BEKLEMEZDİM

Bölüm 1•

YENİ HAYAT

Tema:

İzmir'e gitmek...

Birkaç ay önce biri bana hayatımın bir sonraki bölümünün İzmir'de başlayacağını söyleseydi, muhtemelen gülerdim.

Ama şimdi önümde duran bavul, elimdeki bilet ve otobüsün camından uzaklaşan Bursa sokakları bunun bir hayal olmadığını hatırlatıyordu.

Gerçekten gidiyordum.

Üstelik lise için.

Telefonumu elime alıp mesajlarıma baktım.

Nermo: Geldin mi?

Gülümsedim.

Ben: Daha yoldayım.

Mesaj hemen geldi.

Nermo: NE DEMEK DAHA YOLDAYIM?

Nermo: BEN SENİ OTOGARDA KARŞILAYACAĞIM.

Ben: Sanki başka seçeneğim varmış gibi.

Nermo: Yok.

Ben: Biliyorum.

Telefonu kapatıp başımı cama yasladım.

Nermin'le yaklaşık bir yıldır tanışıyorduk.

Daha doğrusu, onu hiç yüz yüze görmeden bir yıldır tanıyordum.

Bir kitap yazma uygulamasında başlayan arkadaşlığımız zamanla hayatımın en önemli arkadaşlıklarından biri hâline gelmişti.

Saatlerce konuşurduk.

Birbirimize kitap önerirdik.

Yazdığımız bölümleri gönderirdik.

Bazen hiçbir sebep yokken saatlerce saçmalardık.

Ama bugüne kadar hiç aynı ortamda bulunmamıştık.

Şimdi ise İzmir'e gidiyordum.

Ve Nermin'le ilk kez yüz yüze görüşecektim.

Telefonum tekrar titredi.

Nermo: Bu arada Mabis de gelecek.

Mabis.

Nermin'in sevgilisi Mert.

Ben: Tamam.

Nermo: Niho da gelecek.

Kaşlarımı çattım.

Ben: Niho kim?

Nermo: Nihat.

Ben: E?

Nermo: Sana anlatmadım mı?

Ben: Hayır.

Nermo: O zaman sürpriz.

Ben: Nermo, insanları sürpriz diye karşıma çıkarmayı bırak.

Nermo: Çok geç.

Telefonu cebime koydum.

Nihat.

Niho.

İsmi bile bana hiçbir şey ifade etmiyordu.

Zaten şu sıralar hayatıma yeni bir erkek girmesi gibi bir düşüncem de yoktu.

Daha önce bir kez güvenmiştim.

Sonucunda aldatılmıştım.

O günden sonra kendime bir söz vermiştim.

Bir daha sevgili yok.

Bu konu benim için kapanmıştı.

Saatler sonra otobüs İzmir Otogarı'na girdiğinde kalbim nedense hızlanmaya başladı.

Bavulumu alıp otobüsten indim.

Kalabalığın arasında gözlerimi gezdirdim.

Sonra bir ses duydum.

— DERİİİN!

Başımı çevirdim.

Nermin.

Elinde kocaman bir çiçek buketiyle bana doğru koşuyordu.

Gülmemek için kendimi zor tuttum.

— Nermo!

Bana sarıldığı anda bütün yolun yorgunluğu bir anda kayboldu.

— Sonunda!

— Sonunda.

Nermin geri çekilip yüzüme baktı.

— Gerçekten Derin'sin.

— Sen de gerçekten Nermin'sin.

— Fotoğraflarda daha güzel çıkıyorum ama.

— Kesinlikle.

— Ayıp.

İkimiz de gülmeye başladık.

Nermin bavulumu elimden aldı.

— Hadi. Seni arkadaşlarımla tanıştıracağım.

— Şimdi mi?

— Evet.

— Biraz dinlensem?

— Hayır.

— Nermo...

— İtiraz kabul edilmiyor.

Taxi ye doğru yürürken ona baktım.

— Mert de mi gelecek?

— Tabii.

— Niho?

Nermin sırıttı.

— O da.

— Sen bu çocuğu niye bu kadar anlatıyorsun?

— Çünkü çok komik.

— Bana hiç komik biri gibi gelmedi.

— Daha tanımıyorsun.

— Tanımıyorum zaten.

Nermin kapıyı açtı.

— Birazdan tanırsın.

Akşam üzeri bir kafeye girdiğimizde içeride dört kişi oturuyordu.

Nermin daha kapıdan girer girmez el salladı.

— Mabis!

Kumral saçlı, mavi gözlü çocuk başını kaldırdı.

— Nermo.

Nermin hemen yanıma dönüp fısıldadı.

— Mabis.

— Biliyorum.

— Sus.

Mert ayağa kalktı.

— Sen Derin'sin, değil mi?

— Evet.

— Sonunda tanıştık.

— Nermin seni bayağı anlattı.

Mert kaşlarını kaldırdı.

— Ne anlattı?

Nermin hemen araya girdi.

— Orası da bize kalsın.

Mert ona şüpheli bir bakış attı.

— Kalsın.

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

Nermin bu kez masadakileri tanıtmaya başladı.

— Bunlar Efe ve Arda.

İkisine de selam verdim.

Sonra Nermin yanındaki çocuğun omzuna vurdu.

— Bu da Niho.

Çocuk başını kaldırdı.

İlk dikkatimi çeken gözleri oldu.

Yeşil.

Kumral saçları hafif dağınıktı. Yüzünde diğerleri gibi rahat bir ifade vardı. Sanki bulunduğu ortamda canı sıkılınca ilk işi birilerini kızdırmak olacakmış gibiydi ama bu yakışıklı olduğu özelliğini değiştirmiyordu

Nermin bana döndü.

— Derin, bu Nihat.

Nihat bana baktı.

— Sen Derin'sin.

— Evet.

— Tamam.

Kaşlarımı kaldırdım.

— Tamam?

— Nermin'in anlattığı kadar varmışsın.

— Hakkımda ne anlattı?

Nihat ciddi ciddi düşündü.

— Çok şey.

— Mesela?

— Söylersem Nermin beni öldürür.

Nermin hemen başını çevirdi.

— Kesinlikle öldürürüm.

Nihat gülerek sandalyeye oturdu.

— O zaman söylemem.

— Korkak.

— Hayır, akıllı.

— Aynı şey değil.

— Bazen aynı şey.

Masaya oturdum.

— Sen hep böyle misin?

— Nasıl?

— Her şeye cevap veren.

Nihat omuz silkti.

— Sen de her şeye cevap veriyorsun.

— Ben soruyorum.

— Ben de cevaplıyorum.

— İyi.

— İyi.

İkimiz de sustuk.

Birkaç saniye sonra Nihat gülmeye başladı.

— Ne oldu? dedim.

— Hiç. "İyi." deyip susmamız çok komik oldu.

Ben de gülmeye başladım.

Nermin bize bakıp başını salladı.

— Daha iki dakika oldu.

Mert araya girdi.

— Niho, kıza nefes aldır.

Nihat Mert'e döndü.

— Ben bir şey yapmıyorum ki.

— Sen doğuştan yorucusun.

— Teşekkür ederim Mabis.

— Sana Mabis deme dedim.

— Nermo diyebiliyor.

— Ben onun sevgilisiyim.

— Ben de arkadaşınım.

— Konu ne alaka?

Nihat güldü.

— Çok alaka.

Masada kahkahalar yükseldi.

Ben de gülüyordum.

Nihat'ın gerçekten Nermin'in anlattığı gibi biri olduğunu anlamıştım.

Ciddi görünmeye çalışıp iki saniye sonra saçma bir şey söyleyenlerden.

Bir süre sonra sohbet iyice koyulaştı.

Efe'nin okuldan anlattığı bir olayla başlayan konuşma, herkesin birbirinin geçmişini anlatmasına kadar uzandı.

Arda'nın sürekli geç kalmasıyla dalga geçtik.

Mert'in Nermin'e nasıl aşık olduğunu Nermin'den dinledik.

Mert itiraz etmeye çalıştıkça Nermin daha fazla ayrıntı verdi.

— İlk mesajı kim attı? diye sordum.

Nermin hiç düşünmeden Mert'i gösterdi.

— O.

Mert hemen itiraz etti.

— Hayır, sen attın.

— Ben sadece hikâyeye cevap verdim.

— O cevap sayılmaz.

— Sayılır.

— Sayılmaz.

Nihat araya girdi.

— Bence sayılır.

Mert ona döndü.

— Sen karışma.

— Tarafımı seçtim.

— Neden?

— Çünkü Nermo bana yemek ısmarlıyor.

Nermin kahkaha attı.

— Satılık arkadaş.

— Ben ekonomik davranıyorum.

Bu kez herkes gülmeye başladı.

Nihat bana baktı.

— Sen de böyle misin?

— Nasıl?

— Birini satmak için yemek teklif edilmesi yeterli mi?

— Fiyatına bağlı.

Nihat masaya vurdu.

— İşte bu!

Nermin gözlerini devirdi.

— Sizi yan yana getirdiğim için pişmanım.

— Daha yeni tanıştık, dedim.

— Daha kötüsü bu zaten.

Saat ilerledikçe herkesin enerjisi düşmeye başladı.

Mert telefonuna baktı.

— Ben artık kaçıyorum.

Nermin ona baktı.

— Ben de geliyorum.

Efe ve Arda da kısa süre sonra ayağa kalktı.

Nihat ceketini aldı.

— Ben de çıkayım.

Nermin bana döndü.

— Sen benimle geliyorsun.

— Zaten aynı yere gidiyoruz.

— Evet.

Nihat kapıya yönelirken bana baktı.

— Yarın okul var.

— Farkındayım.

— İlk günün.

— Onu da biliyorum.

— O zaman geç kalma.

— Sen geç kalma.

Nihat bir an durdu.

— Ben geç kalmam.

Efe arkadan seslendi.

— Yalan söyleme Niho.

Nihat arkasına dönmeden elini kaldırdı.

— Bir kere geç kaldım.

Arda güldü.

— Geçen hafta üç kere.

— Detaylara takılmayalım.

Hepimiz tekrar güldük.

Kafeden çıktığımızda grup farklı yönlere dağıldı.

Nermin benimle birlikte apartmana doğru yürürken koluma girdi.

— Niho'yu sevdin mi?

— Fena değil.

— Fena değil mi?

— Evet.

— İki saattir onunla gülüyorsun.

— Sen de her şeye isim koyuyorsun.

— Tamam, sustum.

— İyi.

— Ama bence çok iyi anlaştınız.

Ona baktım.

— Daha ilk gün.

— İlk günler önemlidir.

— Nermo, sus.

— Tamam.

Birkaç saniye sessizlik oldu.

— Ama—

— Nermo!

Kahkahayı bastı.

Apartmanın önüne geldiğimizde Nermin durdu.

— Sen yedinci kattasın, değil mi?

— Evet.

— Ben altıncı kattayım.

— Biliyorum.

— O zaman artık kaçışın yok.

— Senden mi?

— Evet.

— Yedinci kata taşınmamın sebebi seni görmek değildi.

— Olsun. Kader.

— Kaderin canı cehenneme.

Nermin güldü.

Asansöre bindik.

Altıncı kata geldiğimizde kapı açıldı.

Nermin dışarı çıkarken bana döndü.

— Yarın sabah yedide kapındayım.

— Yedide insan okula değil, mezara gider.

— Yedi buçuk?

— Sekiz.

— Sekiz buçuk.

— Sekiz. artık geç kalıcaz yoksa 

— Anlaştık.

Kapılar kapandı.

Bir kat daha çıktım.

Yedinci kattaki evime girip bavulumu kapının yanına bıraktım.

Yeni ev.

Yeni şehir.

Yeni okul.

Yeni insanlar.

Ve daha ilk günden hayatıma giren bir sürü yeni ses...

Telefonuma mesaj geldi.

Nermo: İyi geceler, okurum.

Gülümsedim.

Ben: Seninle iyi geceler, yazarım.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Yarın ilk okul günüydü.

Ve nedense içimde garip bir heyecan vardı.

Ertesi Sabah

Kapının çalmasıyla çantama son şeyi de koyup kapıyı açtım.

Saatime baktım.

07.59.

— NERMO!

Kapıyı açtığımda Nermin karşımda dikiliyordu.

— Günaydın.

— Senin sekiz dediğin saat bu muydu?

— Sekiz işte.

— Sekiz oldu!

— Ben de onu diyorum.

— Nermin, sen gerçekten çekilmezsin.

— Biliyorum.

İçeri girdi.

— Hazır mısın?

— Evet

Çantamı alıp kapıya yöneldim.

— Hadi.

Nermin ayakkabılarını giyerken bana baktı.

— Bu arada okulda sana her şeyi göstereceğim.

— Umarım.

— Kantin, sınıf, bahçe, kütüphane...

— Tuvalet?

Nermin bir an durdu.

— Onu da.

— Harika. İçim rahatladı.

Asansöre bindik.

Altıncı katta kapı açıldı.

Nermin bana baktı.

— Bugün hayatının ilk günü.

— Fazla dramatiksin.

— Sen de fazla sakinsin.

— İçimden panikliyorum.

— Belli olmuyor.

— Profesyonelim. diyerek göz kırptım

Yedinci kattaki kapılar kapandı.

Okula doğru yürümeye başladık.

İzmir'in sabah kalabalığının arasından geçerken Nermin sürekli bir şeyler anlatıyordu.

Ben ise yalnızca dinliyordum.

Ta ki okulun kapısından girene kadar.

Çünkü bahçede dün akşamdan tanıdığım grup çoktan yerini almıştı.

Nermin bizi görünce elini kaldırdı.

— Günaydın!

Mert başını kaldırıp gülümsedi.

— Günaydın, Nermo. Geç kaldınız.

— Sekiz dedim, sekizde geldik.

Efe güldü.

— Sekiz demek, sekizde okulda olmak demek değil miydi?

— Bizim sistemimiz farklı.

Arda başını salladı.

— Nermin'in hiçbir sistemi normal değil.

— Çok konuşuyorsunuz.

Nermin bana döndü.

— Hadi, gel. Sınıfları bulmadan kaybolmayalım.

Tam yürümeye başlamıştık ki Nihat seslendi.

— Derin!

Dönüp ona baktım.

— Efendim?

Nihat çantasının askısını düzeltti.

— Dün akşamki hâlinle sabahki hâlin arasında ciddi bir fark var.

Kaşlarımı kaldırdım.

— İyi anlamda mı, kötü anlamda mı?

— Henüz karar veremedim.

— O zaman karar verince haber ver.

— Merak etme, fikrimi söylerim.

— Sormasam da mı?

— Özellikle sormasan da.

Gülmemek için kendimi tuttum.

Nermin ikimize bakıp iç çekti.

— Daha sabahın sekizi.

Mert güldü.

— Bunlar dün akşamdan devam ediyor.

Nihat bana baktı.

— Bu arada dün akşam yarım kalan bir konu vardı.

— Hangisi?

— Senin her şeye cevap vermen.

— Hâlâ mı takıldın ona?

— Evet.

— Alışsan iyi olur.

Nihat kısa bir kahkaha attı.

— Sanırım alışacağım.

Nermin araya girdi.

— Tamam, siz burada birbirinizi tanımaya devam edin. Ben Derin'i sınıfına götürüyorum.

— Beni kaybetmezsin herhâlde, dedim.

— Seni değil, kendimi kaybetmekten korkuyorum.

— O da mümkün.

— Derin!

Gülerek Nermin'in peşinden yürüdüm.

Arkamızdan Nihat'ın sesi geldi.

— Görüşürüz, Derin!

Dönüp el salladım.

— Görüşürüz, Niho!

Nihat gülümsedi.

Nermin bana yan gözle baktı.

— Daha ilk günden Niho olduk.

— Ne var?

— Hiç. Sadece dikkatimi çekti.

— Sen her şeyi fazla dikkatli izliyorsun.

— Ben yazarım. Gözlem yapmam lazım.

— O zaman gözlemlerini kendine sakla.

Nermin kahkaha attı.

— Asla.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

Damla7175
@Damla7175•2 ay önce

Çok iyi olmuş emeğine sağlık

beliz
@beliz•2 ay önce

Harika olmussss laaaaaagggn