Renkler Ve Notalar
Bölüm 1•
Renkler ve Notalar
Tema:
Renkler ve Notalar
Bölüm 1 — Sıradan Bir Sabah
Sabah güneşi, odanın açık renkli perdelerinin arasından süzülüp yatağın üzerine vuruyordu. Dışarıdan kuş sesleri gelirken evin içinde alışılmadık bir sessizlik vardı.
Aslında bu sessizlik uzun sürmeyecekti.
Çünkü odanın kapısının önünde, minik patileriyle yere basan Mimi, kuyruğunu havaya kaldırmış halde bekliyordu.
Mimi önce kapıya baktı.
Sonra yatağa.
Sonra tekrar kapıya.
Sanki evdeki iki yetişkin insanın hâlâ uyuyor olmasını kişisel bir hakaret olarak kabul etmişti.
Bir anda yatağın üzerine atladı.
Lavinia'nın ayaklarının üzerinde birkaç saniye dolaştıktan sonra battaniyenin altına sokulmaya çalıştı.
Lavinia uykusunda hafifçe kıpırdandı.
“Mm... Mimi...”
Mimi cevap olarak minik bir miyavlama çıkardı.
Lavinia gözlerini açmadan battaniyeyi biraz daha üzerine çekti.
“Beş dakika daha...”
Tam o sırada kapı açıldı.
Maria elinde iki kupa kahveyle içeri girdi. Üzerinde rahat bir ev kıyafeti vardı ve kızıl saçlarını her zamanki gibi düzleştirmişti.
Yatağa baktı.
Lavinia hâlâ uyuyordu.
Maria gülümsedi.
“Tabii,” diye mırıldandı. “Beş dakika daha.”
Kupaları komodinin üzerine bıraktıktan sonra yatağın kenarına oturdu.
Lavinia'nın yüzüne düşmüş birkaç sarı saç telini nazikçe kenara çekti.
Sonra yanağına küçücük, masum bir öpücük kondurdu.
“Güzelim...”
Lavinia kıpırdandı.
Maria hafifçe gülerek tekrar seslendi.
“Güzelim, kalk. Geç kalacağız.”
Lavinia gözlerini güçlükle araladı.
İlk gördüğü kişi Maria'ydı.
“Maria...”
“Günaydın.”
Lavinia birkaç saniye hiçbir şey söylemeden ona baktı.
Sonra hiç düşünmeden kollarını Maria'nın beline doladı ve onu kendisine doğru çekti.
Maria dengesini kaybetmemek için yatağa elini koydu.
“Lavinia.”
“Günaydın sarışınım.”
Maria güldü.
“Daha gözlerini bile doğru düzgün açmadın.”
“Sen uyandırdın.”
“Uyandırmasam okula geç kalacaktık.”
Lavinia başını Maria'nın omzuna yasladı.
“Beş dakika daha.”
“Hayır.”
“Üç?”
“Hayır.”
“Bir?”
Maria ona bakıp gülümsedi.
“On saniye.”
Lavinia memnun olmuş gibi gözlerini tekrar kapattı.
“Anlaştık.”
Maria başını iki yana salladı.
“Sen gerçekten sabahları çekilmezsin.”
“Beni seviyorsun ama.”
Maria bir an durdu.
Lavinia bunu uykulu bir şakayla söylemişti.
Ama Maria'nın yüzündeki gülümseme biraz daha yumuşadı.
“Evet,” dedi sadece.
Lavinia'nın bunu nasıl algıladığını görmek için beklemedi.
“Şimdi kalk.”
Kahvaltı Kaosu
Yaklaşık on dakika sonra ikisi mutfaktaydı.
Lavinia saçlarını gelişigüzel toplamış, üzerine renkli bir hırka geçirmişti. Maria ise kahvesini içerken bir yandan tost hazırlıyordu.
Mimi mutfak masasının altında dolaşıyordu.
“Maria.”
“Hm?”
“Peynir.”
“Buzdolabında.”
“Sen çıkar.”
“Lavinia, ellerin çalışıyor.”
“Ben resim öğretmeniyim. Ellerimi iş için saklıyorum.”
Maria kahkahayı bastı.
“Sabah sabah bile bahane buluyorsun.”
Lavinia gülerek buzdolabını açtı.
“Bak, kendim aldım.”
“Bravo bebeğim.”
Lavinia hemen Maria'ya döndü.
“Bebeğim mi?”
Maria gayet normal bir şey söylemiş gibi omuz silkti.
“Evet?”
Lavinia gülümsedi.
“Güzel hitap.”
“İstersen değiştirebilirim.”
“Hayır. Devam et.”
Maria başını salladı.
“Peki aşkım.”
Lavinia kahkaha attı.
“İşte böyle.”
Bu sırada Mimi masanın kenarına patilerini koyup yukarı bakıyordu.
Maria onu fark etti.
“Sen de mi istiyorsun?”
Mimi hemen miyavladı.
“Tamam, tamam.”
Maria kedisinin mama kabını doldururken Lavinia arkasından seslendi:
“Benim kızım aç kalmış!”
“Senin kızın mı?”
“Bizim kızımız.”
Maria gülümsedi.
“Peki karım.”
Lavinia kaşlarını kaldırdı.
“Karım mı?”
“Ne oldu?”
“Hiç. Hoşuma gitti.”
Maria gülerek başını iki yana salladı.
“Seninle ciddi konuşmak imkânsız.”
“Kim ciddi konuşmak istiyor ki?”
İkisi de güldü.
Mimi ise önündeki mamayı yemeye başlamıştı.
Onun için insanların ne konuştuğunun hiçbir önemi yoktu.
Yeter ki mama kabı dolu olsun.
Kahvaltılarını yaptıktan sonra hazırlanıp evden çıktılar.
Maria çantasını omzuna geçirirken Lavinia kapının önünde ayakkabılarını bağlıyordu.
“Hazır mısın?”
“Hazırım.”
“Çantanda ödevler var mı?”
“Evet.”
“Kalemlerin?”
“Evet.”
“Ders planların?”
Lavinia sustu.
Maria ona baktı.
“Lavinia?”
“...Onu evde bırakmış olabilirim.”
Maria derin bir nefes aldı.
“Bebeğim.”
“Efendim?”
“Sen resim öğretmenisin.”
“Biliyorum.”
“Ders planını nasıl unutuyorsun?”
Lavinia masumca gülümsedi.
“Sanatsal özgürlük?”
Maria kahkaha attı.
Okul
Özel ilkokulun koridorları öğrencilerin sesleriyle doluydu.
Maria müzik odasına girerken öğrencilerinden birkaçının yanından geçti.
“Günaydın öğretmenim!”
“Günaydın çocuklar.”
Biraz ileride Lavinia sınıfının kapısında öğrencileriyle konuşuyordu.
Üzerinde renkli bir kıyafet, birkaç dikkat çekici takı ve her zamanki enerjik gülümsemesi vardı.
Maria uzaktan ona baktı.
Lavinia da tam o sırada başını kaldırdı.
Göz göze geldiler.
Lavinia hafifçe gülümsedi.
Maria da karşılık verdi.
Bunu gören Elena yanlarından geçerken durdu.
“Yine başladınız.”
Maria kaşlarını kaldırdı.
“Neye?”
“Elbette birbirinize bakmaya.”
Lavinia güldü.
“Ne varmış bakışımızda?”
Elena ikisine birden baktı.
“Hiçbir şey.”
Bir saniye sustu.
“Kesinlikle hiçbir şey.”
Sonra yoluna devam etti.
Maria Lavinia'ya döndü.
“Bizi yine sevgili sanıyor.”
Lavinia omuz silkti.
“Bırak sansın.”
Maria hafifçe gülümsedi.
“Karım olmak sana yakışıyor.”
Lavinia'nın gülümsemesi büyüdü.
“Sen de fena değilsin, aşkım.”
Elena uzaktan seslendi:
“DUYDUM!”
İkisi aynı anda gülmeye başladı.
Gün oldukça yoğun geçti.
Maria öğrencileriyle müzik çalışırken Lavinia resim dersinde çocukların yaptığı resimleri tek tek inceledi.
Öğle arasında öğretmenler odasında herkes bir araya geldi.
Sofia, Maria ve Lavinia'nın yan yana oturduğunu görünce gülümsedi.
“İkiniz hiç ayrılmıyorsunuz.”
Lavinia:
“Evde de birlikteyiz.”
Sofia:
“Onu biliyorum.”
Maria kahvesinden bir yudum aldı.
“Eee?”
Sofia gözlerini kıstı.
“Bir gün gerçekten sevgili olduğunuzu açıklayacaksınız diye bekliyorum.”
Maria ve Lavinia aynı anda birbirlerine baktılar.
Sonra ikisi de kahkaha attı.
“Biz sevgili değiliz.”
Sofia'nın yüzünde inanmaz bir ifade belirdi.
“Tabii.”
Eve Dönüş
Akşamüstü eve geldiklerinde ikisinin de enerjisi tükenmişti.
Maria ayakkabılarını çıkarıp çantasını yere bıraktı.
“Sonunda.”
Lavinia birkaç saniye sessizce durdu.
Sonra dramatik bir şekilde kendini oturma odasının halısının üzerine bıraktı.
“Ben bittim.”
Maria ona baktı.
“Lavinia.”
“Bittim.”
“Daha eve gireli iki dakika oldu.”
“Hayat çok zor.”
Maria kahkaha atarak yanına oturdu.
“Bugün kaç tane resim yaptırdın?”
“Yirmi üç.”
“Yirmi üç mü?”
“Evet.”
“Ben de üç saat piyano çalıştırdım.”
Lavinia yüzünü buruşturdu.
“Ben senden daha çok çalıştım.”
Maria kaşını kaldırdı.
“Sen çocuklarla resim yaptın.”
“Bu küçümsenecek bir şey değil.”
“Değil.”
Maria elini uzattı.
“Hadi kalk.”
Lavinia elini tuttu ama kalkmak yerine Maria'yı da aşağı çekmeye çalıştı.
“Sen de yat.”
“Hayır.”
“Mariaaa.”
“Market.”
Lavinia bir anda sustu.
“Market mi?”
“Evet.”
“Gitmek zorunda mıyız?”
“Evet.”
“Evde yemek yok mu?”
“Yok.”
Lavinia iç çekti.
“Peki.”
Tam ayağa kalkacakken Mimi koridordan hızla koşarak geldi ve yerde duran Maria'nın çantasının sapına saldırdı.
“MI-Mİ!”
Mimi çantayı çekiştirmeye devam etti.
Lavinia kahkahalarla gülüp Maria'yı kendine çekip üstüne yatırdı.
Maria:
“Bırak çantayı!”
Mimi bırakmadı.
Maria çantayı kurtarmaya çalışırken, çanta derdindeyken Lavinia Maria ile öpüşme derdindeydi bir yandan da gülüyordu.
“Gülme!”
“Çok komik!”
“Senin kedin!”
“Bizim kedimiz.”
“Şu an senin kedin.”
Mimi sonunda çantayı bırakıp kaçtı.
Lavinia gülümsedi.
"Benim sıram."
Maria'nın dudaklarının hemen aşağısı ve yanına öpucükler kondurmaya başladı.
Maria gülümsedi.
"Hey"
Lavinia öpmeye devan ederken.
"Ney"
"Hilecisin"
Lavinia dil çıkardı Maria Lavinia'nın dudaklarına baktı sonrada diline.
Lavinia'yı süzdükten sonra dudaklarına eğildi, nazikçe dudaklarını öptü.
Lavinia hemen karşılık verdi.
"Mhhmmm"
İkisi yerde yatarak öpüşürken kapıdan Mimi onları izliyordu.
Mimi arkasını dönüp kuyrugunu sallaya salaya gitti.
Oda ikisinin öpüşmelerine alışmıştı.
10 dakika sonra.
Maria ayağa kalktı.
“Bu evde otoritem kalmadı.”
Lavinia elini uzattı.
“Gel karım. Markete gidelim.”
Maria onun elini tuttu.
“Gel bakalım güzelim.”
Market Macerası
Markete girdiklerinde Maria doğrudan alışveriş listesine baktı.
“Ekmek.”
Sepete koydu.
“Süt.”
Koydu.
“Yumurta.”
Koydu.
“Sebze.”
Koydu.
Lavinia ise çoktan atıştırmalık bölümüne yönelmişti.
Bir paket cips.
Bir çikolata.
Kurabiye.
Şekerleme.
Kraker.
Patlamış mısır.
Maria birkaç metre öteden onu izliyordu.
“Lavinia.”
“Efendim?”
“Bunların hepsini almayacağız.”
Lavinia sepete bir paket daha bıraktı.
“Alacağız.”
“Hayır.”
Bir paket daha.
“Lavinia.”
“Maria.”
“Yeter.”
Lavinia masumca ona baktı.
“Film izleyeceğiz.”
“Bir paket yeter.”
“İki.”
“Bir.”
“Üç.”
“Bir.”
Lavinia son olarak büyük bir çikolata paketi koydu.
“Dört.”
Maria gözlerini kapattı.
“Seninle markete gelmek hataydı.”
Lavinia gülerek onun koluna girdi.
“Ama beni seviyorsun.”
Maria ona baktı.
“Maalesef.”
“Yalan.”
“Evet, yalan.”
Sonunda kasaya geldiklerinde sepetin büyük kısmının Lavinia'nın seçtiği abur cuburlarla dolu olduğu ortaya çıktı.
Maria sepete baktı.
Sonra Lavinia'ya.
“Bunların hepsini yiyecek misin?”
Lavinia gayet ciddi bir ifadeyle:
“Hayır.”
“Eee?”
“Sen de yardım edeceksin.”
Maria gülmeye başladı.
“Benim bütçemi mahvettin.”
“Mutlu bütçe.”
“Ne?”
“Mutlu bütçe.”
Maria başını iki yana salladı.
“Tam bir belasın.”
Lavinia gülerek koluna girdi.
“Ama senin belanım.”
Maria istemsizce gülümsedi.
“Evet.”
Akşam
Eve döndüklerinde Mimi onları kapıda karşıladı.
“Merhaba küçük kız,” dedi Lavinia.
Mimi hemen poşetlerin etrafında dolaşmaya başladı.
Maria:
“Hayır. Bunlar senin değil.”
Mimi miyavladı.
Lavinia:
“Bence kırıldı.”
“Bana bakma.”
“Çok üzgün.”
“Lavinia.”
“Tamam.”
Bir süre sonra akşam yemeğini hazırladılar.
Yemek sırasında günlerini konuştular.
Sonrasında ise öğretmenlik mesaisi bir kez daha başladı.
İkisi salondaki masaya oturup öğrencilerinin ödevlerini kontrol etmeye başladılar.
Lavinia bir deftere baktı.
“Bu çocuk ‘güneş’i mor boyamış.”
Maria:
“Belki sanat anlayışı öyledir.”
“Bence çok güzel.”
“Sen zaten her resmi güzel buluyorsun.”
“Çünkü çocukların hayal gücünü seviyorum.”
Maria ona baktı.
“Biliyorum.”
Lavinia başını kaldırdı.
“Ne?”
“Hiç.”
Maria gülümsedi.
“Sen iyi bir öğretmensin.”
Lavinia'nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Sen de.”
Mimi masanın üzerine atladı.
İkisinin arasındaki ödevlerin üzerine oturdu.
Lavinia:
“Mimi!”
Maria:
“Hayır, hayır. Öğrencilerimizin ödevleri önemli.”
Mimi kuyruğunu salladı.
Sonra bir kalemi yere itti.
Tak.
Lavinia:
“Onu da mı?”
Tak.
Başka bir kalem.
Maria gülmeye başladı.
“Bence Mimi bugün öğretmen olmak istiyor.”
