BEKLEMEZDİM
YENİ OKUL
arkadaşlar bu bölümde yeni bir şeyle tanışacaksınız bakalım o şey hakkında neler düşüneceksiniz @unutmabeni
Nermin'le birlikte koridorda yürümeye başladık.
— Sen hâlâ gülüyorsun, dedim.
— Çünkü çok komik.
— Nesi komik?
— Sen.
— Ben ne yaptım?
Nermin bana dönüp gözlerini kıstı.
— Hiçbir şey yapmadın.
— O zaman?
— Mesele de bu zaten.
— Nermo...
— Tamam, tamam. Bir şey demiyorum.
— İlk defa mantıklı bir karar verdin.
— Bunu hakaret sayıyorum.
Tam o sırada önümüzden bir grup öğrenci geçti. İçlerinden biri koşarak merdivenlere yöneldi ve Nermin'in omzuna çarptı.
— Pardon.
Nermin olduğu yerde durdu.
Ben de durdum.
Nermin yavaşça arkasını döndü.
— Pardon mu?
Çocuk arkasına bile bakmadan devam etti.
Nermin çantasını yere bıraktı.
— Derin.
— Ne?
— Bir saniye bekle.
— Nermin...
Nermin çantasını açmaya başladı.
Kaşlarımı kaldırdım.
— Ne arıyorsun?
— Yadigâr'ı.
Bir an durdum.
— Ne?
Nermin çantasından yadigarı çıkardı.
Gözlerim büyüdü.
— Sen bunu okula mı getiriyorsun?
Nermin gururla yadigarı kaldırdı.
— Yadigâr.
— Sen ciddi misin?
— Evet
— Nermin, bu normal değil.
— Bizde normal değiliz.
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
Nermin sopayı omzuna yasladı.
— Şimdi şu merdiven boşluğuna gidip—
— Hayır.
Elini tuttum.
— Bırak.
— Derin.
— Hayır.
— Ama çocuk bana çarptı.
— Özür diledi.
— Yarım ağızla.
— Yine de diledi.
Nermin bir süre bana baktı.
Sonra iç çekti.
— Tamam.
Yadigâr'ı tekrar çantasına koydu.
— Bugünlük affettim.
— Bugünlük mü?
— Yarın fikrim değişebilir.
Tam o sırada arkamızdan bir ses geldi.
— Nermin, Yadigâr'ı yine mi çıkardın?
İkimiz de döndük.
Nihat, Mert, Bekir ve Aybüke koridorun diğer ucundan bize doğru geliyordu.
Nihat'ın gözleri doğrudan Nermin'in çantasına kaydı.
— Yine ne oldu?
Nermin gayet sakin cevap verdi.
— Biri bana çarptı.
Bekir başını iki yana salladı.
— Geçmiş olsun çarpan kişiye.
Aybüke gülmeye başladı.
— Yadigâr'ı gerçekten yanında mı taşıyorsun?
— Tabii.
Mert ellerini iki yana açtı.
— Ben bu kızla aylardır sevgiliyim ama hâlâ her gün yeni bir şey öğreniyorum.
Nermin ona döndü.
— Yadigâr'ı unutmuşsun hatırlatmamı ister misin mabis.
— Unutmadım. Hatırlamak istemiyorum.
Nihat bana baktı.
— Sen daha ilk haftadan Yadigâr'la tanıştın mı?
— Maalesef.
— Geçmiş olsun.
— Teşekkür ederim.
Nermin kaşlarını çattı.
— Niye herkes bana karşı?
Bekir hiç düşünmeden cevap verdi.
— Çünkü Yadigâr var.
Aybüke:
— Ve sen onu gereğinden fazla seviyorsun.
Mert:
— Hem de çok.
Nermin ellerini beline koydu.
— Yadigâr bir aile büyüğüdür.
Nihat kahkahayı bastı.
— Aile büyüğü mü?
— Evet.
— Kaç yaşında?
— Sorma.
— Neden?
— Mahrem.
Hepimiz gülmeye başladık.
Nermin bana döndü.
— Görüyor musun? Bunlar beni ciddiye almıyor.
— Bence Yadigâr'ı yeterince tanımıyorlar.
Nermin'in gözleri parladı.
— İşte! Derin beni anlıyor.
Nihat hemen araya girdi.
— Bir dakika. Derin, sen sakın Yadigâr ekibine katılma.
— Neden?
— Sonra okulda huzur kalmaz.
— Senin yüzünden mi kalacak?
— Ben zaten huzursuzum.
— Fark ettim.
Nihat gülümsedi.
— Demek fark ettin.
— Etmemek mümkün değil.
Mert başını iki yana salladı.
— Bunlar yine başladı.
Aybüke Bekir'e baktı.
— Bunlar hep böyle mi?
Bekir omuz silkti.
— Daha ikinci gün.
— Haklısın.
