Karanlıkta Bir Nehir
Bölüm 1•
Kaderin İlk Adımı
Tema:
Sabahın erken saatleriydi.
Nehir Ersoy, aynanın karşısında saçlarını toparlarken saate baktı.
Geç kalmasına yalnızca on dakika kalmıştı.
“Harika…”
Aceleyle çantasını aldı, ayakkabılarını giydi ve evden çıktı.
Bugün yeni işinin ilk günüydü.
Ve bu kez işini kaybetmemeliydi.
Çünkü artık başka şansı yoktu.
Babası yıllar önce onları terk etmişti. Annesi ise Nehir'e karşı gün geçtikçe daha da uzaklaşmıştı. Evde Nehir'in varlığı bile annesi için bir yük gibi görünüyordu.
Nehir bunların hiçbirini düşünmek istemiyordu.
Tek düşündüğü şey yeni işiydi.
“Bu sefer sorun çıkarmayacağım.”
Bunu kendine defalarca söylemişti.
Ama Nehir'in bir huyu vardı.
Haksızlık gördüğü zaman susamıyordu.
Ve bu huyu, bugüne kadar çalıştığı her yerde başına bela olmuştu.
---
Şirketin büyük binasının önünde durdu.
Başını kaldırıp binaya baktı.
“Tamam Nehir…”
Derin bir nefes aldı.
“Bu işten kovulmayacaksın.”
İçeri girdi.
Resepsiyondan gerekli bilgileri aldıktan sonra insan kaynaklarına çıktı. Kısa bir görüşmenin ardından şirketin müdür yardımcısının yanına gönderildi.
Müdür yardımcısı masasından kalkmadan Nehir'i süzdü.
“Yeni asistansın, değil mi?”
“Evet.”
“Kurallara uyarsan sorun yaşamazsın.”
Nehir başını salladı.
“Ben işimi düzgün yaptığım sürece sorun çıkmaz.”
Adam hafifçe gülümsedi.
“Umarım öyledir.”
Nehir cevap vermeden odadan çıktı.
İlk birkaç saat sakindi.
Dosyalarla ilgilendi, telefonlara baktı, verilen işleri tamamladı.
Ta ki koridordan gelen bir sesi duyana kadar.
Bir kadın çalışanın sesi geliyordu.
“Lütfen böyle konuşmayın.”
Nehir başını kaldırdı.
Ses müdür yardımcısının odasından geliyordu.
Nehir birkaç saniye olduğu yerde kaldı.
Sonra elindeki kahveyi masasına bıraktı.
Kapıya doğru yürüdü.
Kapıyı açtığında müdür yardımcısının genç kadın çalışana rahatsız edici şekilde yaklaştığını gördü.
Nehir'in yüzü bir anda değişti.
“Bir sorun mu var?”
Müdür yardımcısı ona döndü.
“Sen çık dışarı.”
Nehir yerinden kıpırdamadı.
Kadın çalışan gözlerini yere indirmişti.
Nehir tekrar adama baktı.
“Kadın gitmek istiyor.”
“Bu seni ilgilendirmez.”
“Bence ilgilendiriyor.”
Adam ayağa kalktı.
“Sen daha bugün işe başladın.”
“Evet.”
“Ve ilk gününde bana karşı mı geliyorsun?”
Nehir'in bakışları sertleşti.
“Birinin rahatsız edildiğini görüp susmamı bekliyorsanız, evet.”
Adam öfkeyle masaya vurdu.
“Çık dışarı!”
Nehir masanın üzerindeki kahve bardağını aldı.
Bir saniye adama baktı.
Sonra kahveyi adamın yüzüne fırlattı.
Oda sessizliğe gömüldü.
Nehir bardağı masaya bıraktı.
“Şimdi çıkıyorum.”
Arkasını dönüp kapıya yürüdü.
Müdür yardımcısının sesi arkasından yükseldi.
“İşten kovuldun!”
Nehir durdu.
Gözlerini kapattı.
Derin bir nefes aldı.
Sonra arkasını dönmeden konuştu.
“Biliyorum, orospu çocuğu.”
