Renkler Ve Notalar
Bölüm 2•
Sınav Haftası
Tema:
Renkler ve Notalar
Bölüm 2 — Sınav Haftası, Küçük Sırlar
Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından odaya süzülürken Lavinia hâlâ derin bir uykudaydı.
Sarışın saçlarının dalgaları yastığa dağılmış, battaniyenin altında iyice kıvrılmıştı. Yatağın diğer tarafında ise Maria çoktan uyanmıştı.
Bir süre Lavinia'ya baktı.
Sonra yüzünde küçük, muzip bir gülümseme belirdi.
Maria eğilip Lavinia'nın yanağına minicik bir öpücük kondurdu.
— “Günaydın, güzelim…”
Lavinia hafifçe kıpırdandı ama gözlerini açmadı.
Maria ikinci kez yanağına küçük bir öpücük bıraktı.
— “Güzelim, kalk. Öğrencilerimiz bugün sınav bekliyor.”
Lavinia battaniyeyi başının üzerine çekti.
— “Ben bugün öğretmen değilim…”
Maria güldü.
— “Öylesin.”
— “Hayır.”
— “Evet.”
— “Hayır…”
Maria onun saçlarını hafifçe karıştırdı.
— “Peki, bugün benim güzel sanatlar öğretmenim izinli olsun.”
Lavinia bir anda battaniyenin altından çıktı.
— “Bana güzel sanatlar öğretmeni mi dedin?”
Maria kahkaha attı.
— “Uyandırmak için her şeyi söylerim.”
Lavinia gözlerini kısarak ona baktı.
— “Sen çok sinsisin.”
Sonra hiç düşünmeden Maria'ya sarıldı.
Başını onun omzuna yasladı.
— “Beş dakika daha…”
Maria da ona sarılıp gülümsedi.
— “Beş dakika.”
Üç saniye sonra:
— “Maria?”
— “Efendim?”
— “Beş dakika doldu mu?”
— “Hayır.”
— “Güzel.”
İki dakika sonra Maria saate baktı.
— “Lavinia.”
— “Hı?”
— “Yedi dakika oldu.”
Lavinia gözlerini açtı.
— “O zaman beş dakika daha hakkım var.”
Maria başını iki yana salladı.
— “Senin matematiğin gerçekten korkunç.”
Sabah Hazırlığı
Sonunda yataktan kalkmayı başardıklarında ev kısa sürede hareketlendi.
Lavinia banyoda saçlarını tararken aynadaki yansımasına baktı. Uzun, sarı ve doğal dalgalı saçlarını açık bırakmaya karar verdi. Birkaç tutamı yüzünün iki yanına düşerken geri kalan saçları omuzlarından aşağı dökülüyordu.
Hafif bir makyaj yaptı; doğal tonlarda bir allık, küçük bir dokunuş göz makyajı ve dudaklarına hafif renkli bir balm sürdü.
Sonra dolabının önüne geçti.
— “Bugün ne giysem?”
Kapıdan Maria'nın sesi geldi.
— “Renkli bir şey.”
— “Bu bir cevap değil.”
— “Sen zaten bütün dolabını renklendirmişsin.”
Lavinia gülümsedi.
Sonunda renkli desenleri olan rahat bir bluz, açık tonlarda bir etek ve üzerine ince, rengârenk bir hırka seçti. Küçük, renkli küpelerini de taktı.
Maria ise saçlarını her zamanki gibi düzgünce şekillendirip hafifçe geriye aldı. Makyajını sade tuttu. Üzerine koyu tonlarda, zarif bir kombin seçti ve küçük takılarını taktı.
Lavinia kapıdan çıkarken Maria'ya baktı.
— “Güzel olmuşum, değil mi?”
Maria hiç düşünmeden:
— “Her zamanki gibi.”
Lavinia'nın yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.
— “Sen de fena değilsin, karım.”
Maria kaşını kaldırdı.
— “Sabah sabah başladın yine.”
— “Ne yapayım? Gerçekleri söylemek suç mu?”
Tam o sırada Mimi koridorda belirdi.
İkisine birkaç saniye baktı.
Sonra Maria'nın çantasına doğru koştu.
Maria çantayı hemen yukarı kaldırdı.
— “Hayır Mimi. Bugün olmaz.”
Mimi miyavladı.
Lavinia kahkaha attı.
— “Bence çantanı kıskanıyor.”
— “Çantamın ne suçu var?”
