Şovalye'nin Son Emri

Bölüm 2•

Değişen Yıllar

Tema:

ŞÖVALYENİN SON EMRİ

Bölüm 2 — Değişen Yıllar

Sekiz yıl geçmişti.
Sarayın bahçeleri hâlâ aynıydı.
Aynı mermer çeşmeler, aynı yüksek duvarlar, aynı güller...
Ama bahçelerde koşan çocuklar artık eskisi gibi değildi.
Arielle on iki yaşına gelmişti.
Kızıl saçları artık omuzlarını aşmış, koyu yeşil gözleri çocukluğundaki neşesini hâlâ koruyor olsa da yüz hatları yavaş yavaş değişmeye başlamıştı.
Ve Valen...
Artık on dokuz yaşındaydı.
Çocukluğundaki dağınık saçlı, tahta kılıç taşıyan sessiz çocuk gitmişti.
Yerine uzun boylu, ciddi bakışlı ve gerçek bir şövalye olmak için eğitim gören genç bir adam gelmişti.
Siyah saçları artık daha düzenliydi.
Gri gözleri ise eskisinden çok daha soğuk görünüyordu.
Valen kolay kolay gülmüyordu.
Kimseyle gereksiz konuşmuyordu.
Saraydaki genç soylular onunla sohbet etmeye çalıştığında kısa cevaplarla yetiniyordu.
Hatta Marco bile artık Valen'in yanına eskisi kadar yaklaşmıyordu.
Çünkü Valen ona karşı da soğuktu.
“Valen!”
Koridorda yankılanan neşeli ses, onun yürüyüşünü durdurdu.
Valen gözlerini kapattı.
Arielle.
Başını çevirdiğinde kızıl saçlı prensesin kendisine doğru koştuğunu gördü.
“Yavaş.”
Arielle hemen yavaşladı.
“Beni beklemedin.”
“Görevim vardı.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse neden geldin?”
Arielle gülümsedi.
“Çünkü seni görmek istedim.”
Valen birkaç saniye ona baktı.
Sonra yüzündeki sert ifade çok hafif yumuşadı.
“Dersin yok mu?”
“Bitti.”
“Bugün kılıç eğitimin var mı?”
“Var.”
“Ben de izleyebilir miyim?”
“İstersen.”
Arielle hiç düşünmeden Valen'in elini tuttu.
Valen şaşırmadı.
Artık buna alışmıştı.
Arielle çocukluğundan beri onun elini tutardı.
Bazen saray koridorlarında yürürken...
Bazen bahçede...
Bazen de korktuğu bir şey olduğunda.
Valen ise başka hiç kimseye göstermediği sabrı Arielle'ye gösterirdi.
Birlikte eğitim alanına doğru yürümeye başladılar.
Tam o sırada Marco karşılarına çıktı.
Artık on altı yaşındaydı.
Valen'e bakıp başını salladı.
“Valen.”
Valen yalnızca başını eğdi.
Marco'nun bakışları Arielle'nin tuttuğu ele kaydı.
“Beni de bekleyebilirdiniz.”
Valen'in cevabı kısa oldu.
“Senin başka işlerin vardı.”
Marco kaşlarını çattı.
“Sen eskiden benimle de konuşurdun.”
“Eskiden çocuktuk.”
Marco birkaç saniye sustu.
Arielle araya girdi.
“Valen artık çok ciddi.”
Valen ona baktı.
“Sen de fazla konuşuyorsun.”
Arielle gülmeye başladı.
Marco ise şaşkınlıkla ikisine baktı.
Çünkü Valen'in Arielle'ye söylediği sözlerin tonu bile başkalarına söylediklerinden farklıydı.
Marco'ya karşı mesafeliydi.
Diğer soylulara karşı soğuktu.
Hizmetçilere karşı resmi davranıyordu.
Ama Arielle söz konusu olduğunda...
Valen'in sertliği biraz olsun kayboluyordu.
Eğitim alanında Sebastian bekliyordu.
Valen elini Arielle'nin elinden çekti.
“Burada kal.”
Arielle başını salladı.
“Tamam.”
Valen kılıcını aldı.
Sebastian ona baktı.
“Bugün yine prenses seni takip ediyor.”
Valen ciddi bir ifadeyle cevap verdi.
“Çocukluğundan beri böyle.”
Arielle uzaktan seslendi.
“Duyuyorum!”
Sebastian güldü.
Valen ise yalnızca başını iki yana salladı.
Eğitim başladı.
Valen artık eskisinden çok daha hızlıydı.
Kılıcı elinde büyük bir ustalıkla hareket ediyor, Sebastian'ın saldırılarını karşılıyor ve her geçen gün daha da güçleniyordu.
Arielle onu dikkatle izliyordu.
Bir süre sonra sıkılmaya başladı.
Çimenlerin üzerine oturdu.
Sonra başını dizlerine koydu.
Valen bunu fark etti.
Eğitim bittikten sonra doğrudan onun yanına geldi.
“Uyuyacak mısın?”
Arielle başını kaldırdı.
“Hayır.”
“Uyuyordun.”
“Hayır.”
Valen kaşını kaldırdı.
“Gözlerin kapalıydı.”
“Düşünüyordum.”
“Ne düşünüyordun?”
Arielle ayağa kalktı.
“Seni.”
Valen birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra elini uzattı.
“Gel.”
Arielle onun elini tuttu.
Birlikte sarayın içine doğru yürüdüler.
Akşam yemeğinde bütün aile aynı masadaydı.
Torren başköşede oturuyordu.
Isolde onun yanında sessizce yemek yiyordu.
Marco karşı tarafta oturmuş, Arielle'ye bakıyordu.
Arielle ise Valen'in eğitiminden bahsediyordu.
“Bugün Sebastian'a karşı kazandı!”
Torren gülümsedi.
“Öyle mi?”
Valen başını eğdi.
“Eğitimdi, majesteleri.”
“Yine de gurur verici.”
Isolde Valen'e dikkatlice baktı.
“Şövalye unvanını almasına az kaldı.”
Sebastian da masadaydı.
“Hazır.”
Valen sessiz kaldı.
Torren kadehini masaya bıraktı.
“Tam da bu yüzden başka bir konu hakkında konuşmamız gerekiyor.”
Arielle'nin yüzündeki gülümseme kayboldu.
Torren kızına baktı.
“Artık on iki yaşındasın.”
Arielle başını eğdi.
“Evet.”
“Yakında kraliyet görevlerin artacak.”
Arielle sessizce dinledi.
Isolde söze girdi.
“Bazı ailelerle diplomatik ilişkilerimizi güçlendirmemiz gerekiyor.”
Arielle ne demek istediğini anlamamıştı.
“Bunun benimle ne ilgisi var?”
Isolde birkaç saniye sustu.
Sonra sakince söyledi:
“Komşu krallığın prensi Matteo.”
Arielle'nin kaşları çatıldı.
“Matteo?”
Torren başını salladı.
“Prens Matteo. on altı yaşında. Krallığıyla uzun zamandır ittifak kurmak istiyoruz.”
Arielle'nin yüzündeki ifade değişti.
“Onu tanımıyorum.”
“Tanıman gerekecek.”
Arielle sandalyesinde huzursuzca kıpırdandı.
Valen ise masanın biraz gerisinde, sessizce ayakta duruyordu.
Hiçbir şey söylemedi.
Ama Matteo'nun adı geçtiği anda gri gözleri bir anlığına Arielle'ye döndü.
Arielle bunu fark etmedi.
Yalnızca önündeki tabağa baktı.
“Ben daha on iki yaşındayım.”
Torren'in yüzü yumuşadı.
“Biliyorum.”
Isolde ise daha ciddi konuştu.
“Bu yalnızca geleceğe yönelik bir diplomatik anlaşma.”
Arielle rahat bir nefes aldı.
Ama Valen'in içinde garip bir huzursuzluk oluşmuştu.
Nedenini bilmiyordu.
Henüz bilmiyordu.
O gece Arielle odasına gitmeden önce Valen'i sarayın avlusunda buldu.
“Valen.”
Valen arkasını döndü.
“Ne oldu?”
Arielle ona yaklaştı.
“Bugün Matteo'nun adı geçti.”
Valen'in yüzü değişmedi.
“Duydum.”
“Sen onu tanıyor musun?”
“Hayır.”
“Ben de tanımıyorum.”
Valen bir süre sustu.
Sonra Arielle'nin omzuna hafifçe dokundu.
“Endişelenme.”
Arielle ona baktı.
“Sen yanımda olacaksın, değil mi?”
Valen cevap vermeden önce birkaç saniye düşündü.
“Evet.”
Arielle gülümsedi.
Sonra Valen'e sarıldı.
Valen'in kolları bir an havada kaldı.
Ardından her zamanki gibi elini Arielle'nin başına koydu.
“Geç oldu.”
“Biliyorum.”
“Odanıza dönmelisiniz.”
“Biraz daha kalabilir miyim?”
“Hayır.”
Arielle suratını astı.
Valen'in dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.
“Yarın yine görüşürüz.”
Arielle hemen gülümsedi.
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Arielle elini uzattı.
Valen onun elini tuttu.
Sarayın uzun koridorunda birlikte yürüdüler.
Arielle için Valen hâlâ çocukluğundan beri yanında olan güvenilir şövalyeydi.
Valen için Arielle hâlâ koruması gereken küçük prensesdi.
Henüz ikisi de bilmiyordu...
Yıllar sonra Matteo'nun adı yalnızca bir siyasi anlaşmayı değil, bütün hayatlarını değiştirecekti.
Ve Valen'in Arielle'ye verdiği o basit söz—
“Yanında olacağım.”
Bir gün onun hayatındaki en ağır yemine dönüşecekti.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları