

​"İzin aldın mı?" diye sordu nefes nefese.

​Gözlerimi az önce karaltının olduğu yerden ayırmadan, "İzin aldım," dedim.

​Yaren baktığım boşluğa doğru kafasını çevirdi. "Ne oldu, nereye bakıyorsun öyle?"

​Alt dudağımı ısırdım. "Az önce buradaydı..."

​Yaren merakla sordu: "Kim? Burak mı? Sınıfta yoktu o."

​Şaşkın bakışlarımı Yaren’e çevirdim. "Burak değil. Kapüşonlu biri..."

​Yaren kaşlarını çattı. "Kim o?"

​"Bilmiyorum," dedim çaresizce.

​Yaren bir an duraksadı, ardından çantamı bana uzattı. "Tamam, sonra bakarız ona. Hadi sen eve git de biraz dinlen."

​Minnetle yüzüne baktım. "Teşekkür ederim her şey için."

​Yaren sıcak bir şekilde gülümsedi. "Önemli değil. Görüşürüz."

​"Görüşürüz," deyip arkamı döndüm. Merdivenlerden hızla inip okul binasını ve bahçesini geride bıraktım.

​Sokakta eve doğru yürürken zaman kazanmak için kestirme yolu kullanmak istedim. Burası biraz tenhaydı. Adımlarımı sıklaştırdım. Sokakta anlamsız, tekinsiz bir sessizlik vardı. Derken, tam arkamdan gelen yabancı ayak seslerini duydum. Korkuyla arkama baktığımda, kim olduğunu bilmediğim iki kişinin beni takip ettiğini gördüm. Bir anda nefesim kesildi, kalbim göğüs kafesimi dövmeye başladı. Önüme dönmemle koşmaya başlamam bir oldu.

​Koşarken kafamı hafifçe geriye çevirip baktım; aramızdaki mesafe korkunç derecede azdı. Hayır, hayır! Tam o sırada ayağım sert bir taşa takıldı ve kendimi yerde buldum. Kaldırım taşına çarpan başımdan tarifsiz bir acı yayılırken, gözlerimden sıcak yaşlar süzüldü. Bütün bedenim sızlıyordu. Adamlardan biri iğrenç bir kahkaha atmaya başladı, sesleri tam tepemde yankılanıyordu.

​Ama tam o anda, sokakta sert bir bağırtı koptu. Bu ses benden çıkmamıştı. Ne olduğunu anlamak için korkuyla gözlerimi araladım. Biri karanlığın içinden fırlamış, adamları acımasızca dövüyordu. Birkaç saniye içinde işini bitirmiş gibi bana doğru adımladı. Korkuyla yukarı doğru baktım ama görüşüm gitgide bulanıklaşıyordu. Maskeli ve kapüşonlu çocuktu bu... Benden ne istiyordu?

​Gözlerim büyük bir karanlığa gömülürken bilincim kapandı.
​ —◬—

Gözlerimi açtığımda beni bembeyaz, çıplak bir tavan karşıladı. Burnuma dolan o keskin hastane kokusu, başımdaki sancıyı daha da tetikleyince acıyla yüzümü buruşturdum. Bakışlarımı yavaşça etrafta gezdirdim. Yanı başımda duran kişiyi görmemle gözlerim şaşkınlıkla aralandı.

​Burak?

​Yok, kesin yanlış görüyordum. Sersemlemiş olmalıyım diye düşünerek gözlerimi sıkıca kapatıp tekrar açtım. Ama hayır, gitmemişti; kanlı canlı karşımda duruyordu.

​"İyi misin?" diye sordu. Ses tonu kısa, net ve mesafeliydi.

​Zoraki bir sesle, "İyiyim," dedim. Ama asıl merak ettiğim şey bu değildi. Yatakta doğrulmaya çalıştım fakat başıma saplanan keskin ağrıyla inlemekten kaçamadım.

​Burak kaşlarını çatarak, "Kıpırdama," dedi, emreder gibi.

​Gözlerimi onun gizemli bakışlarına diktim. "Sen... Neden buradasın? Beni nasıl buldun?"

​Burak umursamaz bir tavırla omuz silkti, bakışlarını bir anlığına pencereden dışarıya çevirdi.
"Doğru zamanda doğru yerdeydim diyelim. Sıkılıp okuldan kaçmıştım, gezinirken seni o halde gördüm.”

​Önce şüpheyle kaşlarımı çattım, ardından içimdeki o güvensizlik hissi biraz olsun yumuşadı. "Teşekkür ederim."

​Burak pek oralı olmadı; teşekkürümü kabul ettiğine dair başını bile sallamadı. O sırada kapı açıldı ve içeri doktor girdi.