Mimi yeniden çantaya saldırınca Maria:
— “İşte! Bak! Yine başladı!”
Lavinia gülmekten iki büklüm oldu.
Okulda Sınav Haftası
Okula vardıklarında koridorlar normalden çok daha hareketliydi.
Sınav haftası başlamıştı.
Öğrenciler ellerinde kalem kutuları, defterleri ve dosyalarıyla sınıflara giriyor, bazıları sınavlardan bahsediyor, bazıları ise teneffüsün ne zaman olduğunu hesaplamaya çalışıyordu.
Lavinia sınıfa girdiğinde küçük öğrencilerden biri hemen yanına koştu.
— “Öğretmenim!”
— “Efendim?”
— “Bugün resim yapacak mıyız?”
Lavinia gülümsedi.
— “Evet ama önce sınav haftasının programına bakacağız.”
Tam o sırada Maddy elinde kâğıtla geldi.
— “Öğretmenim, bunu çizer misiniz?”
Lavinia kâğıda baktı.
— “Tabii. Ne çizeyim?”
— “Bir kedi!”
— “Peki.”
Lavinia kediyi çizmeye başladı.
Beş dakika sonra Maddy tekrar geldi.
— “Bir tane daha!”
Lavinia şaşırdı.
— “Daha yeni çizdim.”
— “Ama bu sefer şapkalı olsun.”
Lavinia güldü.
— “Peki, şapkalı kedi.”
Bir süre sonra:
— “Öğretmenim?”
— “Efendim?”
— “Bir de köpek çizer misiniz?”
Lavinia derin bir nefes aldı.
— “Maddy…”
— “Lütfen?”
Lavinia gülümseyerek kâğıdı aldı.
— “Peki.”
Öğleden sonra masasında küçük çizimlerden oluşan bir yığın oluşmuştu.
Kediler.
Köpekler.
Gökkuşakları.
Evler.
Çiçekler.
Hatta bir öğrencinin isteği üzerine taç takmış bir penguen bile.
Lavinia her yeni kâğıtta biraz daha gülüyordu.
Öte yandan Maria'nın günü daha farklıydı.
Müzik dersinde yazılı sınav yapıyordu.
Sınıfta çıt çıkmıyordu.
Maria sıraların arasında dolaşırken öğrenciler sorularını dikkatlice cevaplıyordu.
Bir öğrenci elini kaldırdı.
— “Öğretmenim?”
— “Evet?”
— “Bu sorunun cevabını söyler misiniz?”
Maria gülümsedi.
— “Sınavdayız. Söylersem artık sınav olmaz.”
Sınıftan birkaç küçük kahkaha yükseldi.
Maria başını salladı.
— “Hadi, biraz daha düşünün.”
Günün sonunda hem Maria'nın hem Lavinia'nın elleri kâğıtlarla doluydu.
Koridorda karşılaştıklarında birbirlerine baktılar.
Lavinia'nın kollarında resim kâğıtları vardı.
Maria'nın kollarında ise yazılı sınavlar.
Lavinia iç çekti.
— “Eve gidince bunların hepsini okuyacağız.”
Maria da iç çekti.
— “Evet.”
— “Bizi kim öğretmen yaptı?”
— “Bilmiyorum.”
— “İstifa edelim mi?”
Maria güldü.
— “Yarın yine gelirsin.”
Lavinia omzunu silkti.
— “Doğru.”
Evde Biraz Sessizlik
Eve geldiklerinde ikisi de yorgundu.
Lavinia ayakkabılarını çıkardı, çantasını bir kenara bıraktı ve elindeki kâğıtları masaya koydu.
Sonra salona geçti.
Koltuk ona adeta çağrı yapıyordu.
Lavinia kendini koltuğa bıraktı.
— “Beş dakika dinleneceğim…”
Maria mutfaktan seslendi.
— “Tabii.”
Lavinia gözlerini kapattı.
Beş dakika sonra başı yana doğru düştü.
Maria salona geldiğinde onu uyuklarken buldu.
Gülümseyerek yanına oturdu.
Lavinia'nın saçlarını nazikçe okşadı.
Sonra yanağına küçük bir öpücük bıraktı.
Lavinia hafifçe kıpırdandı ama uyanmadı.
Maria üzerine ince bir battaniye örttü.
— “Uyu biraz, güzelim.”
Sonra mutfağa geçip yemek hazırlamaya başladı.
