SANA ÇARPINCA

— Arkadaşımı satamazdım, Demir. Ayrıca kredi kartını kullanan sadece Derin olmayacak. Hadi, az ötede ağla.

Grup kahkahalara boğuldu.

Gruptan bir çocuk:

— Ee, Deniz, kız bizi arkadaşınla tanıştırmayacak mısın? — dedi ve çapkınca Deniz'e, evet, yanlış duymadınız, benim Deniz'ime göz kırptı. Ve sanırım bu çocuk, Deniz'in sürekli anlattığı, 8. sınıftan beri platonik olduğu çocuk Onur'du.

— Tamam, tanıştırayım. Bu Derin. Derin, 8. sınıftan beri en yakın arkadaşım. Ayrıca bizim Demir'in sır gibi sakladığı kız kardeşi.

— Ya, saklamak değil...

— Sus be! Ne saklamak değil?

— Değerli şeyler saklanmalı diye.

— Anca kıskan, anca fesatlık yap, abi.

Sırayla herkesle tanıştım. Sınıfa girdik, dersler işlendi ve işte o an, okulun bitmesinin sevinciyle dolabıma doğru ilerliyordum ki kafamı sert bir şeye çarptığımda afalladım ve iki adım geriledim. Kafamı yukarı kaldırdığımda kumral, uzun boylu, dalgalı saçlı bir çocukla karşılaştım. Lan, o omuzlar ne öyle? Üç oda bir salon! Arkadaşlar, vallahi bu nasıl bir vücut, nasıl bir karizmadır?

Çocuk, bana bakmadan:

— Azıcık önüne baksana, kör müsün?

— Pardon da, bir, siz bana çarptınız; iki, daha düz yolda yürüyemiyorsunuz; bir de suçu masum insanlara atıyorsunuz. Lisede miyiz, ilkokulda mı belli değil ya. Azıcık önüne baksana ya.

Dediğimde çocuk ilk defa yüzünü kaldırıp bana bakmıştı.

— Kimsin sen?

Demesini beklemiyordum.

— Sadece ezikleyip korku salabileceğin biri değilim. Bunu o taş kafana sok, o sana yeter.

Dudağının köşesi usulca sola doğru kıvrıldı.

— Ben Kuzey. Kuzey Arslan. Yeni misin sen?

— Evet, yeniyim ve sana adını soran olmadı, ukala.

Dedim ve kitaplarımı yerden alıp dolabıma doğru ilerledim.

Eve geldiğimde çantamı yere fırlatıp yatağa uzandım ve telefonum çalmaya başladı. Telefonumu almak için doğrulup çantama ilerledim.

Arayanın bilinmeyen numara olduğunu görünce kaşlarımı çattım. Aramayı reddettiğim sırada telefon tekrar çalmaya başladı.

— Yeter, yeter, yeter! Kim lan bu?

Söylenmem bittiğinde telefon kendiliğinden kapanıp üçüncü kere çalmaya başlayınca oflayarak telefonu açtım.

— Ne var lan, orospu evladı? Kimsin sen?

— Ooo, sakin ol ama Vesper. Sadece İzmir'e taşınmışsın, ben de bu akşamki yarışı haber vermek için aramıştım.

Vesper ismini duyunca kanım dondu. Geçmişte yaptığım yasa dışı yarışlardaki ismim buydu. İzmir'den taşınınca bir daha yarışma gereği duymamış ve derslere odaklanmayı seçmiştim. İnsanlar Vesper ismini duyunca kanı çekilir, nefeslerini tutar ve yaptığım manevraları izlerlerdi.

— Artık yarışmıyorum.

— Aaa, ne o? Atını almak istemiyor musun? Duyduğuma göre onun için çok fazla talip varmış.

Ve tekrar kanım dondu. Bu yarışlara ilk girişimde bu yüzdendi. Ailem bir ara maddi çöküş yaşadığı için atımı satmak zorunda kalmıştık. Her İzmir'e geldiğimde onu görmeye gitsem de yetmiyordu. Onunla özgürce koşmak istiyordum ve onu almanın tek yolu da yüklü miktarda paraydı. Bunu, at tekrar birine satılmadan yapmanın en hızlı yolu da yasa dışı yollara başvurmaktı. Hayır, kesinlikle o bataklığa tekrar düşmek istemiyordum.

Ama benim olanı almanın da zamanı gelmişti.

— Motorum İstanbul'da kaldı. Yani istesem de yarışamam, Kevan.

— Merak etme, Vesper. Sahalara geri döndüğün sürece sana yakışacak şahane araba ayarlarım. Unutma, bugünkü yarış araba yarışı ve farklı ortamlardan insanlar da bahse girecek. İsmini yazdırıyorum.

— T-Tamam. Saat 23.00'te her zamanki yerde olacağım. Porsche mi hazırla.

— İşte bu be! Bizim Vesper geri geldi. Emrin olur, Vesper.

Telefon konuşması bitince hemen duşa girdim. Düzleştirdiğim kıvırcık saçlarımı her yarışta yaptığım gibi düzleştirmedim. Altıma mikro lacivert bir kot şort, üstüme de “Vesper 97” yazan lacivert formamı giyip her zamanki lacivert tonlu makyajımı yaptım. Çantamı aldım ve evden çıktım.

Yarışların yapıldığı yere geldiğimde karşımda yarışırken kullandığım lacivert Porsche'm ve Porsche'nin kaputunda oturan Kevan vardı. Bu görüntüyü ve araba kullanmayı gerçekten özlemiştim...

Dudaklarım usulca sol tarafa kıvrıldığında gülümsedim. Sanırım gerçekten de Vesper sahalara geri dönmüştü.