Nermin hemen öne geçti.
— Tamam, herkes sınıfına. Ders başlayacak.
Mert Nermin'in yanına yürüdü.
— Yadigâr'ı çantana koy .
— Koydum .
—Bu gün bir daha çıkarmak yok
— Söz veremem
— Off ben kime anlatıyorum ki
Nermin ona bakıp sırıttı.
— Korkuyorsun.
— Senden değil.
— Yadigâr'dan.
— Kesinlikle.
Aybüke ile Bekir de yanımızdan geçerken Bekir Aybüke'nin çantasını aldı.
— Ver, ben taşıyayım.
— Gerek yok.
— Biliyorum.
— O zaman neden alıyorsun?
— Canım istedi.
Aybüke gülümsedi.
— Peki.
Nihat bana baktı.
— Senin çantan ağır mı?
— Hayır.
— Emin misin?
— Evet.
— Güzel.
— Neden sordun?
— Bilmem.
— Sen de mi bir şey planlıyorsun?
— Hayır.
— Emin misin?
Nihat birkaç saniye düşündü.
— Şimdilik.
Gözlerimi devirdim.
— Sizde normal bir insan yok.
Nermin uzaktan seslendi.
— Beni sayma!
— Seni zaten saymıyorum.
— DERİN!
Kahkahayı bastım. gerçekten değişik komik eğelenceli ama tam benim gibi bir çocuktu
Derslerin geri kalanı beklediğimden hızlı geçti.
Öğle arasına çıktığımızda sınıftan çıkar çıkmaz Nermin yanıma geldi.
— Acıktın mı?
— Biraz.
— Kantine?
— Yine mi?
— Evet.
— Yadigâr'ı da götürecek misin?
Nermin çantasını sımsıkı tuttu.
— Yadigâr benimle her yere gelir.
— Bunu ciddi ciddi söylüyor olamazsın.
— Gayet ciddiyim.
Koridorda ilerlerken uzaktan Nihat'ı gördüm.
Mert ve Bekir'le birlikte bize doğru geliyordu.
Nihat bizi görünce doğrudan bana baktı.
— Tost?
— Daha öğle yemeği yeni başlıyor.
— Evet.
— O zaman neden tost?
— Çünkü söz verdin.
— Ben sana söz vermedim.
— Ama vermiş gibi olduk.
— Nasıl yani?
Nihat omuz silkti.
— Ayrıntılarla aram iyi değil.
Mert araya girdi.
— Niho'nun ayrıntılarla arası değil, gerçeklerle arası iyi değil.
Bekir güldü.
— Bence tostla arası iyi.
Nihat başını salladı.
— Beni anlayan insanlar var.
Nermin bize bakıp iç çekti.
— Ben gidiyorum.
— Nereye? diye sordum.
— Uzağa.
— Daha kantine gidiyoruz.
— Evet ama siz ikiniz konuşurken ben üçüncü teker gibi hissediyorum.
Nihat hemen itiraz etti.
— Sen zaten dört tekerli bir şeysin.
Nermin durdu.
— Ne dedin?
Nihat bir anda ciddileşti.
— Hiç.
Nermin çantasındaki yadigara uzandığı zaman .
Nihat geri çekildi.
— Tamam, tamam! Şaka yaptım.
— Yadigâr'ı çıkarayım mı?
— Hayır.
— Emin misin?
— Son derece.
Bekir gülerek Nermin'in omzuna dokundu.
— Boş ver, Nermo. Niho'nun aklına güven olmaz.
— Teşekkür ederim Bekir.
— Rica ederim.
Aybüke de yanımıza geldi.
— Kantine gidiyoruz, değil mi?
— Evet, dedim.
Bekir başını salladı.
— O zaman hep beraber.
Hep birlikte kantine doğru yürümeye başladık.
Nihat bu kez yanımda yürüyordu.
Birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra bana doğru eğilip alçak sesle konuştu.
— Yadigâr'dan korktun mu?
— Hayır.
— Emin misin?
— Hayır.
Nihat güldü.
— Belli oluyordu.
— Nermin'in elinde yadigarı görünce insan biraz düşünüyor.
— Merak etme. Yadigâr'ın kullanım alanı sınırlı.
— Sen bunu nereden biliyorsun?
— Yıllardır tanıyorum.
— Kaç yıldır?
— Bir yıldır .
— Ve hâlâ arkadaşsınız?
— Evet ayrıca yadigarı bende seviyorum
— İlginç.
— Bizim grupta herkes biraz garip.
— Onu fark ettim.
— Sen de artık gruptasın.
Bir an ona baktım.
— Daha iki gündür tanıyorsunuz beni.
— Olsun.
— Bu kadar hızlı karar vermen normal mi?
Nihat gülümsedi.
— Normal değil.
— Peki neden yaptın?
Bir an düşündü.
— Çünkü sen zaten uyum sağladın.
Cevap vermedim.
Nihat da konuyu değiştirdi.
— Bu arada.
— Ne?
— Tost.
Gülmeye başladım.
— Yine mi?
— Unutmuyorum.
— Ben de unutmadım.
— Güzel.
— Ama sana tost borcum yok.
— Şimdilik.
— Sen gerçekten bu kelimeyi çok seviyorsun.
— Belki de sevdiğim şey kelime değildir.
Bir an duraksadım.
Nihat da gülümseyerek önüme geçti.
— Kantine geldik.
Arkasından bakıp başımı iki yana salladım.
Bu çocuk gerçekten ne zaman ciddi, ne zaman şaka yaptığını anlamayı zorlaştırıyordu.
Ve galiba en tehlikeli tarafı da buydu.
Ne söyleyeceğini hiçbir zaman tam olarak tahmin edemiyordum. Ve sanırım alışmaya başlamıştım ve bu olmamalıydı yani hiç kimseye bu kadar hızlı bağlanmamıştım ama niho nun diğerlerinden ne farkı vardı bende bilmiyorum yada bana benzediği gerçeğini kabullenmek istemiyordum
Kantine girdiğimizde Nermin çoktan boş bir masa bulmuştu.
— Çabuk olun!
Mert hemen yanına geçti.
Bekir Aybüke'nin sandalyesini çekti.
— Otur.
Aybüke gülümseyerek oturdu.
— Teşekkür ederim.
— Rica ederim.
Nermin ikisine bakıp gözlerini devirdi.
— Yine başladınız.
Aybüke güldü.
— Ne yaptık?
— Hiçbir şey.
Mert araya girdi.
— Sen bugün "hiçbir şey" kelimesini fazla kullanıyorsun.
Nermin ona döndü.
— Çünkü herkes çok şey yapıyor.
Nihat sandalyeye otururken bana baktı.
— Sen nereye oturacaksın?
Masada birkaç boş yer vardı.
— Fark etmez.
Nihat karşısındaki sandalyeyi gösterdi.
— Buraya otur.
— Neden?
— Çünkü burası boş.
Yanındaki sandalyeyi gösterdim.
— O da boş.
Nihat birkaç saniye düşündü.
— Onu Bekir'e ayırdım.
Bekir hemen başını kaldırdı.
— Bana niye ayırdın?
— Çünkü birazdan oraya oturacaksın.
— Nereden biliyorsun?
— Çünkü Aybüke'nin yanına oturacaksın.
Bekir bir an durdu.
— Doğru.
Aybüke güldü.
— Beni benden iyi tanıyor.
Nihat bana döndü.
— Gördün mü? Mantıklı bir açıklama.
— Hiç mantıklı değildi.
— Ama işe yaradı.
İstemeden gülümsedim.
— Seninle tartışmak yorucu.
Nihat da gülümsedi.
— Daha yeni başlıyoruz.
Kalbim bir anlığına hızlandı.
Ama hemen gözlerimi kaçırdım.
Nermin bunu fark etmiş olacak ki masanın üzerinden bana baktı.
Yüzündeki gülümseme yavaşça büyüdü.
Ben de ona sessizce baktım.
Dudaklarımla tek bir kelime söyledim.
— Sakın.
Nermin kahkahayı bastı.
— Ben hiçbir şey demedim!
— Yüzün söylüyor.
— Benim yüzüm masum.
Mert başını iki yana salladı.
— Nermin'in yüzü hiçbir zaman masum değil.
Nermin çantasına uzandı.
— Mabis
Mert anında ellerini kaldırdı.
— Tamam. Yadigâr yok.
Bekir kahkaha attı.
— Bu masada en çok korktuğum şey belli oldu.
Aybüke başını salladı.
— Kesinlikle Yadigâr.
Nihat bana baktı.
— Bak, daha ilk günden alıştın.
— Neye?
— Bize.
Bir an sustum.
Sonra gülümsedim.
— Belki.
Nihat'ın yüzünde o tanıdık gülümseme belirdi.
— Yine "belki."
— Ne olmuş?
— Güzel kelime.
— Nesi güzel?
— Bir şeylerin devam edebileceğini düşündürüyor.
Ne diyeceğimi bilemeden ona baktım.
Nihat birkaç saniye sonra önündeki menüye döndü.
— Bu arada tost alıyor musun?
Gülerek başımı iki yana salladım.
— Sen gerçekten bozuksun.
— Ama tost konusunda ciddiyim.
— Onu fark ettim.
Ve ilk kez, İzmir'deki yeni hayatımın düşündüğümden çok daha hareketli olacağını anladım.
Belki de biraz fazla hareketli.
Ama nedense bundan şikâyetçi değildim. İzmiri gurubu okulu ve yeni hayatımı sevmiştim
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Harika olmess
Yorum
Yorum bulunamadı.