Lavinia'nın Suçluluk Krizi
Yaklaşık yarım saat sonra Lavinia gözlerini açtı.
İlk gördüğü şey battaniye oldu.
Sonra mutfaktan gelen yemek kokusunu aldı.
Ayağa kalkıp mutfağa gitti.
Maria ocakta yemek hazırlıyordu.
Lavinia birkaç saniye sessizce onu izledi.
Sonra yüzünü buruşturdu.
— “Maria!”
Maria arkasını döndü.
— “Uyandın mı?”
— “Sen yemek mi yapıyorsun?”
— “Evet.”
Lavinia ellerini beline koydu.
— “Ben uyurken sen niye yemek yaptın?”
Maria şaşkın şaşkın baktı.
— “Çünkü açtım?”
— “Ama birlikte yapacaktık!”
— “Uyuyordun.”
Lavinia'nın yüzü düştü.
— “Ama…”
Maria gülümseyerek:
— “Lavinia, sorun değil.”
— “Yine de özür dilerim.”
— “Neden özür diliyorsun?”
— “Seni yalnız bıraktım.”
Maria gülerek yanına geldi.
— “Sen sadece uyudun.”
Lavinia hâlâ biraz suçlu görünüyordu.
— “Yine de…”
Maria onun omzuna hafifçe dokundu.
— “Bir dahaki sefere birlikte yaparız.”
Lavinia sonunda gülümsedi.
— “Söz mü?”
— “Söz.”
— “Tamam.”
Sonra Lavinia bir anda:
— “Ama salata benim.”
Maria kahkaha attı.
— “Neden?”
— “Çünkü bugün seni yalnız bıraktım. Telafi edeceğim.”
Sınav Kâğıtları ve Resim Sergisi
Akşam yemeğinden sonra ikisi de rahat kıyafetlerini giydi.
Lavinia rahat bir şort ve yumuşak bir tişört giyerken Maria da rahat bir şort ve evde giymeyi sevdiği sade bir üst geçirdi.
Salonun ortasındaki sehpayı tamamen sınav kâğıtları kapladı.
Maria bir tarafa oturdu.
Lavinia diğer tarafa.
Mimi ise tam ortalarına yerleşti.
Maria kâğıtları düzenledi.
— “Hazır mısın?”
Lavinia kalemini eline aldı.
— “Hayır.”
— “Ben de.”
İlk birkaç dakika sessizce çalıştılar.
Sonra Lavinia'nın yüzü aydınlandı.
— “Ayy baksana!”
Maria başını kaldırdı.
— “Ne oldu?”
Lavinia bir öğrencisinin yaptığı resmi gösterdi.
— “Bak! Bu kediye şapka çizmiş!”
Maria resme baktı.
— “Gerçekten çok tatlı olmuş.”
Lavinia başka bir kâğıt çıkardı.
— “Bir de buna bak!”
Maria baktı.
— “Bu ne?”
— “Penguen.”
— “Bunun kanatları neden pembe?”
— “Çünkü moda.”
Maria kahkaha attı.
— “Haklısın.”
Lavinia hemen üçüncü kâğıdı çıkardı.
— “Ayy bir de bunu gör!”
Maria ellerini kaldırdı.
— “Lavinia, daha ilk on kâğıttayız.”
— “Ama bak!”
— “Tamam, göster.”
Lavinia büyük bir gururla resmi Maria'ya uzattı.
— “Bence bunu sınıf panosuna asmalıyız.”
Maria gülümsedi.
— “Bence de.”
Lavinia memnuniyetle başını salladı.
— “Ben çok iyi bir öğretmenim.”
Maria kaşını kaldırdı.
— “Kendini övmen biraz erken olmadı mı?”
— “Hayır.”
— “Peki.”
Tam o sırada Mimi masanın üzerine patilerini koyup bir sınav kâğıdını çekti.
Maria:
— “Mimi!”
Lavinia kahkahaya boğuldu.
— “O da değerlendirme yapmak istiyor!”
Mimi kâğıdın üzerine oturdu.
Maria kâğıdı almaya çalıştı.
— “Senin değerlendirmen geçersiz, minik hırsız.”
Lavinia Mimi'yi kucağına aldı.
— “Gel bakalım, profesör Mimi.”
Mimi mırıldanmaya başladı.
Lavinia onun başını okşadı.
— “Ayy ne kadar tatlısın sen…”
Maria da Mimi'nin yanağını hafifçe sevdi.
— “Bu evde en çok şımartılan kişi kesinlikle sensin.”
Mimi cevap olarak miyavladı.
Lavinia ciddi bir ifadeyle:
— “Hayır. İkinci sırada sensin.”
Maria güldü.
— “Birinci kim?”
Lavinia kendisini gösterdi.
— “Ben.”
Küçük Bir Sürpriz
Bir süre sonra Maria'nın telefonu masada titreşti.
Lavinia'nın telefonu da yanındaydı.
Maria bir kâğıdı almak için uzanırken yanlışlıkla Lavinia'nın telefonunu eline aldı.
Ekran açıldı.
Şifreyi zaten biliyordu.
İkisinin de telefon şifresi birbirlerinin doğum tarihiydi. Yıllardır birbirlerinin telefonunu izin istemeden alıp bakmaları da aralarında hiç sorun olmamıştı.
Maria telefonu açmak üzereyken ekran görüntüsünü fark etti.
Durdu.
Ekranda…
Kendisinin fotoğrafı vardı.
Maria birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Lavinia bunu fark etti.
— “Ne oldu?”
Maria telefonu ona doğru çevirdi.
— “Bu… ben miyim?”
Lavinia ekrana baktı.
Sonra yüzünde kocaman, gururlu bir gülümseme oluştu.
— “Evet.”
Maria şaşkınlıkla baktı.
— “Telefonunun ekranında benim fotoğrafım var.”
— “Evet.”
— “Neden?”
Lavinia sanki dünyanın en doğal şeyini açıklıyormuş gibi omuzlarını silkti.
— “Çünkü güzel çıkmışsın.”
Maria'nın yüzünde istemsiz bir gülümseme oluştu.
— “Başka fotoğraf mı yok?”
Lavinia hiç düşünmeden:
— “Var.”
— “O zaman neden hep ben?”
Lavinia kahkaha attı.
— “Eee?”
Maria bekledi.
Lavinia gururla başını kaldırdı.
— “Karımın fotoğrafından başka kimi koyacağım? Tabii ki seni koydum.”
Maria birkaç saniye cevap veremedi.
Sonra gülmeye başladı.
— “Sen gerçekten inanılmazsın.”
Lavinia telefonu geri aldı.
— “Ama hoşuna gitti.”
Maria hafifçe gülümsedi.
— “Belki.”
— “Belki mi?”
— “Çok hoşuma gitti.”
Lavinia'nın gülümsemesi daha da büyüdü.
— “Biliyordum.”
Maria onun omzuna başını yasladı.
Lavinia da ona sarıldı.
Mimi ikisinin yanına kıvrıldı.
Bir süre üçü sessizce oturdu.
Sonra Maria:
— “Sınav kâğıtlarını bitirelim mi?”
Lavinia hiç düşünmeden:
— “Hayır.”
— “Lavinia…”
— “Önce Mimi.”
Maria gülümsedi.
— “Peki.”
Mimi'nin başını birlikte okşadılar.
Ardından sınav kâğıtlarına geri döndüler.
Bu kez Lavinia daha fazla dayanamadı.
Başını Maria'nın omzuna yasladı.
Maria da ona biraz daha yaklaştı.
Saat ilerledikçe kâğıtların sayısı azaldı.
En sonunda son kâğıt da tamamlandı.
Lavinia kalemini bıraktı.
— “Bitti!”
Maria arkasına yaslandı.
— “Sonunda.”
Lavinia kollarını açtı.
— “Sarılma zamanı.”
Maria güldü.
— “Senin bütün gün beklediğin şey bu muydu?”
— “Evet.”
İkisi yan yana uzanıp rahatça sarıldılar.
Mimi de gelip ayaklarının yanına kıvrıldı.
Lavinia gözlerini kapatırken mırıldandı:
— “İyi geceler, karım.”
Maria onun saçlarını hafifçe okşadı.
— “İyi geceler, güzelim.”
Salonda artık yalnızca Mimi'nin hafif mırıltısı ve dışarıdan gelen gece sesleri duyuluyordu.
İkisi de hâlâ birbirlerine hiçbir zaman açıkça itiraf etmedikleri o duyguyu taşıyordu.
Ama bazen bir telefon ekranındaki fotoğraf…
Bazen bir yanağa kondurulan küçük bir öpücük…
Bazen de gecenin sonunda aynı battaniyenin altında birbirlerine sarılarak uyumak…
Söylenmeyen sözlerden çok daha fazlasını anlatıyordu.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları