Hükümsüz

♡︎♫︎

Yeni kurguma hoş geldiniz! 🫶🏻

Bu kurgu bir anda aklıma geldi ve “Neden yazmayayım?” dedim, işte buradayız.

İçinde bolca kaos, aşk, düşmanlık ve biraz da tehlike var. 🖤 Umarım Efsun, Kenzo ve diğer karakterleri benim sevdiğim kadar siz de seversiniz.

Bir de sizden başlangıç tarihinizi alabilir miyim? 

Hazır mısınız?

🔥

Yer altı dünyasında iki kural vardır: Ya masadaki elleri sen yönetirsin ya da o masanın üzerine serilen sen olursun.

Şehrin neon ışıklarının asla ulaşamadığı, sadece kandan ve baruttan beslenen o bodrum katındaki devasa meşe masanın etrafındaki sessizlik, patlamaya hazır bir bomba gibiydi. Ortadaki buzlu cam sürahiden bardağına viski dolduran Kenzo Varga’nın yüzündeki o tehlikeli sakinlik, yaklaşan fırtınanın en net habercisiydi. Sağında Dante bardakla oynuyor, Fabian keskin gözleriyle kapıyı süzüyor, Barın ise kollarını bağlamış, sabırsız bir öfkeyle masaya parmaklarıyla vuruyordu.

Onlar, bu şehrin çarklarını yıllardır kendi kanlarıyla yağlayan, kural tanımayan yeraltının asıl sahipleriydiler. En azından bugüne kadar öyle sanıyorlardı.

Ve sonra o ağır demir kapı, kilitleri kırılırcasına gürültüyle açıldı.

İçeriye giren kadın, arkasındaki iki gölgeyle birlikte odadaki bütün oksijeni tek bir nefeste yuttu. Efsun. Üzerinde gece kadar siyah, sırtına kadar inen uzun kabanı, adımlarındaki o kimsede olmayan meydan okuyan asaletle doğrudan masanın ucuna yürüdü. Arkasında bıraktığı iki kadından biri; gözlerinde buz gibi bir zeka parlayan Yelda, diğeri ise dudaklarında alaycı bir gülümsemeyle ellerini ceplerine sokmuş olan Vera’ydı. Onlar bu şehrin boşluklarına sızan, bir gecede bütün planları altüst eden o görünmez fırtınaydı.

Efsun, ellerini masaya yaslayıp öne doğru eğildi. Gözleri, odadaki en tehlikeli adamın, Kenzo Varga’nın tam gözlerinin içine dikildi. Aralarındaki mesafe sadece birkaç santimdi ama iki tarafın yaydığı enerji birbirini kül etmeye yeterdi.

"Masanızı genişletmeniz gerekirdi, Varga," dedi Efsun, sesi odadaki herkesin tüylerini ürpertecek kadar net ve pürüzsüzdü. "Çünkü bu şehir, artık ikimize birden dar geliyor."

Kenzo, elindeki bardağı yavaşça masaya bıraktı. Dudaklarında yavaşça yayılan o karanlık tebessüm, asıl savaşın şimdi başladığının kanıtıydı.

İki taraf da düşmandı. Ve bu masadan kalkacak olan ya her şeyi alacaktı ya da tarihe gömülecekti.