Gölgelerin Tahtı

Bölüm 2•

Masumiyet Maskesi

Tema:

GÖLGELERİN TAHTI

Bölüm 2 — Masumiyet Maskesi

Sabahın ilk ışıkları Elera'nın odasının uzun pencerelerinden içeri süzülürken kapı çalındı.
Elera aynanın karşısında oturuyordu.
“Gir.”
Kapı açıldı.
Bir saray görevlisi içeri girdi ve başını eğdi.
“Prenses Elera.”
Elera aynadan ona baktı.
“Ne oldu?”
“Majesteleri Kraliçe Lyra'nın sarayınıza bugün geleceği bildirildi.”
Elera'nın eli saçlarını tararken bir an durdu.
“Bugün mü?”
“Evet, majesteleri.”
Görevli çıktı.
Kapı kapandığında odada sessizlik oluştu.
Elera birkaç saniye aynadaki yansımasına baktı.
Sonra dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme belirdi.
Sonunda.
Lyra'nın sarayına gitmesini beklemek başka şeydi.
Lyra'nın kendi sarayına gelmesi ise bambaşka.
Elera ayağa kalktı.
“Hazırlanın.”
Saatler sonra Elera'nın odası hizmetçilerle dolmuştu.
Elbiseler yatağın üzerine serilmiş, mücevher kutuları açılmış, taraklar ve makyaj malzemeleri masanın üzerine dizilmişti.
Violette pencerenin yanında durup bütün bu hazırlığı izliyordu.
“Bunca hazırlık gerçekten gerekli mi?”
Elera aynaya bakarak cevap verdi.
“Evet.”
“Kraliçe yalnızca diplomatik bir ziyaret için geliyor.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse neden üç farklı elbise denedin?”
Elera ona baktı.
“Çünkü hangisinin beni daha masum göstereceğine karar veremedim.”
Violette sustu.
Sonra gözlerini kıstı.
“Masum?”
Elera gülümsedi.
“Bugün ihtiyacım olan şey bu.”
Sonunda seçimini yaptı.
Elera'nın üzerinde zümrüt yeşili, gösterişli bir kraliyet elbisesi vardı.
Elbisenin üst kısmı zarif altın işlemelerle süslenmişti. Belinden aşağı doğru inen kumaş katları yürüdükçe hafifçe hareket ediyor, altın detaylar ışığı yakalıyordu.
Elbisenin rengi gözlerinin yeşilini daha belirgin gösteriyordu.
Turuncu dalgalı saçları tamamen açık bırakılmamıştı.
Önlerden birkaç tutam yüzünün iki yanına bırakılmış, geri kalan saçları başının arkasında gevşek ve zarif bir topuz hâline getirilmişti.
Topuzun arasına küçük altın saç tokaları yerleştirilmişti.
Makyajı ise abartılı değildi.
Teninde doğal bir görünüm, gözlerinde hafif yeşil tonları ve dudaklarında yumuşak bir renk vardı.
Elera aynadaki görüntüsünü dikkatle inceledi.
Gösterişliydi.
Ama tehditkâr görünmüyordu.
Tam olarak istediği gibi.
Violette yanına geldi.
“Çok güzel görünüyorsun.”
Elera hafifçe gülümsedi.
“Teşekkür ederim.”
Violette onun gözlerine baktı.
“Ne planlıyorsun?”
Elera cevap vermedi.
Sadece aynadaki yansımasına baktı.
Lyra bugün karşısında bir rakip değil, masum bir prenses görecekti.
Sarayın dışından borazan sesleri yükseldi.
Kraliyet arabaları kapının önünde durdu.
Lyra gelmişti.
Elera merdivenlerin başında bekliyordu.
Yanında Violette ve birkaç saray görevlisi vardı.
Kapılar açıldı.
Lyra arabadan indi.
Bugün de siyah ve altın işlemeli zarif bir elbise giymişti. Sarı saçları yukarıdan toplanmış, geri kalan dalgalı saçları omuzlarına dökülüyordu.
Obsidyen tacı güneş ışığında hafifçe parladı.
Elera'nın gözleri kısa bir süre onun üzerinde kaldı.
Sonra hemen başını eğdi.
Lyra merdivenlere yaklaştığında Elera öne çıktı.
“Majesteleri.”
Elera derin ve kusursuz bir reverans yaptı.
“Krallığımıza hoş geldiniz.”
Lyra gülümsedi.
“Teşekkür ederim, Prenses Elera.”
Elera başını kaldırdı.
“Ziyaretiniz bizim için büyük bir onur.”
Lyra birkaç saniye onu inceledi.
Elera'nın yüzünde yalnızca nazik bir gülümseme vardı.
Hiçbir şüphe.
Hiçbir hesap.
Hiçbir tehdit.
Lyra'nın aklından geçen tek şey şuydu:
Ne kadar zarif bir genç kadın.
Seraphina birkaç adım geride duruyordu.
O da Elera'yı izliyordu.
