Bölüm 2 — Yaklaşma
Adrian'ın söylediklerinden sonra birkaç dakika boyunca tek kelime edemedim.
Annem hayattaydı.
Yıllardır öldüğünü sandığım kadın...
Hayattaydı.
Ama Adrian'ın yüzündeki o soğuk ifade, bunun güzel bir haber olmadığını söylüyordu.
— Benden ne saklıyorsun?
Adrian cevap vermedi.
— Adrian.
Bu kez gözlerini doğrudan gözlerime dikti.
— Sana gerçeği söylediğimde bana inanmayacaksın.
— Denemeden bilemezsin.
Bir adım attı.
Aramızdaki mesafe kapandı.
Geri çekilmek istedim ama arkamdaki masaya çarptım.
Adrian ellerini masanın iki yanına koydu.
Beni sıkıştırmıyordu.
Ama gitmeme de izin vermeyecekmiş gibi duruyordu.
— Hâlâ gitmek istiyor musun?
Kalbim hızla atıyordu.
— Annemi bulacaksam... evet.
Bakışları yüzümde gezindi.
— Yalan.
Kaşlarımı çattım.
— Ne?
— Şu an gitmek istemiyorsun.
Nefesimi tuttum.
— Kendine fazla güveniyorsun.
Dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme belirdi.
— Sen de bana fazla bakıyorsun.
Bakışlarımı hemen kaçırdım.
— Saçmalama.
— O zaman gözlerime bak.
Bakmadım.
Adrian biraz daha yaklaştı.
Sesini alçalttı.
— Mira.
İsmimi söyleyişi içimde garip bir ürperti bıraktı.
Sonunda gözlerine baktım.
Bir anlığına ikimiz de sustuk.
Dışarıda yağmur camlara vuruyordu.
İçeride ise yalnızca nefes alışlarımız duyuluyordu.
Adrian elini yavaşça kaldırdı.
Yüzüme dokunmadan önce durdu.
Sanki izin bekliyordu.
Ben geri çekilmeyince parmaklarının ucuyla yanağımdaki ıslak saç telini kenara itti.
Dokunuşu beklediğimden daha nazikti.
— Bana neden böyle bakıyorsun? diye fısıldadım.
— Çünkü senden uzak durmam gerektiğini biliyorum.
Kalbim bir kez daha hızlandı.
— Peki neden durmuyorsun?
Gözleri dudaklarıma indi.
Sonra tekrar gözlerime baktı.
— Çünkü sen de benden uzak durmuyorsun.
Bir anlığına nefesim kesildi.
Aramızdaki mesafe neredeyse kalmamıştı.
Adrian eğildi.
Dudaklarımız birbirine değmek üzereyken kapının ardından sert bir ses duyuldu.
Tak. Tak. Tak.
İkimiz de donduk.
Adrian'ın yüzündeki bütün sıcaklık bir anda kayboldu.
Geri çekildi.
— Burada kal.
— Ne oldu?
Cevap vermedi.
Kapıya doğru yürüdü.
Ben arkasından bakarken cebinden telefonunu çıkardı.
Ekrana baktığında yüzü değişti.
— Kim arıyor?
Adrian telefonu kapattı.
Sonra bana döndü.
— Annen.
Boğazım düğümlendi.
— Ne?
Adrian telefonu bana uzattı.
Ekranda tek bir mesaj vardı:
“Kızımı sana emanet etmedim, Adrian. Onu benden uzak tut.”
Mesajın altında ise annemin adı yazıyordu.
Nehir.
Bölüm Yorumları