Lavinia:
“Kesinlikle.”
Mimi bir anda masadaki kağıtlardan birinin üzerine uzandı.
“Tamam,” dedi Lavinia. “Ders bitti.”
Film Gecesi
Ödevler bittikten sonra ışıkları biraz kıstılar.
Lavinia battaniyeyi aldı.
Maria da abur cuburları sehpanın üzerine dizdi.
Mimi ise koltuğun köşesine kıvrıldı.
“Ne izliyoruz?” diye sordu Maria.
“Sen seç.”
“Hayır, sen seç.”
“Ben seçersem romantik film olur.”
Maria gülümsedi.
“Olabilir.”
Lavinia kaşlarını kaldırdı.
“İtiraz etmiyorsun?”
“Hayır.”
Lavinia film listesini açtı.
Sonunda bir film seçti.
Bir süre sonra Lavinia, Maria'nın yanına iyice sokuldu.
Başını onun omzuna yasladı.
Maria da battaniyeyi ikisinin üzerine çekti.
“Rahat mısın, bebeğim?”
“Çok.”
“İyi.”
Lavinia başını kaldırıp ona baktı.
“Sen?”
“Ben de.”
Lavinia gülümsedi.
“Güzel.”
Bir süre filmi izlediler.
Sonra Lavinia hafifçe Maria'nın koluna dokundu.
“Aşkım.”
“Hm?”
“Uykum geldi.”
“Daha filmin yarısındayız.”
“Ben yoruldum.”
Maria gülerek onun saçlarını düzeltti.
“Uyu istersen.”
“Sen de uyursun.”
“Birlikte mi?”
Lavinia gözlerini kapatırken gülümsedi.
“Her zamanki gibi.”
Maria'nın yüzünde sıcak bir tebessüm oluştu.
“Peki, güzelim.”
Lavinia başını onun omzuna tekrar yasladı.
Mimi de koltuğun diğer tarafında kıvrılmıştı.
Ev sessizleşti.
Televizyonun ışığı duvarlara yansıyor, dışarıdaki şehir yavaş yavaş karanlığa gömülüyordu.
Maria bir süre Lavinia'nın uykuya dalmasını izledi.
Yıllardır hayatının bir parçasıydı Lavinia.
Liseden beri.
Arkadaşlıklarının başladığı ilk günden beri.
Ve Maria'nın içinde, yıllardır kimseye söylemediği bir duygu vardı.
Ama bunu hiçbir zaman dile getirmemişti.
Çünkü Lavinia'nın yanında olmak zaten yeterince güzeldi.
En azından Maria kendisini buna inandırıyordu.
Lavinia da aslında aynı şeyi düşünüyordu.
O da Maria'yı yıllardır seviyordu.
Ama onun için de bu duyguyu söylemek korkutucuydu.
Çünkü ya bütün bu güzel düzen değişirse?
Bu yüzden ikisi de susmayı seçmişti.
Birbirlerine “aşkım” diyerek şakalaşmaya devam ediyor, “karım” diye takılıyor, birbirlerine sarılıyor ve bütün bunları yıllardır yaptıkları için sıradan kabul ediyorlardı.
O gece de farklı değildi.
Maria battaniyeyi Lavinia'nın üzerine biraz daha çekti.
“İyi geceler, güzelim.”
Lavinia gözlerini açmadan mırıldandı:
“İyi geceler... aşkım.”
Maria gülümsedi.
Mimi ise tam o sırada uykusunda kıpırdanıp battaniyeyi patisiyle çekti.
Lavinia gözlerini açtı.
“Mimi...”
Mimi masum masum baktı.
Maria kahkaha attı.
“Bence onun da battaniyeye ihtiyacı var.”
Lavinia gülümseyerek Mimi'yi yanlarına aldı.
Üçü aynı battaniyenin altında, televizyon açık halde uyuyakaldılar.
Ve ikisinin de bilmediği şey, yıllardır sakladıkları o duygunun artık eskisi kadar kolay saklanamayacağıydı.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları