Karanlıkta Bir Nehir

Bölüm 1•

Kaderin İlk Adımı

Tema:
‎Sabahın erken saatleriydi.
‎
‎Nehir Ersoy, aynanın karşısında saçlarını toparlarken saate baktı.
‎
‎Geç kalmasına yalnızca on dakika kalmıştı.
‎
‎“Harika…”
‎
‎Aceleyle çantasını aldı, ayakkabılarını giydi ve evden çıktı.
‎
‎Bugün yeni işinin ilk günüydü.
‎
‎Ve bu kez işini kaybetmemeliydi.
‎
‎Çünkü artık başka şansı yoktu.
‎
‎Babası yıllar önce onları terk etmişti. Annesi ise Nehir'e karşı gün geçtikçe daha da uzaklaşmıştı. Evde Nehir'in varlığı bile annesi için bir yük gibi görünüyordu.
‎
‎Nehir bunların hiçbirini düşünmek istemiyordu.
‎
‎Tek düşündüğü şey yeni işiydi.
‎
‎“Bu sefer sorun çıkarmayacağım.”
‎
‎Bunu kendine defalarca söylemişti.
‎
‎Ama Nehir'in bir huyu vardı.
‎
‎Haksızlık gördüğü zaman susamıyordu.
‎
‎Ve bu huyu, bugüne kadar çalıştığı her yerde başına bela olmuştu.
‎
‎---
‎
‎Şirketin büyük binasının önünde durdu.
‎
‎Başını kaldırıp binaya baktı.
‎
‎“Tamam Nehir…”
‎
‎Derin bir nefes aldı.
‎
‎“Bu işten kovulmayacaksın.”
‎
‎İçeri girdi.
‎
‎Resepsiyondan gerekli bilgileri aldıktan sonra insan kaynaklarına çıktı. Kısa bir görüşmenin ardından şirketin müdür yardımcısının yanına gönderildi.
‎
‎Müdür yardımcısı masasından kalkmadan Nehir'i süzdü.
‎
‎“Yeni asistansın, değil mi?”
‎
‎“Evet.”
‎
‎“Kurallara uyarsan sorun yaşamazsın.”
‎
‎Nehir başını salladı.
‎
‎“Ben işimi düzgün yaptığım sürece sorun çıkmaz.”
‎
‎Adam hafifçe gülümsedi.
‎
‎“Umarım öyledir.”
‎
‎Nehir cevap vermeden odadan çıktı.
‎
‎İlk birkaç saat sakindi.
‎
‎Dosyalarla ilgilendi, telefonlara baktı, verilen işleri tamamladı.
‎
‎Ta ki koridordan gelen bir sesi duyana kadar.
‎
‎Bir kadın çalışanın sesi geliyordu.
‎
‎“Lütfen böyle konuşmayın.”
‎
‎Nehir başını kaldırdı.
‎
‎Ses müdür yardımcısının odasından geliyordu.
‎
‎Nehir birkaç saniye olduğu yerde kaldı.
‎
‎Sonra elindeki kahveyi masasına bıraktı.
‎
‎Kapıya doğru yürüdü.
‎
‎Kapıyı açtığında müdür yardımcısının genç kadın çalışana rahatsız edici şekilde yaklaştığını gördü.
‎
‎Nehir'in yüzü bir anda değişti.
‎
‎“Bir sorun mu var?”
‎
‎Müdür yardımcısı ona döndü.
‎
‎“Sen çık dışarı.”
‎
‎Nehir yerinden kıpırdamadı.
‎
‎Kadın çalışan gözlerini yere indirmişti.
‎
‎Nehir tekrar adama baktı.
‎
‎“Kadın gitmek istiyor.”
‎
‎“Bu seni ilgilendirmez.”
‎
‎“Bence ilgilendiriyor.”
‎
‎Adam ayağa kalktı.
‎
‎“Sen daha bugün işe başladın.”
‎
‎“Evet.”
‎
‎“Ve ilk gününde bana karşı mı geliyorsun?”
‎
‎Nehir'in bakışları sertleşti.
‎
‎“Birinin rahatsız edildiğini görüp susmamı bekliyorsanız, evet.”
‎
‎Adam öfkeyle masaya vurdu.
‎
‎“Çık dışarı!”
‎
‎Nehir masanın üzerindeki kahve bardağını aldı.
‎
‎Bir saniye adama baktı.
‎
‎Sonra kahveyi adamın yüzüne fırlattı.
‎
‎Oda sessizliğe gömüldü.
‎
‎Nehir bardağı masaya bıraktı.
‎
‎“Şimdi çıkıyorum.”
‎
‎Arkasını dönüp kapıya yürüdü.
‎
‎Müdür yardımcısının sesi arkasından yükseldi.
‎
‎“İşten kovuldun!”
‎
‎Nehir durdu.
‎
‎Gözlerini kapattı.
‎
‎Derin bir nefes aldı.
‎
‎Sonra arkasını dönmeden konuştu.
‎
‎“Biliyorum, orospu çocuğu.”
‎
‎Müdür yardımcısı öfkeyle bağırdı:
‎
‎“Seni şikâyet edeceğim!”
‎
‎Nehir arkasını döndü.
‎
‎“Etsene. Hatta ben arayayım. Senin çalışanın rahatsız olduğunu bile bile ona sarkıntılık ettiğini de anlatırım.”
‎
‎Müdür yardımcısı bir an sustu.
‎
‎Nehir telefonunu çıkardı.
‎
‎“Buyurun, polisi ben arıyorum.”
‎
‎Telefonunu çıkarıp polisi aradı.
‎
‎Kısa süre sonra polis ekipleri şirkete geldi.
‎
‎Nehir olanları başından sonuna kadar anlattı.
‎
‎Kadın çalışan da yaşananları doğruladı.
‎
‎Polis gerekli ifadeleri aldıktan sonra Nehir'e döndü.
‎
‎“Bundan sonrasını biz hallederiz.”
‎
‎Nehir başını salladı.
‎
‎“Tamam amir bey. Ben gidiyorum.”
‎
‎Tam çıkacakken müdür yardımcısına seslendi.
‎
‎“Uslu durmasını söyle, tamam mı?”
‎
‎Nehir kapının önünde durdu.
‎
‎Başını çevirip adama baktı.
‎
‎“Sen önce kendine uslu durmayı öğret.”
‎
‎Sonra hiçbir şey söylemeden dışarı çıktı.
‎
‎Yine kovulmuştu.
‎
‎Hem de ilk gününde.
‎
‎---
‎
‎Akşam olduğunda Nehir tek başına eve doğru yürüyordu.
‎
‎Hava kararmıştı.
‎
‎Telefonunu çıkardı.
‎
‎Ekranda annesinden gelen tek bir mesaj vardı.
‎
‎“Yine mi kovuldun Allah'ın cezası?”
‎
‎Nehir birkaç saniye mesaja baktı.
‎
‎Cevap yazmadı.
‎
‎Telefonunu cebine koydu.
‎
‎Yürümeye devam ederken kendi kendine söylenmeye başladı.
‎
‎“Bu hayatın da insanların da ta amına koyayım. Sikeceğim böyle hayatı…”
‎
‎Sinirle başını kaldırdı.
‎
‎Tam o sırada yolun karşısında duran siyah bir araba dikkatini çekti.
‎
‎Araç uzun süredir oradaydı.
‎
‎Nehir yavaşladı.
‎
‎Arabanın camları tamamen siyahtı.
‎
‎İçeride biri var mı, belli olmuyordu.
‎
‎Bir süre arabaya baktı.
‎
‎Sonra yürümeye devam etti.
‎
‎Tam arabayı geçeceği sırada…
‎
‎Kısa ve sert bir ses duyuldu.
‎
‎Nehir kolunda ani bir acı hissetti.
‎
‎Elini koluna götürdü.
‎
‎Ne olduğunu anlayamadan sendeledi.
‎
‎Siyah araba hızla uzaklaştı.
‎
‎Nehir birkaç adım attıktan sonra duvara yaslandı.
‎
‎Gözleri kararmaya başladı.
‎
‎Sokağın diğer ucunda başka bir araç durdu.
‎
‎İçinden iki adam indi.
‎
‎Birbirlerine baktılar.
‎
‎“Efendim, burada yaralanmış bir kız var.”
‎
‎Aracın arka koltuğunda oturan adam başını kaldırdı.
‎
‎Soğuk bakışları Nehir'e çevrildi.
‎
‎“Kim yaraladı bunu?”
‎
‎Adam başını iki yana salladı.
‎
‎“Bilmiyoruz patron.”
‎
‎Atlas'ın bakışları uzaklaşan siyah araca kaydı.
‎
‎“Gerizekâlılar…”
‎
‎Yanındaki adam sessiz kaldı.
‎
‎Atlas tekrar Nehir'e baktı.
‎
‎“Ne yapalım patron?”
‎
‎Atlas birkaç saniye düşündü.
‎
‎“Alın.”
‎
‎Adamlar Nehir'in yanına gitti.
‎
‎“Efendim, hastaneye götürelim mi?”
‎
‎Atlas'ın sesi kesindi.
‎
‎“Hayır.”
‎
‎Kısa bir sessizlik oldu.
‎
‎“Benim evime götürün.”
‎
‎Adamlar Nehir'i dikkatlice araca aldı.
‎
‎Atlas birkaç saniye daha ona baktı.
‎
‎Nehir'in kim olduğunu bilmiyordu.
‎
‎Neden vurulduğunu da.
‎
‎Ama o gece, hiç tanımadığı bir kadını evine götürüyordu.
‎
‎Henüz bilmiyordu.
‎
‎Arabasında oturan bu kız, hayatındaki bütün dengeleri altüst edecekti.
‎
‎Nehir gözlerini yavaşça açtı.
‎
‎Başını kaldırmaya çalıştı ama başı dönünce tekrar yastığa bıraktı.
‎
‎Birkaç saniye tavana baktı.
‎
‎Burası…
‎
‎Onun odası değildi.
‎
‎Kaşlarını çattı.
‎
‎Yavaşça doğrulmaya çalıştı.
‎
‎Kolunda bir sızı vardı.
‎
‎Elini koluna götürdü.
‎
‎Üzerinde temiz bir bandaj vardı.
‎
‎“Ben neredeyim?”
‎
‎Etrafına baktı.
‎
‎Oda oldukça büyüktü. Koyu renk mobilyalar, büyük pencereler ve sade ama pahalı görünen eşyalar vardı.
‎
‎Nehir yataktan kalktı.
‎
‎Kapıya doğru yürüdü.
‎
‎Kapıyı açtı.
‎
‎Koridora çıktığında iki adamla karşılaştı.
‎
‎İkisi de onu görünce doğruldu.
‎
‎Nehir durdu.
‎
‎“Burası neresi?”
‎
‎Adamlardan biri cevap vermeden diğerine baktı.
‎
‎Nehir'in kaşları çatıldı.
‎
‎“Size soruyorum.”
‎
‎Tam o sırada merdivenlerden ayak sesleri geldi.
‎
‎İki adam bir anda kenara çekildi.
‎
‎Nehir merdivenlere baktı.
‎
‎Üzerinde siyah bir gömlek olan bir adam aşağı doğru iniyordu.
‎
‎Atlas Koral.
‎
‎Nehir onu ilk kez görüyordu.
‎
‎Atlas son basamağa geldiğinde gözlerini Nehir'e çevirdi.
‎
‎İkisi birkaç saniye boyunca birbirine baktı.
‎
‎Nehir ilk konuşan oldu.
‎
‎“Sen kimsin?”
‎
‎Atlas sakin bir şekilde cevap verdi.
‎
‎“Önce sen kimsin?”
‎
‎Nehir kaşlarını kaldırdı.
‎
‎“Sanane? Çekil, benim gitmem gerek.”
‎
‎Atlas'ın yüzü ifadesizdi.
‎
‎“Olmaz.”
‎
‎Nehir kaşlarını çattı.
‎
‎“Sebep?”
‎
‎Atlas başıyla odayı gösterdi.
‎
‎“İçeri gir.”
‎
‎Nehir birkaç saniye ona baktı.
‎
‎“Tamam.”
‎
‎Nehir içeri girdi.
‎
‎Atlas da arkasından odaya girdi.
‎
‎Nehir yatağın kenarına oturdu.
‎
‎“Hızlı konuş. İşim var.”
‎
‎Atlas kaşını hafifçe kaldırdı.
‎
‎“Senin orada ne işin vardı?”
‎
‎Nehir şaşkınlıkla baktı.
‎
‎“Polis misin?”
‎
‎“Hayır.”
‎
‎“O zaman sanane?”
‎
‎Atlas sakinliğini bozmadı.
‎
‎“Tamam. Doktor kolunu pansuman etti. Ama başka yaraların olduğunu da söyledi.”
‎
‎Nehir omuz silkti.
‎
‎“Ee, ne olmuş?”
‎
‎Atlas birkaç saniye onu inceledi.
‎
‎“Ailen var mı?”
‎
‎Nehir gözlerini devirdi.
‎
‎“Off anam off… Sanane? Algılamıyor musun?”
‎
‎Tam o sırada kapı çaldı.
‎
‎İçeri bir adam girdi.
‎
‎Elindeki dosyayı Atlas'a uzattı ve tek kelime etmeden dışarı çıktı.
‎
‎Atlas dosyayı açtı.
‎
‎Sayfaya göz gezdirmeye başladı.
‎
‎“Adı Nehir.”
‎
‎Nehir'in kaşları çatıldı.
‎
‎Atlas devam etti.
‎
‎“Soyadı Ersoy.”
‎
‎Nehir doğruldu.
‎
‎“Yaş yirmi dört.”
‎
‎Nehir'in gözleri büyüdü.
‎
‎Atlas okumaya devam etti.
‎
‎“Aile durumu… Babası ailesini terk etmiş. Annesiyle yaşıyor.”
‎
‎Nehir'in yüzü iyice asıldı.
‎
‎Atlas son satıra geldi.
‎
‎“İş durumu…”
‎
‎Kısa bir sessizlik oldu.
‎
‎“On dokuz işten kovulma.”
‎
‎Nehir'in gözleri büyüdü.
‎
‎“Yirmi oldu o!”
‎
‎Atlas dosyadan gözlerini kaldırdı.
‎
‎Nehir öfkeyle ona baktı.
‎
‎“Sen hem ne hakla beni araştırdın?”
‎
‎Atlas dosyayı kapattı.
‎
‎“Sordum. Cevap vermedin. Ben de kendimce yollarla öğrendim.”
‎
‎Nehir ellerini iki yana açtı.
‎
‎“Ne işine yaradı şimdi senin bu?”
‎
‎Atlas'ın cevabı kısa oldu.
‎
‎“Sevgilin var mı?”
‎
‎Nehir birkaç saniye ona baktı.
‎
‎Sonra sinirle konuştu.
‎
‎“Sikeceğim ama şimdi sanane ya? Sanane! Bırak beni.”
‎
‎Atlas'ın yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı.
‎
‎“Bugün olmaz.”
‎
‎“Neden?”
‎
‎“Yaralandın.”
‎
‎Atlas kapıya doğru yürüdü.
‎
‎“Yarın gidersin.”
‎
‎Nehir hemen karşılık verdi.
‎
‎“Çık o zaman odadan.”
‎
‎Atlas kapının önünde durdu.
‎
‎“Tamam. Bir şey olursa seslen.”
‎
‎Nehir eliyle kapıyı gösterdi.
‎
‎“Aynen. Hadi çık.”
‎
‎Atlas odadan çıktı.
‎
‎Kapı kapanınca Nehir derin bir nefes aldı.
‎
‎“Allah'ım… Başımıza bir de bu çıktı.”
‎
‎---
‎
‎Koridorda Atlas'ı Ege bekliyordu.
‎
‎Ege, Atlas'ın en güvendiği korumalarından biriydi.
‎
‎Atlas'ı görünce hemen yanına geldi.
‎
‎“Patron, ne oldu?”
‎
‎Atlas ona baktı.
‎
‎“Ne olsun?”
‎
‎Ege sessizce bekledi.
‎
‎Atlas başını Nehir'in odasına doğru çevirdi.
‎
‎“Gerizekâlı kızı vurdun, başımıza bela aldık.”
‎
‎Ege'nin yüzü düştü.
‎
‎“Özür dilerim patron.”
‎
‎Atlas birkaç saniye ona baktı.
‎
‎“Özür dilemek yerine kimlerin peşinde olduğunu bul.”
‎
‎Ege başını salladı.
‎
‎“Emredersin patron.”
‎
‎Atlas yürümeye başladı.
‎
‎Ege arkasından bakarken içinden geçirdi:
‎
‎“Bu kız başımıza gerçekten bela olacak…”
‎
‎Atlas koridorun sonunda durdu.
‎
‎Başını hafifçe çevirip Nehir'in bulunduğu odaya baktı.
‎
‎“Daha başlamadı bile.”
‎
‎Nehir odanın içinde bir aşağı bir yukarı dolaşmaya başladı.
‎
‎Etrafındaki pahalı eşyalara baktı. Her şey fazlasıyla gösterişliydi.
‎
‎Kendi kendine söylendi:
‎
‎“İşte bir tane daha zengin züppesi…”
‎
‎Tam o sırada telefonu çaldı.
‎
‎Nehir cebinden telefonunu çıkardı.
‎
‎Ekranda tek bir isim yazıyordu:
‎
‎Emine.
‎
‎Nehir gözlerini kapattı.
‎
‎“Off… Bugün ne boktan bir gün.”
‎
‎Telefonu açtı.
‎
‎Daha “Alo” bile diyemeden karşı taraftan annesinin sesi yükseldi.
‎
‎“Allah’ın cezası, neredesin sen?!”
‎
‎Nehir telefonu kulağından biraz uzaklaştırdı.
‎
‎Annesi konuşmaya devam ediyordu.
‎
‎“Bir işe bile yaramıyorsun! Seni doğurduğum güne lanet olsun!”
‎
‎Nehir’in yüzündeki ifade yavaş yavaş değişti.
‎
‎Gözlerini kapattı.
‎
‎Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
‎
‎Sonra bütün öfkesiyle bağırdı:
‎
‎“BİTTİ Mİ?!”
‎
‎Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.
‎
‎Emine:
‎
‎“Allah’ın cezası…”
‎
‎Telefon kapandı.
‎
‎Nehir telefon ekranına baktı.
‎
‎Arama sona ermişti.
‎
‎Odanın içinde yeniden sessizlik vardı.
‎
‎Nehir birkaç saniye öylece kaldı.
‎
‎Sonra telefonu yatağın üzerine bıraktı.
‎
‎Dudaklarının arasından sessizce döküldü:
‎
‎“Ben de insanım be…”
‎
‎Gözlerini sildi.
‎
‎Ardından kendi kendine kızdı.
‎
‎“Yok. Ağlamak yok.”
‎
‎Derin bir nefes aldı.
‎
‎Tam o sırada kapı açıldı.
‎
‎Atlas kapının önünde duruyordu.
‎
‎Nehir hızla yüzünü çevirdi.
‎
‎Atlas birkaç saniye ona baktı.
‎
‎“Bir sorun mu var?”
‎
‎Nehir hemen sertleşti.
‎
‎“Yok.”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Telefon konuşmanı duydum.”
‎
‎Nehir:
‎
‎“Dinlediysen de unut.”
‎
‎Atlas sessiz kaldı.
‎
‎Nehir yatağın üzerindeki telefonunu aldı.
‎
‎“Benim aile meselelerim seni ilgilendirmez.”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Doğru.”
‎
‎Nehir şaşkınlıkla ona baktı.
‎
‎Atlas devam etti:
‎
‎“Ama ağlaman da beni ilgilendirmiyor demem.”
‎
‎Nehir’in bakışları sertleşti.
‎
‎“Ben ağlamıyorum.”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Gözlerin başka söylüyor.”
‎
‎Nehir gözlerini devirdi.
‎
‎“Sen de her şeye karışmasan olmuyor mu?”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Olmuyor.”
‎
‎Nehir birkaç saniye ona baktı.
‎
‎Sonra dayanamayarak sordu:
‎
‎“Senin tam olarak derdin ne?”
‎
‎Atlas’ın yüzündeki ifade değişmedi.
‎
‎“Yarın söylerim.”
‎
‎Nehir kaşlarını çattı.
‎
‎“Beni bulursan söylersin. Şimdi çık dışarı.”
‎
‎Atlas birkaç saniye Nehir’e baktı.
‎
‎Nehir de gözlerini kaçırmadan ona baktı.
‎
‎İkisi de geri adım atmadı.
‎
‎Sonunda Atlas hiçbir şey söylemeden arkasını döndü.
‎
‎Kapıya doğru ilerledi.
‎
‎Kapıyı açtı.
‎
‎Çıkmadan önce bir kez daha Nehir’e baktı.
‎
‎Ardından kapıyı kapatıp çıktı.
‎
‎Nehir birkaç saniye kapıya baktı.
‎
‎Sonra kendi kendine söylendi:
‎
‎“Yarınmış…”
‎
‎Başını iki yana salladı.
‎
‎“Bir de emir veriyor.”
‎
‎Koridora çıkan Atlas’ın yüzündeki ifade ise tamamen değişmişti.
‎
‎Ege hemen yanına geldi.
‎
‎“Patron?”
‎
‎Atlas durdu.
‎
‎“Yarın onunla evleneceğim.”
‎
‎Ege birkaç saniye Atlas’a baktı.
‎
‎“İstemezse?”
‎
‎Atlas’ın yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı.
‎
‎“Zorla alırım o zaman.”
‎
‎Ege şaşkınlıkla Atlas’a baktı.
‎
‎“Patron, ciddi misin?”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Fazlasıyla.”
‎
‎Ege başını iki yana salladı.
‎
‎“Bu kız bunu kabul etmez.”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Edecek.”
‎
‎Ege:
‎
‎“Peki ya seni reddederse?”
‎
‎Atlas birkaç saniye sustu.
‎
‎“Onu ikna ederim.”
‎
‎Ege:
‎
‎“Nasıl?”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Onu ilgilendiren şeyleri kullanarak.”
‎
‎Ege’nin kaşları çatıldı.
‎
‎“Ne gibi?”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Sanane lan? Sen fazla merak etmeye başladın.”
‎
‎Ege ellerini kaldırdı.
‎
‎“Tamam patron, sakin.”
‎
‎Atlas ters bir bakış attı.
‎
‎“İşine bak.”
‎
‎Ege başını salladı.
‎
‎“Emredersin.”
‎
‎Atlas yürümeye devam etti.
‎
‎Ege arkasından birkaç saniye baktıktan sonra kendi kendine söylendi:
‎
‎“İnsan bir kere de düzgün cevap verir.”
‎
‎Atlas bir anda durdu.
‎
‎Ege hemen sustu.
‎
‎Atlas arkasını dönmeden konuştu:
‎
‎“Bir şey mi dedin?”
‎
‎Ege:
‎
‎“Yok patron.”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Öyleyse iyi.”
‎
‎Tekrar yürümeye başladı.
‎
‎Ege de peşinden ilerledi.
‎
‎Tam merdivenlere geldiklerinde Atlas durdu.
‎
‎“Ege.”
‎
‎“Buyur patron.”
‎
‎“Yarın sabah hazırlıkları yap.”
‎
‎Ege:
‎
‎“Ne hazırlığı?”
‎
‎Atlas ona döndü.
‎
‎“Düğün.”
‎
‎Ege’nin ağzı açık kaldı.
‎
‎“Patron…”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Ne?”
‎
‎Ege:
‎
‎“Daha kıza söylemedin bile.”
‎
‎Atlas’ın bakışları sertleşti.
‎
‎“Yarın söylerim.”
‎
‎Ege:
‎
‎“Nasıl bir teklif yapacaksın?”
‎
‎Atlas birkaç saniye düşündü.
‎
‎“Önce konuşacağım.”
‎
‎Ege:
‎
‎“Sonra?”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Kararı ona bırakacağım.”
‎
‎Ege şaşkınlıkla Atlas’a baktı.
‎
‎“Az önce zorla alırım demedin mi?”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Sinirle söyledim.”
‎
‎Ege:
‎
‎“Sen sinirlenince insanın hayatı değişiyor patron.”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Fazla konuşuyorsun.”
‎
‎Ege hemen başını eğdi.
‎
‎“Tamam.”
‎
‎Atlas merdivenlerden aşağı inmeye başladı.
‎
‎Ege arkasından ilerlerken kendi kendine mırıldandı:
‎
‎“Yarın gerçekten çok uzun bir gün olacak.”
‎
‎Üst katta ise Nehir hâlâ odasındaydı.
‎
‎Yatağa uzanıp tavana baktı.
‎
‎“Bu adamın derdi ne acaba?”
‎
‎Gözlerini kapattı.
‎
‎“Bir de yarın söyleyecekmiş…”
‎
‎Nehir derin bir nefes aldı.
‎
‎“Umarım başıma yeni bir bela açmaz.”
‎
‎Ama Nehir’in bilmediği bir şey vardı.
‎
‎Atlas çoktan kararını vermişti.
‎
‎Ve ertesi sabah, Nehir’in hayatı tamamen değişecekti.
‎

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları