Küllerin Ardında — Bölüm 1
BÖLÜM 1
MELEK YÜCEL
Üçümüz
Çocukken, dünyanın hiç bitmeyeceğine inanırdım.
Çocukların böyle garip bir inancı vardır.
Bir yaz akşamının sonsuza kadar süreceğini, annenizin sesinin hep aynı yerden geleceğini, kardeşlerinizin her sabah yine odanıza dalacağını düşünürsünüz.
Ben de öyleydim.
O zamanlar üç kişiydik.
Aybars, Mert ve ben.
Aybars benden büyüktü. Her şeyi bildiğini sanırdı. Mert ise ikimizin arasında kalır, ikimizin de başına açtığı beladan yine ikimizi kurtarmaya çalışırdı.
O yaz on iki yaşındaydım.
Bahçenin ortasındaki eski ceviz ağacının altında oturuyorduk. Hava kararmaya başlamıştı. Annem içeriden defalarca eve gelmemizi söylemişti ama Aybars her zamanki gibi onu duymamış gibi davranıyordu.
Mert elindeki küçük taşı yere atıp bana baktı.
“Beş dakikaya annemiz bizi öldürür.”
Aybars omuz silkti.
“Beş dakika çok uzun.”
“Senin yüzünden her gün azar işitiyoruz.”
“Ben ne yaptım?”
Mert kaşlarını kaldırdı.
“Geçen hafta çatıya çıktık.”
“Sen de çıktın.”
“Çünkü sen çıktın!”
Ben ikisine bakıp gülmeye başladım.
Aybars bana döndü.
“Sen niye gülüyorsun?”
“Çünkü ikiniz de salaksınız.”
Mert kahkahayı bastı.
Aybars ise ağacın dibindeki kuru yaprağı alıp bana fırlattı.
“Gel buraya sen.”
“Hayır!”
Ayağa kalkıp kaçmaya başladım.
Bahçenin taş zemininde çıplak ayaklarımla koşarken Mert arkamdan bağırıyordu.
“Düşeceksin, Melek!”
“Düşmem!”
“Düşersin!”
“Düşmem!”
Ve tabii ki düştüm.
Dizimi taş zemine çarptığımda bir anda bütün cesaretim gitmişti.
Ağlamaya başladım.
Aybars hemen yanıma çömeldi.
“Göster.”
“Git.”
“Göster dedim.”
“Acıyor.”
“Biliyorum.”
Mert de yanımıza gelmişti. Elindeki mendili çıkarıp dizime bastırdı.
“Kanıyor.”
Bunu söylerken yüzündeki ifade değişmişti.
Korkmuştu.
Ben ağlarken Aybars saçımı geriye itti.
“Bir şey olmayacak.”
“Çok acıyor.”
“Geçer.”
“Ya geçmezse?”
Aybars bir an sustu.
Sonra küçük parmağını benim küçük parmağıma doladı.
“Ben buradayım.”
Mert de hemen diğer taraftan elini uzattı.
“Ben de.”
İkisine baktım.
“İkiniz de mi?”
“İkimiz de.”
Mert gülümsedi.
“Üçümüzden biri düşerse diğer ikisi kaldıracak.”
O cümleyi o kadar basit söylemişti ki...
Çocuk aklımla bunun bir söz olduğunu sanmıştım.
Sanki bazı sözlerin bozulabileceğini bilmiyordum.
Sanki insanlar hep aynı yerde kalırmış gibi.
Sanki üç kişi başladığımız her şeyi yine üç kişi bitirecekmişiz gibi.
Yıllar sonra bile bazı anılar insanın zihninde olduğu gibi kalıyor.
Bir fotoğraf gibi.
Ceviz ağacının altında oturan üç çocuk.
Aybars'ın dizinde küçük bir yara.
Mert'in avucunda ezilmiş bir mendil.
Benim dizimde kan.
Ve üçümüzün birbirine dolanmış parmakları.
Bazen düşünüyorum.
Belki de insan geleceği en çok, henüz hiçbir şey bilmiyorken yaşıyor.
Ben o gün geleceğin ne kadar acımasız olduğunu bilmiyordum.
Mert'in bir gün hayatımızdan çıkacağını bilmiyordum.
Aybars'ın o günden sonra eskisi gibi gülmeyeceğini de.
Ben sadece onların ellerini tutuyordum.
Ve üçümüzün sonsuza kadar böyle kalacağını sanıyordum.
“MELEK!”
Gözlerimi açtım.
Tavan.
Beyaz.
Her sabah gördüğüm aynı tavan.
Bir süre tavana bakarak öylece kaldım.
Sonra kapının diğer tarafından gelen sesle kendime geldim.
“MELEK, KALK!”
Yastığı yüzüme bastırdım.
“Beş dakika daha.”
“On dakikadır beş dakika diyorsun.”
Aybars.
Tabii ki Aybars.
“Okula gitmiyorum.”
“Git.”
“Hasta oldum.”
“Sesin gayet iyi çıkıyor.”
“İç organlarım hasta.”
Kapının arkasından kısa bir sessizlik oldu.
Sonra:
“İç organların seni dün gece saat ikiye kadar telefonda tutuyorsa hastalanmış olabilir.”
Gözlerimi açtım.
“Sen beni mi dinliyorsun?”
“Duvarlar ince.”
“Casussun.”
“Geç kalıyorsun.”
“Git.”
“Beş dakika.”
Bu kez ben güldüm.
“Bak, şimdi sen de beş dakika dedin.”
“İroni yapma.”
“Yapacağım.”
Kapı açıldı.
Aybars içeri girdi.
Üzerinde siyah bir tişört, koyu renk kot pantolon ve her zamanki gibi gelişigüzel bırakılmış saçları vardı. Elinde telefonunu tutuyordu. Yüzünde uykusuz ama alıştığım o ciddi ifade vardı.
Bana baktı.
Sonra yatağın üzerindeki kıyafetlere.
Sonra tekrar bana.
“Bunlarla mı gideceksin?”
“Evet.”
Yatağın üzerinde açık renk, bol kesimli bir gömlek, siyah yüksek belli pantolon ve ince kahverengi kemerim duruyordu.
“Gömleğin ütüsüz.”
“Ben de insanım.”
“Ütülemek diye bir şey var.”
“Sen ütüle.”
Aybars gözlerini devirdi.
“Çocukken de böyleydin.”
“Çocukken daha güzeldim.”
“Hayır.”
“Kalbimi kırdın.”
“Onu da çocukken yapıyordun.”
Yastığı ona fırlattım.
Aybars eğilip yastığı havada yakaladı.
“Şiddete başvurma.”
“Çık odadan.”
“Hazırlan.”
“Çık.”
“Beş dakika.”
“Git!”
Kapıyı kapatırken hâlâ gülümsüyordu.
Ben ise yatağın üzerinde oturup bir süre kapıya baktım.
Aybars'ın böyle olması hoşuma gidiyordu.
Bazen onun yanında çocukluğuma dönüyordum.
Bazen hiçbir şey değişmemiş gibi.
Mert'in odasının kapısına bakmam bile yetiyordu.
Koridorun sonunda, yıllardır kullanılmayan o kapı hâlâ duruyordu.
Üzerinde küçük bir çizik vardı.
Mert'in çocukken bisikletini duvara çarpmasıyla oluşmuştu.
Aybars onu yıllarca silmeye çalışmıştı.
Başaramamıştı.
Ben de silmedim.
Bazı şeylerin kalmasına izin vermek gerekir.
Çünkü bazı izler silinince, geriye hiçbir şey kalmaz.
Dolabımı açtım.
Gömleği üzerime geçirdim. Kollarını dirseklerime kadar kıvırdım. Siyah pantolonumu giyip kahverengi kemerimi taktım. Saçlarımı aceleyle tarayıp omuzlarımın üzerine bıraktım.
Aynadaki kıza baktım.
Yüzünde uykusuzluk vardı.
Ama gözlerinde başka bir şey.
Belki alışkanlık.
Belki özlem.
Belki de adını koyamadığım bir eksiklik.
Mert'in yokluğu evin içinde görünmüyordu.
Ama her yerdeydi.
Mutfağa indiğimde Aybars masada oturuyordu.
Önünde kahve vardı.
Bana bakmadan konuştu.
“On iki dakika.”
“Ne?”
“Hazırlanman on iki dakika sürdü.”
Sandalyeyi çekip karşısına oturdum.
“Beni mi tutuyorsun?”
“Hayır.”
“Saymışsın.”
“Tesadüf.”
“Sen normal değilsin.”
“Bunu senden duymak güzel.”
Masadaki ekmekten bir parça aldım.
Aybars kahvesinden bir yudum içti.
Sonra birden:
“Bugün dışarı çıkacak mısın?”
“Bilmiyorum.”
“Akşam?”
“Bilmiyorum.”
“Benimle gel.”
“Hayır.”
“Neden?”
“Çünkü nereye gittiğini söylemiyorsun.”
Aybars başını kaldırdı.
“Önemli değil.”
“Senin için önemli olmayan hiçbir şey normalde benim için de önemli değil.”
“Bazen fazla soru soruyorsun.”
“Bazen de fazla susuyorsun.”
İkimiz de sustuk.
Bu evde sessizlik eskiden başka bir şeydi.
Mert varken sessizlik uzun sürmezdi.
Mutlaka bir şey söylerdi.
Bir şaka.
Bir saçmalık.
Bir tartışma.
Ne olursa olsun konuşurdu.
Şimdi masada iki kişiydik.
Ve üç kişilik sessizliği paylaşmaya çalışıyorduk.
Aybars kahvesini bıraktı.
“Melek.”
“Efendim?”
“Geçmişte yaşamayı bırak.”
Kaşlarımı çattım.
“Ben geçmişte yaşamıyorum.”
“Yaşıyorsun.”
“Sen de yaşıyorsun.”
Bu kez cevap vermedi.
Gözleri masanın üzerindeki boş sandalyeye kaydı.
Mert'in sandalyesine.
Bir saniye.
Belki iki.
Sonra tekrar bana baktı.
“Onu özlemekle onu geri getiremezsin.”
Boğazım düğümlendi.
“Biliyorum.”
“Öyleyse—”
“Ama unutmak zorunda da değilim.”
Aybars sustu.
Ben de sustum.
Çünkü ikimiz de biliyorduk.
Mert hakkında konuşmadığımız her şey, aslında onun hakkında konuşuyordu.
Masadaki saat ilerliyordu.
Dışarıda insanlar işe, okula, hayatlarına yetişiyordu.
Biz ise yıllar önce durmuş bir saatin içinde yaşıyor gibiydik.
Ben o gün henüz bilmiyordum.
Hayatımın bundan sonra tamamen değişeceğini.
Bazı insanların hayatımıza girip bizi kurtarmadığını...
Bizi değiştirdiğini.
Bazılarının ise hayatımızdan çıkıp geriye yalnızca kül bıraktığını.
Ben henüz bilmiyordum.
Ama yıllar sonra geriye dönüp baktığımda şunu anlayacaktım:
Bazı hikâyeler başladığı gün değil, kaybettiğimiz gün anlam kazanır.
Benim hikâyem de Mert'i kaybettiğim gün başlamadı.
Çocukken, ceviz ağacının altında üçümüz birbirimizin elini tuttuğumuz gün başladı.
Ve ben o zaman bilmiyordum.
Bir gün o ellerden birinin sonsuza kadar eksileceğini.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Ellerine sağlık
Yorum
Yorum bulunamadı.