Küllerin Ardında — Bölüm 2
BÖLÜM 2
MELEK YÜCEL
Bazı İnsanlar Eve Dönmek Gibiydi
Bazı insanların hayatınıza nasıl girdiğini hatırlamazsınız.
İlk karşılaşmanızın tarihini bilmezsiniz.
Ne giydiğini, ne söylediğini, size ilk baktığında yüzünde nasıl bir ifade olduğunu da.
Ama bir gün fark edersiniz ki o insan artık hayatınızın bir parçasıdır.
Aybars için böyle biri vardı.
Kerem.
Ben onu ilk tanıdığımda on altı yaşındaydım.
Aybars'ın ise hayatında ne kadar zamandır olduğunu bilmiyordum.
Çünkü o zamanlar Kerem'in adını o kadar sık duyuyordum ki bazen aileden biri olduğunu sanıyordum.
“Kerem gelecek.”
“Kerem nerede?”
“Kerem'e söyle.”
“Kerem bunu yapmış.”
“Kerem şunu demiş.”
Bir noktadan sonra dayanamadım.
“Abi.”
Aybars bilgisayarının başından başını kaldırdı.
“Ne?”
“Kerem senin kardeşin falan mı?”
Kaşlarını kaldırdı.
“Ne?”
“Her cümlende Kerem var.”
“Eee?”
“Eee'si şu: Çocuğu benden çok görüyorsun.”
Aybars güldü.
“Çünkü sen çok konuşuyorsun.”
“Kerem konuşmuyor mu?”
“Konuşuyor.”
“E o zaman?”
“Onun konuşması kaliteli.”
“Beni aşağılıyor musun?”
“Hayır.”
“Bayağı aşağılıyorsun.”
Aybars tekrar bilgisayarına döndü.
“Git Mert'i bul.”
“Mert neden?”
“İkiniz beraber daha az konuşuyorsunuz.”
“Sen var ya…”
Tam o sırada kapı çaldı.
Aybars hiç yerinden kalkmadı.
“Kerem.”
“Bunu nereden biliyorsun?”
“Çünkü başka kimse kapıyı üç kere hızlı çalmaz.”
Kapı gerçekten üç kez çaldı.
Ben kaşlarımı kaldırdım.
“Bu normal değil.”
“Senin için değil.”
Ayağa kalkıp kapıya yöneldim.
Kapıyı açtığımda karşımda uzun boylu, koyu renk saçları hafif dağılmış bir çocuk vardı.
Üzerinde gri bir tişört, üzerine açık siyah bir ceket ve koyu renk pantolon vardı. Bir elinde telefonunu tutuyor, diğer elinde de iki tane kâğıt poşet taşıyordu.
Bana baktı.
Ben ona baktım.
“Sen Melek'sin.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Sen de Kerem'sin.”
“Evet.”
“Beni tanıyor musun?”
“Tabii.”
“Ben seni tanımıyorum.”
Gülümsedi.
“Bence bu benim avantajım.”
“Niye?”
“Sen benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun.”
“Bu cümle hiç güven vermedi.”
Arkamızdan Aybars'ın sesi geldi.
“Kerem, içeri gir.”
Kerem bana bakıp gülümsedi.
“İzin varmış.”
Kenara çekildim.
“Gir.”
İçeri girdiği anda Aybars'ın yanına yürüdü ve elindeki poşetlerden birini masaya bıraktı.
“Bunu aldım.”
Aybars poşete baktı.
“Ne bu?”
“Yemek.”
“Niye?”
“Çünkü sabahtan beri bir şey yemediğini biliyorum.”
Aybars'ın yüzüne baktım.
“Bunu nereden biliyor?”
Kerem omuz silkti.
“Biliyorum.”
“Nasıl?”
“Çünkü arkadaşım.”
Aybars ona baktı.
“Ben sana arkadaşım demedim.”
Kerem hiç düşünmeden cevap verdi.
“Sen söylemesen de ben kendimi öyle görüyorum.”
Aybars güldü.
Ben ikisine bakakaldım.