Fakat Lyra elini hafifçe kaldırınca Seraphina'nın dikkati dağıldı.
“İçeri geçelim.”
Elera yana çekildi.
“Elbette.”
Saray turu sırasında Elera, Lyra'nın yanında yürüyordu.
“Burası kraliyet kütüphanesi,” dedi.
Lyra kapının önünde durdu.
“Oldukça büyük.”
“Babam buraya çok önem verir.”
Lyra raflara baktı.
“Sen kitap okur musun?”
Elera hafifçe gülümsedi.
“Fırsat buldukça.”
“En sevdiğin tür?”
Elera kısa bir süre düşündü.
“Tarih.”
Lyra ona döndü.
“Neden?”
“Çünkü geçmişte yapılan hatalar gelecekte çok işe yarar.”
Lyra'nın yüzünde hafif bir tebessüm oluştu.
“Akıllıca.”
Elera gözlerini yere indirdi.
“Majesteleri benden daha deneyimli. Ben hâlâ öğreniyorum.”
Bu cümle Lyra'nın hoşuna gitmişti.
Elera bunu biliyordu.
İlk adım.
Kendini Lyra'dan daha zeki göstermemek.
Aksine...
Lyra'nın yanında kendisini rahat hissetmesini sağlamak.
Öğle yemeğinde Elera, Lyra'nın sevdiği yemekleri önceden öğrenmişti.
Lyra masaya oturduğunda istediği yemeklerin hazır olduğunu görünce şaşırdı.
“Bunları nasıl bildin?”
Elera gülümsedi.
“Kraliçemizin misafirimiz olduğunu öğrenince hazırlatmam gerektiğini düşündüm.”
“Beni bu kadar iyi tanıyor musun?”
Elera başını hafifçe eğdi.
“Henüz değil.”
Sonra gözlerini Lyra'nın gözlerine kaldırdı.
“Ama tanımak isterim.”
Lyra birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra gülümsedi.
“Memnuniyetle.”
Elera da gülümsedi.
İçinden ise başka bir şey geçiyordu.
Biraz daha.
Günün ilerleyen saatlerinde Lyra, Elera'nın ailesiyle konuştu.
Kral Alaric diplomatik meselelerden bahsederken Elera sessizce dinliyordu.
Lyra ara sıra ona bakıyordu.
Elera her seferinde sakin bir ifadeyle karşılık veriyordu.
Ne fazla konuşuyor...
Ne de kendisini geri plana atıyordu.
Tam kararında.
Bir süre sonra Lyra ile Elera yalnız kaldı.
Sarayın balkonunda duruyorlardı.
Aşağıda bahçeler uzanıyordu.
Lyra korkuluklara yaslandı.
“Bugün seni beklediğimden daha farklı buldum.”
Elera şaşırmış gibi yaptı.
“Farklı mı?”
“Daha sakin.”
Elera küçük bir kahkaha attı.
“İnsanlar genellikle tam tersini söyler.”
“Ben farklı düşünüyorum.”
Elera ona baktı.
“Bunu iltifat olarak kabul edeceğim.”
Lyra güldü.
Ve Elera'nın planı bir kez daha işe yaradı.
Lyra onun yanında kendisini rahat hissediyordu.
Henüz ortada aşk yoktu.
Henüz güven bile tam değildi.
Ama Elera'nın istediği şey zaten bu değildi.
Güvenin ilk adımıydı.
Akşam olduğunda Lyra saraydan ayrılmak üzereydi.
Elera onu kapıya kadar geçirdi.
Lyra arabasına binmeden önce ona döndü.
“Bugün için teşekkür ederim.”
“Ben teşekkür ederim, majesteleri.”
“Umarım tekrar görüşürüz.”
Elera'nın gözlerinde sıcak bir gülümseme belirdi.
“Bundan emin olabilirsiniz.”
Lyra arabasına bindi.
Araç sarayın kapısından çıkarken Elera arkasından baktı.
Violette yanına geldi.
“İyi geçti.”
Elera gözlerini arabadan ayırmadı.
“Evet.”
“Lyra senden şüphelendi mi?”
Elera yavaşça başını iki yana salladı.
“Hayır.”
“Emin misin?”
Elera bu kez ona döndü.
“Bana güvendi.”
Violette sustu.
Elera'nın yüzündeki masum ifade yavaşça kayboldu.
Yerine daha önce Lyra'nın görmediği o soğuk bakış geldi.
“Şimdi sıra ikinci adımda.”
Violette kaşlarını çattı.
“Ne yapacaksın?”
Elera tekrar uzaklaşan arabaya baktı.
“Onun bana ihtiyacı olduğunu hissettireceğim.”
Bir an durdu.
“Sonra beni seçmek, onun kendi fikri olacak.”
Violette'in yüzü ciddileşti.
“Ya gerçekten sana bağlanırsa?”
Elera cevap vermedi.
Çünkü bu sorunun cevabını kendisi de bilmiyordu.
Fakat henüz bunun üzerinde düşünmek istemiyordu.
Çünkü bu oyunun kurallarını o koyuyordu.
En azından şimdilik.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları