BURADAN Bİ BEN GEÇTİM

Sustum..

Çünkü bana öyle öğretildi.

-Karışma

-Seni ilgilendirmez

-Boşver. dediler

Bir kadının çığlığını duydum .

Devam ettim ,hiçbir şey yapmadım.

Çünkü korktum.

Çünkü kimse bir şey yapmıyordu.

Sonra anladım.

Biz sustukça o çığlık büyüdü.

Biz sustukça karanlığa boğulduk.

Bir kadın daha eksildi.

Bir isim daha unutuldu.

Ben sustum ama içim hiç susmadı.

Şimdi anlıyorum.

Susmak tarafsızlık değil suç ortaklığı ..

Bugün susmuyorum.

Buna ses çıkarmazsak her şey aynı kalır .

Hepimiz yalnız kalırız.

Artık susmayalımmm.

Sustum .

Beni sev diye değil..

Gitme diye.

Her şeye katlandım.

Tek bir veda olmasın diye .

“Kızmasın.”

“Gitmesin.”

“Beni yanlış anlamasın.” dedim.

Ama insan kendini susturarak sevilmezmiş.

Susarak en çokta kendimi kaybetmişim.

En sessiz vedaydı bu kendi içimdeki.

Anlattım.

Bir kez . İki kez . Defalarca...

Sesim duyulsun istedim.

Anlaşılayım istedim.

Beni de fark edin istedin.

Ama kimse dinlemiyordu.

Yoruldum...

Kendimi açıklamaktan.

Tekrar tekrar anlatmaktan.

Sözümün kesilmesinden bıktım .

Sonra sustum.

Bazı yollar karanlıktan geçer.

Bazı insanlar içimizi boğar.

Bazı vedalar ölümden beter.

Ama yine de yaşarız.

Çünkü biz kendi içimizde ışığı ararız.

Ve bir gün o ışık bizi kurtarır.

Her bitiş yeni bir benin başlangıcıdır.

Bugün sustuğun her şey , yarın bir çığlık olarak geri döner.