Müdür yardımcısı öfkeyle bağırdı:
“Seni şikâyet edeceğim!”
Nehir arkasını döndü.
“Etsene. Hatta ben arayayım. Senin çalışanın rahatsız olduğunu bile bile ona sarkıntılık ettiğini de anlatırım.”
Müdür yardımcısı bir an sustu.
Nehir telefonunu çıkardı.
“Buyurun, polisi ben arıyorum.”
Telefonunu çıkarıp polisi aradı.
Kısa süre sonra polis ekipleri şirkete geldi.
Nehir olanları başından sonuna kadar anlattı.
Kadın çalışan da yaşananları doğruladı.
Polis gerekli ifadeleri aldıktan sonra Nehir'e döndü.
“Bundan sonrasını biz hallederiz.”
Nehir başını salladı.
“Tamam amir bey. Ben gidiyorum.”
Tam çıkacakken müdür yardımcısına seslendi.
“Uslu durmasını söyle, tamam mı?”
Nehir kapının önünde durdu.
Başını çevirip adama baktı.
“Sen önce kendine uslu durmayı öğret.”
Sonra hiçbir şey söylemeden dışarı çıktı.
Yine kovulmuştu.
Hem de ilk gününde.
---
Akşam olduğunda Nehir tek başına eve doğru yürüyordu.
Hava kararmıştı.
Telefonunu çıkardı.
Ekranda annesinden gelen tek bir mesaj vardı.
“Yine mi kovuldun Allah'ın cezası?”
Nehir birkaç saniye mesaja baktı.
Cevap yazmadı.
Telefonunu cebine koydu.
Yürümeye devam ederken kendi kendine söylenmeye başladı.
“Bu hayatın da insanların da ta amına koyayım. Sikeceğim böyle hayatı…”
Sinirle başını kaldırdı.
Tam o sırada yolun karşısında duran siyah bir araba dikkatini çekti.
Araç uzun süredir oradaydı.
Nehir yavaşladı.
Arabanın camları tamamen siyahtı.
İçeride biri var mı, belli olmuyordu.
Bir süre arabaya baktı.
Sonra yürümeye devam etti.
Tam arabayı geçeceği sırada…
Kısa ve sert bir ses duyuldu.
Nehir kolunda ani bir acı hissetti.
Elini koluna götürdü.
Ne olduğunu anlayamadan sendeledi.
Siyah araba hızla uzaklaştı.
Nehir birkaç adım attıktan sonra duvara yaslandı.
Gözleri kararmaya başladı.
Sokağın diğer ucunda başka bir araç durdu.
İçinden iki adam indi.
Birbirlerine baktılar.
“Efendim, burada yaralanmış bir kız var.”
Aracın arka koltuğunda oturan adam başını kaldırdı.
Soğuk bakışları Nehir'e çevrildi.
“Kim yaraladı bunu?”
Adam başını iki yana salladı.
“Bilmiyoruz patron.”
Atlas'ın bakışları uzaklaşan siyah araca kaydı.
“Gerizekâlılar…”
Yanındaki adam sessiz kaldı.
Atlas tekrar Nehir'e baktı.
“Ne yapalım patron?”
Atlas birkaç saniye düşündü.
“Alın.”
Adamlar Nehir'in yanına gitti.
“Efendim, hastaneye götürelim mi?”
Atlas'ın sesi kesindi.
“Hayır.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Benim evime götürün.”
Adamlar Nehir'i dikkatlice araca aldı.
Atlas birkaç saniye daha ona baktı.
Nehir'in kim olduğunu bilmiyordu.
Neden vurulduğunu da.
Ama o gece, hiç tanımadığı bir kadını evine götürüyordu.
Henüz bilmiyordu.
Arabasında oturan bu kız, hayatındaki bütün dengeleri altüst edecekti.
Nehir gözlerini yavaşça açtı.
Başını kaldırmaya çalıştı ama başı dönünce tekrar yastığa bıraktı.
Birkaç saniye tavana baktı.
Burası…
Onun odası değildi.
Kaşlarını çattı.
Yavaşça doğrulmaya çalıştı.
Kolunda bir sızı vardı.
Elini koluna götürdü.
Üzerinde temiz bir bandaj vardı.
“Ben neredeyim?”
Etrafına baktı.
Oda oldukça büyüktü. Koyu renk mobilyalar, büyük pencereler ve sade ama pahalı görünen eşyalar vardı.
Nehir yataktan kalktı.
Kapıya doğru yürüdü.
Kapıyı açtı.
Koridora çıktığında iki adamla karşılaştı.
İkisi de onu görünce doğruldu.
Nehir durdu.
“Burası neresi?”
Adamlardan biri cevap vermeden diğerine baktı.
Nehir'in kaşları çatıldı.
“Size soruyorum.”
Tam o sırada merdivenlerden ayak sesleri geldi.
İki adam bir anda kenara çekildi.
Nehir merdivenlere baktı.
Üzerinde siyah bir gömlek olan bir adam aşağı doğru iniyordu.
Atlas Koral.
Nehir onu ilk kez görüyordu.
Atlas son basamağa geldiğinde gözlerini Nehir'e çevirdi.
İkisi birkaç saniye boyunca birbirine baktı.
Nehir ilk konuşan oldu.
“Sen kimsin?”
Atlas sakin bir şekilde cevap verdi.
“Önce sen kimsin?”
Nehir kaşlarını kaldırdı.
“Sanane? Çekil, benim gitmem gerek.”
Atlas'ın yüzü ifadesizdi.
“Olmaz.”
Nehir kaşlarını çattı.
“Sebep?”
Atlas başıyla odayı gösterdi.
“İçeri gir.”
Nehir birkaç saniye ona baktı.
“Tamam.”
Nehir içeri girdi.
Atlas da arkasından odaya girdi.
Nehir yatağın kenarına oturdu.
“Hızlı konuş. İşim var.”
Atlas kaşını hafifçe kaldırdı.
“Senin orada ne işin vardı?”
Nehir şaşkınlıkla baktı.
“Polis misin?”
“Hayır.”
“O zaman sanane?”
Atlas sakinliğini bozmadı.
“Tamam. Doktor kolunu pansuman etti. Ama başka yaraların olduğunu da söyledi.”
Nehir omuz silkti.
“Ee, ne olmuş?”
Atlas birkaç saniye onu inceledi.
“Ailen var mı?”
Nehir gözlerini devirdi.
“Off anam off… Sanane? Algılamıyor musun?”
Tam o sırada kapı çaldı.
İçeri bir adam girdi.
Elindeki dosyayı Atlas'a uzattı ve tek kelime etmeden dışarı çıktı.
Atlas dosyayı açtı.
Sayfaya göz gezdirmeye başladı.
“Adı Nehir.”
Nehir'in kaşları çatıldı.
Atlas devam etti.
“Soyadı Ersoy.”
Nehir doğruldu.
“Yaş yirmi dört.”
Nehir'in gözleri büyüdü.
Atlas okumaya devam etti.
“Aile durumu… Babası ailesini terk etmiş. Annesiyle yaşıyor.”
Nehir'in yüzü iyice asıldı.
Atlas son satıra geldi.
“İş durumu…”
Kısa bir sessizlik oldu.
“On dokuz işten kovulma.”
Nehir'in gözleri büyüdü.
“Yirmi oldu o!”
Atlas dosyadan gözlerini kaldırdı.
Nehir öfkeyle ona baktı.
“Sen hem ne hakla beni araştırdın?”
Atlas dosyayı kapattı.
“Sordum. Cevap vermedin. Ben de kendimce yollarla öğrendim.”
Nehir ellerini iki yana açtı.
“Ne işine yaradı şimdi senin bu?”
Atlas'ın cevabı kısa oldu.
“Sevgilin var mı?”
Nehir birkaç saniye ona baktı.
Sonra sinirle konuştu.
“Sikeceğim ama şimdi sanane ya? Sanane! Bırak beni.”
Atlas'ın yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı.
“Bugün olmaz.”
“Neden?”
“Yaralandın.”
Atlas kapıya doğru yürüdü.
“Yarın gidersin.”
Nehir hemen karşılık verdi.
“Çık o zaman odadan.”
Atlas kapının önünde durdu.
“Tamam. Bir şey olursa seslen.”
Nehir eliyle kapıyı gösterdi.
“Aynen. Hadi çık.”
Atlas odadan çıktı.
Kapı kapanınca Nehir derin bir nefes aldı.
“Allah'ım… Başımıza bir de bu çıktı.”
---
Koridorda Atlas'ı Ege bekliyordu.
Ege, Atlas'ın en güvendiği korumalarından biriydi.
Atlas'ı görünce hemen yanına geldi.
“Patron, ne oldu?”
Atlas ona baktı.
“Ne olsun?”
Ege sessizce bekledi.
Atlas başını Nehir'in odasına doğru çevirdi.
“Gerizekâlı kızı vurdun, başımıza bela aldık.”
Ege'nin yüzü düştü.
“Özür dilerim patron.”
Atlas birkaç saniye ona baktı.
“Özür dilemek yerine kimlerin peşinde olduğunu bul.”
Ege başını salladı.
“Emredersin patron.”
Atlas yürümeye başladı.
Ege arkasından bakarken içinden geçirdi:
“Bu kız başımıza gerçekten bela olacak…”
Atlas koridorun sonunda durdu.
Başını hafifçe çevirip Nehir'in bulunduğu odaya baktı.
“Daha başlamadı bile.”
Nehir odanın içinde bir aşağı bir yukarı dolaşmaya başladı.
Etrafındaki pahalı eşyalara baktı. Her şey fazlasıyla gösterişliydi.
Kendi kendine söylendi:
“İşte bir tane daha zengin züppesi…”
Tam o sırada telefonu çaldı.
Nehir cebinden telefonunu çıkardı.
Ekranda tek bir isim yazıyordu:
Emine.
Nehir gözlerini kapattı.
“Off… Bugün ne boktan bir gün.”
Telefonu açtı.
Daha “Alo” bile diyemeden karşı taraftan annesinin sesi yükseldi.
“Allah’ın cezası, neredesin sen?!”
Nehir telefonu kulağından biraz uzaklaştırdı.
Annesi konuşmaya devam ediyordu.
“Bir işe bile yaramıyorsun! Seni doğurduğum güne lanet olsun!”
Nehir’in yüzündeki ifade yavaş yavaş değişti.
Gözlerini kapattı.
Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Sonra bütün öfkesiyle bağırdı:
“BİTTİ Mİ?!”
Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.
Emine:
“Allah’ın cezası…”
Telefon kapandı.
Nehir telefon ekranına baktı.
Arama sona ermişti.
Odanın içinde yeniden sessizlik vardı.
Nehir birkaç saniye öylece kaldı.
Sonra telefonu yatağın üzerine bıraktı.
Dudaklarının arasından sessizce döküldü:
“Ben de insanım be…”
Gözlerini sildi.
Ardından kendi kendine kızdı.
“Yok. Ağlamak yok.”
Derin bir nefes aldı.
Tam o sırada kapı açıldı.
Atlas kapının önünde duruyordu.
Nehir hızla yüzünü çevirdi.
Atlas birkaç saniye ona baktı.
“Bir sorun mu var?”
Nehir hemen sertleşti.
“Yok.”
Atlas:
“Telefon konuşmanı duydum.”
Nehir:
“Dinlediysen de unut.”
Atlas sessiz kaldı.
Nehir yatağın üzerindeki telefonunu aldı.
“Benim aile meselelerim seni ilgilendirmez.”
Atlas:
“Doğru.”
Nehir şaşkınlıkla ona baktı.
Atlas devam etti:
“Ama ağlaman da beni ilgilendirmiyor demem.”
Nehir’in bakışları sertleşti.
“Ben ağlamıyorum.”
Atlas:
“Gözlerin başka söylüyor.”
Nehir gözlerini devirdi.
“Sen de her şeye karışmasan olmuyor mu?”
Atlas:
“Olmuyor.”
Nehir birkaç saniye ona baktı.
Sonra dayanamayarak sordu:
“Senin tam olarak derdin ne?”
Atlas’ın yüzündeki ifade değişmedi.
“Yarın söylerim.”