Aralarındaki rahatlık garipti.
Sanki birbirlerinin yanında düşünmek zorunda değillerdi.
Sanki biri cümleyi yarım bıraktığında diğeri tamamlayabiliyordu.
Mert'le Aybars'ın arasında da böyle bir şey vardı.
Ama Kerem'le Aybars'ın ilişkisi farklıydı.
Kardeş gibi değillerdi.
Daha çok...
Birbirlerinin seçtiği aile gibiydiler.
O gün öğleden sonra üçümüz salonda oturuyorduk.
Mert de gelmişti.
Elindeki kumandayı bana uzattı.
“Film seç.”
“Ben mi?”
“Evet.”
“Sonra beğenmezseniz suçlu ben olmayayım.”
Kerem koltuğun diğer ucundan konuştu.
“Sen film seçemezsin.”
Bana döndü.
“Sen kimsin?”
“Kerem.”
“Biliyorum.”
“Güzel.”
“Niye seçemiyorum?”
“Geçen sefer üç saatlik belgesel açtın.”
“Güzeldi.”
Mert güldü.
“İki saat sonra hepimiz uyuduk.”
“Uyumanız benim suçum değil.”
Aybars koltuğa yaslandı.
“Bir daha film seçmesine izin vermeyelim.”
“Kesinlikle.”
Onlara ters ters baktım.
“İkiniz de çok kötüsünüz.”
Kerem gülerek Mert'e baktı.
“Bu hep böyle mi?”
Mert başını salladı.
“Daha beter.”
“Duyuyorum.”
“Duyman için söyledim.”
Kumandayı masaya bıraktım.
“Ben gidiyorum.”
Aybars hemen:
“Gitme.”
“Niye?”
“Film seç.”
“Seçmeyeceğim.”
Kerem araya girdi.
“Ben seçerim.”
“Sen de seçme.”
“Niye?”
“Sana güvenmiyorum.”
Kerem birkaç saniye bana baktı.
Sonra Aybars'a döndü.
“Bunu sevdim.”
Aybars güldü.
“Ben de.”
O akşam ilk kez onların dostluğunu gerçekten anlamıştım.
Aybars'ın yanında Kerem'in yüzü değişiyordu.
Daha rahat.
Daha genç.
Daha az mesafeli.
Aybars da onun yanındayken sürekli taşıdığı o ağır ifadeyi bırakıyordu.
Sanki hayatındaki bütün sorumluluklar kapının dışında kalıyordu.
Bir ara Mert mutfağa gitti.
Ben de peşinden gittim.
Tezgâha yaslanıp salondan gelen sesleri dinledim.
Kerem bir şey anlatıyordu.
Aybars kahkaha atıyordu.
Mert mutfaktan başını çıkarıp bana baktı.
“Ne oldu?”
“Hiç.”
“Onları mı dinliyorsun?”
“Evet.”
Mert gülümsedi.
“Bazen ben de dinliyorum.”
“Neden?”
“Çünkü Aybars onun yanında daha mutlu.”
Başımı salona çevirdim.
“Gerçekten.”
Mert ellerini tezgâha koydu.
“Kerem iyi biri.”
“Sen nereden biliyorsun?”
“Abi onunla kavga ediyor ama kötü biri olsa Aybars onunla bu kadar rahat olmazdı.”
“Belki kandırıyordur.”
Mert güldü.
“Sen herkesten şüpheleniyorsun.”
“Normal.”
“Değil.”
“Bence normal.”
Mert başını iki yana salladı.
“Sen büyüyünce çok zor biri olacaksın.”
“Sen de çok konuşuyorsun.”
“Ben doğuştan haklıyım.”
Gülerek ona baktım.
“Bunu kim söyledi?”
“Ben.”
“Tabii.”
Mert bir an sustu.
Sonra sesi yumuşadı.
“Bu arada…”
“Ne?”
“İyi ki varsın.”
Şaşırdım.
“Ne alaka şimdi?”
“Öyle.”
“Sen de iyisin.”
“Biliyorum.”
Güldüm.