​"Uyanmışsınız, Asiye Hanım," dedi sevecen bir sesle. "Kafanızı ufak bir taş sıyırmış, geçici bir dikiş attık. Onun haricinde düşmenin etkisiyle dizleriniz kanamış, pansumanları yapıldı. Korkudan dolayı bilincinizi kaybetmişsiniz. Birazdan taburcu işlemleriniz tamamlanacak, kendinize lütfen dikkat edin.”

Doktora cevap verirken, Burak'ın gözlerini dikmiş beni izlediğini fark ettim. Bakışlarımı ona çevirdiğim an kafasını çevirdi. Doktor, çıkış işlemlerini halletmek için odadan ayrılırken Burak da onunla birlikte sessizce odadan çıktı.

​Odada yine tek başıma kalmıştım. Yavaşça yataktan doğruldum ve başımın dönmesine engel olmaya çalışarak ayağa kalktım. Montum ve çantam köşedeki tekli koltuğun üzerindeydi. Dizlerimdeki pansuman sızım sızım sızlarken montumu üzerime geçirdim, çantamı omzuma astım. 
Başımın ağrısına rağmen adımlarıma güç vermeye çalışarak kapıya yöneldim. Tam odadan çıkacakken, kapı aniden açıldı ve Burak içeri girdi.

​"Nereye?" dedi. Sesi insanı sorguya çeker gibi pürüzsüz ve sertti.

​Tek bir nefeste cevap verdim:
"Eve."

Başını ağır açılarla salladı. "Bu halde tek başına gidemezsin," dedi, net bir tavırla.

​Onun bu gizli ilgisi içten içe hoşuma gitse de bunu ona belli etmemeye çalıştım. "Taksiyle giderim," dedim.

​Burak hafifçe iç geçirip montunun fermuarını yukarı doğru çekti. "Yolda bayılmaman için arabaya bindiğini görmem gerek. Yürü.”

​İtiraz etmedim. Birlikte merdivenlerden aşağı iniyorduk ama bir an başım şiddetle döndü; düşmemek için merdiven tırabzanına tutundum. Acıyla gözlerimi kapattım. Tekrar açtığımda, Burak’ın endişeli gözlerle bana baktığını gördüm. Bakışlarından pek bir şey okunmuyordu. Kendimi toparlayınca basamakları inmeye devam ettim. Hastane kapısından çıkıp temiz havayla buluşunca yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.

​Taksi durağına geldiğimizde Burak’a döndüm. Mavimsi gri gözleri öyle derindi ki, bir insanı etkisi altına almaması imkansız gibiydi. Burak’ın da bana baktığını fark edince, utançla bakışlarımı kaçırdım. Tam o sırada yanaşan taksinin içine yerleştim. Dikiz aynasından arkaya baktığımda, Burak’ın çoktan arkasını dönüp uzaklaşmaya başladığını gördüm. Gözlerimi bir süre onun sırtından ayıramadım. Ne kadar da yakışıklıydı... Beni hastaneye götürürken kucağına mı almıştı acaba? Bunu sadece iyilik olsun diye mi yapmıştı, yoksa bana karşı bir ilgisi mi vardı? Kalbim göğsümü döverken taksiciye evimin adresini verdim.
                                                        ​— ◬ —
​Eve geldiğimde, anneme hiç gözükmeden kendimi doğrudan odama attım. Kafam karmakarışıktı. Hem Burak hem de o kapüşonlu çocuk... Kimdi bunlar? Nasıl insanlardı? Aslında düşündüğüm zaman, kapüşonlu çocuğun bana hiç zarar vermediğini, aksine beni koruduğunu fark edip hafifçe gülümsedim.

​Kendimi yatağa bırakıp çantamı kucağıma aldım. İçinden okuduğum kitabı çıkardım ama o an kaşlarım çatıldı. Kitabımın kapağına bir kağıt sıkıştırılmıştı. Notu elime alıp okuduğumda şaşkınlıktan ağzım açık kaldı:

​“Herkes yaptığının bedelini ödeyecek. Sana kimse dokunamaz.”

​Not elimde kalırken kalbim delice atmaya başladı. İçimde, derinlerde bir yerde tarif edilemez bir heyecan dalgası yayıldı. Bu not kesinlikle o kapüşonlu çocuktan gelmişti. Kimdi bu? Beni niye bu kadar koruyordu ya da niye sürekli beni düşünüyordu?

​Hızla yataktan kalkıp pencereye koştum ve tülü aralayıp dışarıya baktım. Tam oradaydı... Karşı kaldırımda, öylece durmuş bana bakıyordu. Kalbim...
​☞╮╭☜

​DEVAM EDECEK…

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları