Yan Evdeki Aşk
Bölüm 2 — Yan Komşum
Devamı
Sabah olduğunda odanın perdelerinden içeri yumuşak bir güneş ışığı süzülüyordu.
Stella gözlerini yavaşça açtı.
İlk fark ettiği şey, hâlâ Nora'nın odasında olduğuydu.
İkinci fark ettiği şey ise Nora'nın yanında uyuyor olmasıydı.
Stella birkaç saniye kıpırdamadan onu izledi.
Nora'nın siyah saçları uykuda biraz dağılmış, yüzü her zamankinden daha sakin görünüyordu.
Stella gülümsedi.
“Çok tatlısın…”
Nora cevap vermedi.
Stella biraz daha yaklaşıp onun yanağına küçük bir öpücük kondurdu.
Sonra bir tane daha.
Bir tane daha.
Nora hafifçe kıpırdandı.
Stella gülümseyerek fısıldadı:
“Uyan artık.”
Nora gözlerini açmadan mırıldandı:
“Stella…”
“Efendim?”
“Yanağımı neden öpüyorsun?”
“Çünkü güzel.”
Nora gözlerini açtı.
“Sabah sabah yine başladın.”
Stella masum bir ifadeyle:
“Ne yaptım ki?”
“Beni öptün.”
“Evet.”
“Üç kere.”
Stella düşündü.
“Dört olabilir.”
Nora gülmeye başladı.
“Sen gerçekten uslanmayacaksın.”
“Niye uslanayım ki?”
Stella onun elini tuttu.
“Zaten beni seviyorsun.”
Nora hiç tereddüt etmeden:
“Evet.”
Stella yine birkaç saniye sustu.
“Buna hâlâ alışamadım.”
“Alışırsın.”
“Bence sen bunu bilerek yapıyorsun.”
“Belki.”
Stella gülümsedi.
“Karım, bugün de çok güzel görünüyorsun.”
Nora kaşlarını kaldırdı.
“Karın mı?”
Stella gayet ciddi bir şekilde başını salladı.
“Evet.”
“Ne zamandan beri?”
“Dün gece karar verdim.”
Nora kahkaha attı.
“Bana sormadın.”
“Senin fikrini biliyorum.”
“Öyle mi?”
“Evet.”
Stella kendinden emin şekilde:
“Beni seviyorsun.”
Nora:
“Evet.”
“Benimle vakit geçirmek istiyorsun.”
“Evet.”
“Ben gidince özlüyorsun.”
Nora gülümsedi.
“Evet.”
Stella kollarını açtı.
“O zaman sorun yok.”
Nora onunla sarıldı.
“Senin mantığın gerçekten çok farklı.”
“İşe yarıyor ama.”
“Maalesef.”
Stella gülerek başını Nora'nın omzuna yasladı.
“Bana biraz daha sarıl.”
Nora onu biraz daha sıkı sardı.
“Böyle mi?”
“Biraz daha.”
Nora gülümsedi.
“Şımarık.”
“Senin şımarığın.”
“Buna itiraz etmeyeceğim.”
Bir süre sonra ikisi yataktan kalktı.
Nora odasını toparlarken Stella dolabın yanında duran eski bir kutuyu fark etti.
“Bu ne?”
Nora dönüp baktı.
“Bilmiyorum.”
Stella kutuyu eline aldı.
Üzerinde eski bir etiket vardı.
ÇOCUKLUK ANILARI
Stella'nın gözleri parladı.
“Nora!”
“Ne?”
“Bunu açıyoruz.”
Nora kutuya baktı.
“Emin misin?”
“Kesinlikle.”
Birlikte yere oturdular.
Kutuyu açtıklarında içinden eski fotoğraf albümleri çıktı.
Stella ilk albümü hemen açtı.
İlk fotoğrafta iki küçük kız, bahçede yan yana oturuyordu.
Stella kahkaha attı.
“Şuna bak!”
Nora fotoğrafa yaklaştı.
“Saçlarına bak.”
“Benim saçım ne olmuş öyle?”
“Sen kendin yapmıştın.”
“Hatırlamıyorum.”
“Ben hatırlıyorum.”
Stella ona baktı.
“Sen her şeyi hatırlıyorsun.”
“Seninle ilgili olanları evet.”
Stella'nın gülümsemesi yumuşadı.
Sonraki fotoğrafta ikisi de ellerinde dondurma tutuyordu.
Bir başka fotoğrafta yağmur altında koşuyorlardı.
Sonra okul gösterisinden bir fotoğraf çıktı.
Stella kahkahalarla güldü.
“Sen neden böyle durmuşsun?”
Nora fotoğrafa bakıp başını iki yana salladı.
“Çünkü sen ayağıma basmıştın.”
“Ben mi?”
“Evet.”
“Hatırlamıyorum.”
“Ben unutmadım.”
Stella albümü kapatıp Nora'ya baktı.
“Demek benim yaptığım her şeyi hatırlıyorsun.”
“Çoğunu.”
“Çok romantiksin.”
“Ben romantik değilim.”
“Bence öylesin.”
Bir sonraki sayfada eski bir doğum günü fotoğrafı vardı.
İki küçük kız pastanın önünde birbirlerine sarılmıştı.
Stella fotoğrafa uzun uzun baktı.
“Biliyor musun…”
“Ne?”
“Çocukken de hep yanındaymışım.”
Nora gülümsedi.
“Evet.”
“Şimdi de yanındayım.”
“Evet.”
“Bence bu hiç değişmeyecek.”
Nora onun elini tuttu.
“Değişmesin zaten.”
Stella başını onun omzuna yasladı.
Bir süre albüme bakmaya devam ettiler.
Bazı fotoğraflarda kahkahalarla güldüler.
Bazılarında ise eski günleri hatırlayıp sessizleştiler.
Bir fotoğrafta ikisi de ağlıyordu.
Stella fotoğrafı görünce şaşırdı.
“Bunu hatırlıyorum…”
Nora'nın yüzü de değişti.
“O gün bisikletten düşmüştün.”
“Sen de benimle birlikte ağlamıştın.”
“Sen çok ağlıyordun.”
“Çünkü canım yanmıştı.”
“Ben de sen ağlıyorsun diye ağlamıştım.”
Stella ona baktı.
“Sen çocukken bile beni yalnız bırakmıyordun.”
Nora hafifçe gülümsedi.
“Şimdi de bırakmıyorum.”
Stella onun elini sıktı.
“Karım…”
Nora kahkaha attı.
“Yine başladın.”
“Ne var? Çok güzel bir kelime.”
Tam o sırada kapının dışından Nina'nın sesi geldi.
“Stella? Nora?”
İki kız birbirlerine baktı.
Stella yüksek sesle:
“Buradayız anne!”
Nina kapıyı araladı.
“Uyandınız mı?”
“Evet!”
Nina içeri bakınca ikisinin yerde eski albümlere baktığını gördü.
“Ah, onları buldunuz demek.”
Noa da Nina'nın arkasından göründü.
“Çocukluk albümü mü?”
Nora başını salladı.
“Evet.”
Stella fotoğraflardan birini kaldırdı.
“Anne, şuna bak!”
Nina fotoğrafa baktı ve gülümsedi.
“Ah! Bunu hatırlıyorum.”
Noa da yanlarına oturdu.
“İkiniz o zaman da birbirinizden ayrılmıyordunuz.”
Stella hemen Nora'ya baktı.
“Çünkü o benim karımdı.”
Odadaki herkes birkaç saniye sustu.
Sonra Nina kahkahaya boğuldu.
Noa da gülmeye başladı.
Nora ise Stella'ya bakıp başını iki yana salladı.
“Stella…”
“Ne?”
“Bunu annelerimizin yanında söylemek zorunda mıydın?”
Stella gülümseyerek Nora'nın elini tuttu.
“Evet.”
Nina gözyaşlarını silerek güldü.
“Ben yıllardır bunların birbirine bu kadar bağlı olduğunu söylüyorum.”
Noa başını salladı.
“Bence sonunda Stella doğru kelimeyi bulmuş.”
Nora şaşkınlıkla:
“Anne!”
Noa gülümseyerek:
“Ne? Çok yakışıyorsunuz.”
Stella hemen Nora'nın omzuna yaslandı.
“Duydun mu?”
Nora ona baktı.
“Duydum.”
Stella fısıldadı:
“Karım.”
Nora gözlerini devirdi ama gülümsemesini saklayamadı.
Nina ile Noa birbirlerine baktılar.
Nina sessizce:
“Bunlar gerçekten çok tatlı.”
Noa da başını salladı.
“Çocukluktan beri birbirlerinin yanındalar. Sanırım bundan sonra da böyle olacak.”
Nina gülümsedi.
“Ben de öyle düşünüyorum.”
Stella, annelerinin konuşmasını duyup:
“Ne konuşuyorsunuz siz?”
Nina hemen:
“Hiçbir şey.”
Stella şüpheyle baktı.
“Kesin benimle Nora hakkında konuşuyorsunuz.”
Noa gülerek:
“Belki.”
Stella Nora'nın elini daha sıkı tuttu.
“O zaman konuşmaya devam edin.”
Nora ona baktı.
“Sen gerçekten utanmıyorsun.”
Stella göz kırptı.
“Senin yanında niye utanayım?”
Nora gülümsedi.
“Doğru.”
Ve o sabah, eski fotoğrafların arasında geçirilen birkaç saat boyunca ikisi bir kez daha aynı şeyi fark etti:
Çocukluklarından beri değişmeyen tek şey, birbirlerinin yanında olmalarıydı.
Bölüm Yorumları