Mert de güldü.
Sonra salondan Aybars'ın sesi geldi.
“Mert!”
Mert bağırdı:
“Ne?”
“Gel buraya!”
“Geliyorum!”
Bana baktı.
“Bak, yine çağırıyor.”
“Git.”
“Gidiyorum.”
Koridora çıktığında bir an arkasından baktım.
O sırada içimde garip bir his oluştu.
Sanki o anı bir yere kaydetmem gerekiyormuş gibi.
Sanki daha sonra dönüp baktığımda çok önemli olacakmış gibi.
Ama nedenini bilmiyordum.
Akşam olduğunda Kerem hâlâ bizdeydi.
Aybars'la balkona çıkmışlardı.
Mert televizyonun karşısında uyuya kalmıştı.
Ben de mutfakta su içiyordum.
Balkon kapısı aralıktı.
İstemeden konuşmalarını duydum.
“Bir gün gideceğim.”
Kerem'in sesiydi.
Aybars cevap vermedi.
“Ne oldu?”
“Hiç.”
“Biliyorum seni.”
“Bazen gitmek gerekiyor.”
Aybars'ın sesi bu kez daha sertti.
“Nereye?”
“Bilmiyorum.”
“Kerem.”
“Ne?”
“Bir yere gideceksen haber ver.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Kerem güldü.
“Sen benim annem misin?”
“Bazen.”
“Çok sıkıcısın.”
“Kes sesini.”
Kerem tekrar güldü.
“Tamam.”
Bir süre daha sessizlik oldu.
Sonra Kerem:
“Ne olursa olsun, yanındayım.”
Aybars cevap vermedi.
Ama balkondan gelen o kısa sessizlikte, cevabın zaten verildiğini anladım.
Bazı dostluklar büyük cümlelerle kurulmaz.
Bazen birinin yanında sessizce durmak yeterlidir.
O gece Kerem giderken kapının önünde Aybars'a sarıldı.
“Yarın görüşürüz.”
Aybars başını salladı.
“Yarın.”
Kerem bana döndü.
“Görüşürüz Melek.”
“Görüşürüz.”
Mert uykulu gözlerle kapıya geldi.
“Git artık.”
Kerem güldü.
“Sen de yat.”
“Sen gidince.”
“Niye?”
“Ev sessiz kalacak.”
Kerem bir an Mert'e baktı.
Sonra gülümsedi.
“Tamam. Yarın yine gelirim.”
Kapı kapandı.
Aybars kapının önünde birkaç saniye öylece durdu.
Ben yanına gittim.
“Çok yakınsınız.”
“Kim?”
“Kerem.”
Aybars hafifçe gülümsedi.
“Evet.”
“Ne zamandır?”
“Uzun zamandır.”
“Onu kardeşin gibi mi görüyorsun?”
Aybars bana baktı.
Sonra kapıya.
“Bazen aileyi kan değil, zaman seçer.”
O cümleyi o gece tam anlamadım.
Yıllar sonra anlayacaktım.
Bazı insanlar hayatınıza girer.
Yanınızda büyür.
Sizinle güler.
Sizinle susar.
Ve siz onun bir gün hayatınızdan çıkabileceğini düşünmezsiniz.
Çünkü bazı dostlukların sonu olduğunu kabul etmek, onları yaşarken imkânsızdır.
Ben o gece sadece Aybars'ın yüzündeki gülümsemeyi hatırladım.
Mert'in koltukta uyuyuşunu.
Kerem'in kapıdan çıkarken söylediği o basit cümleyi.
“Yarın yine gelirim.”
Üçümüzün hayatında henüz hiçbir şey kırılmamıştı.
Henüz hiçbirimiz birbirimizin hayatını değiştirecek kadar büyük bir kayıp yaşamamıştık.
Henüz Mert vardı.
Henüz Aybars gülüyordu.
Henüz Kerem bizim kapımızı dost olarak çalıyordu.
Ve ben...
Ben bütün bunların bir gün sadece hatıra olacağını bilmiyordum.
Bölüm Yorumları