Nehir kaşlarını çattı.
“Beni bulursan söylersin. Şimdi çık dışarı.”
Atlas birkaç saniye Nehir’e baktı.
Nehir de gözlerini kaçırmadan ona baktı.
İkisi de geri adım atmadı.
Sonunda Atlas hiçbir şey söylemeden arkasını döndü.
Kapıya doğru ilerledi.
Kapıyı açtı.
Çıkmadan önce bir kez daha Nehir’e baktı.
Ardından kapıyı kapatıp çıktı.
Nehir birkaç saniye kapıya baktı.
Sonra kendi kendine söylendi:
“Yarınmış…”
Başını iki yana salladı.
“Bir de emir veriyor.”
Koridora çıkan Atlas’ın yüzündeki ifade ise tamamen değişmişti.
Ege hemen yanına geldi.
“Patron?”
Atlas durdu.
“Yarın onunla evleneceğim.”
Ege birkaç saniye Atlas’a baktı.
“İstemezse?”
Atlas’ın yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı.
“Zorla alırım o zaman.”
Ege şaşkınlıkla Atlas’a baktı.
“Patron, ciddi misin?”
Atlas:
“Fazlasıyla.”
Ege başını iki yana salladı.
“Bu kız bunu kabul etmez.”
Atlas:
“Edecek.”
Ege:
“Peki ya seni reddederse?”
Atlas birkaç saniye sustu.
“Onu ikna ederim.”
Ege:
“Nasıl?”
Atlas:
“Onu ilgilendiren şeyleri kullanarak.”
Ege’nin kaşları çatıldı.
“Ne gibi?”
Atlas:
“Sanane lan? Sen fazla merak etmeye başladın.”
Ege ellerini kaldırdı.
“Tamam patron, sakin.”
Atlas ters bir bakış attı.
“İşine bak.”
Ege başını salladı.
“Emredersin.”
Atlas yürümeye devam etti.
Ege arkasından birkaç saniye baktıktan sonra kendi kendine söylendi:
“İnsan bir kere de düzgün cevap verir.”
Atlas bir anda durdu.
Ege hemen sustu.
Atlas arkasını dönmeden konuştu:
“Bir şey mi dedin?”
Ege:
“Yok patron.”
Atlas:
“Öyleyse iyi.”
Tekrar yürümeye başladı.
Ege de peşinden ilerledi.
Tam merdivenlere geldiklerinde Atlas durdu.
“Ege.”
“Buyur patron.”
“Yarın sabah hazırlıkları yap.”
Ege:
“Ne hazırlığı?”
Atlas ona döndü.
“Düğün.”
Ege’nin ağzı açık kaldı.
“Patron…”
Atlas:
“Ne?”
Ege:
“Daha kıza söylemedin bile.”
Atlas’ın bakışları sertleşti.
“Yarın söylerim.”
Ege:
“Nasıl bir teklif yapacaksın?”
Atlas birkaç saniye düşündü.
“Önce konuşacağım.”
Ege:
“Sonra?”
Atlas:
“Kararı ona bırakacağım.”
Ege şaşkınlıkla Atlas’a baktı.
“Az önce zorla alırım demedin mi?”
Atlas:
“Sinirle söyledim.”
Ege:
“Sen sinirlenince insanın hayatı değişiyor patron.”
Atlas:
“Fazla konuşuyorsun.”
Ege hemen başını eğdi.
“Tamam.”
Atlas merdivenlerden aşağı inmeye başladı.
Ege arkasından ilerlerken kendi kendine mırıldandı:
“Yarın gerçekten çok uzun bir gün olacak.”
Üst katta ise Nehir hâlâ odasındaydı.
Yatağa uzanıp tavana baktı.
“Bu adamın derdi ne acaba?”
Gözlerini kapattı.
“Bir de yarın söyleyecekmiş…”
Nehir derin bir nefes aldı.
“Umarım başıma yeni bir bela açmaz.”
Ama Nehir’in bilmediği bir şey vardı.
Atlas çoktan kararını vermişti.
Ve ertesi sabah, Nehir’in hayatı tamamen değişecekti.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları