Karanlıkta Bir Nehir
Bölüm 2•
Fırtınanın İlk Darbesi
Tema:
Sabahın ilk ışıkları odanın perdelerinin arasından içeri sızıyordu.
Nehir gözlerini yavaşça açtı.
Birkaç saniye tavana baktı.
Sonra dün gece yaşadıkları aklına geldi.
İş.
Kovulması.
Sokakta vurulması.
Sonra bu ev.
Ve en son...
Atlas.
Nehir yatakta doğruldu.
“Bir dakika…”
Elini yüzüne götürdü.
“Ben dün ne yaşadım lan?”
Yatağın kenarından kalktı.
Kolundaki bandaja baktı.
Acı hâlâ vardı ama dünkü kadar değildi.
Tam o sırada odadan bir ses geldi.
“Günaydın.”
Nehir bir anda irkildi.
Yatağın yanındaki koltuğa baktı.
Atlas orada oturmuş, dik dik Nehir'e bakıyordu.
Nehir'in gözleri büyüdü.
“Lan senin ne işin var burada?”
Atlas'ın yüzünde hafif bir gülümseme oluştu.
Nehir kaşlarını çattı.
“Bok mu var da gülüyorsun?”
Atlas:
“Saçın dağılmış.”
Nehir saçlarına baktı.
“Eee yani?”
Atlas:
“Komik görünüyor.”
Nehir ellerini iki yana açtı.
“Sabah saçım fönlü uyanamam ya.”
Atlas ayağa kalktı.
“Aşağı in. Kahvaltı hazır.”
Nehir arkasından bakarak söylendi.
“Allah'ım, yanıma akıllı gönderip huzurumu bozma.”
Atlas odadan çıktı.
Aşağı inip yemek masasına oturdu.
Birkaç dakika sonra Nehir de merdivenlerden indi.
Masaya oturdu.
Önündeki kahvaltıya baktı.
Sonra Atlas'a döndü.
“Bu kadar şeyi kim yiyecek?”
Atlas hiç düşünmeden cevap verdi.
“Sen.”
Nehir bir süre masaya baktı.
Sonra Atlas'a döndü.
“Tamam. Başla önce sen.”
Atlas sakince yemeğe başladı.
Nehir bir süre onu izledi.
Sonra o da kahvaltı etmeye başladı.
Birkaç dakika sessizlik oldu.
Atlas Nehir'e bakıyordu.
Nehir dayanamayarak sordu:
“Niye bakıyon?”
Atlas:
“Yaraların nasıl oldu?”
Nehir:
“Düştüm, o yüzden.”
Atlas:
“Morluklar da mı?”
Nehir kaşlarını çattı.
“Sanane lan, sanane?”
Birkaç dakika daha sessizlik oldu.
“Eee, senin amacın ne tam olarak?”
Atlas başını kaldırdı.
“Evlen benimle.”
Nehir birkaç saniye Atlas'a baktı.
Sonra gülmeye başladı.
“Eee paşam, başka?”
Atlas'ın yüzündeki ifade değişmedi.
“Beni seni zorla elde etmek zorunda bırakma.”
Nehir'in gülümsemesi hafifçe kayboldu.
“Bu özgüven kalbe zarar.”
Atlas:
“Annen elimde ya... Benimle evlenirsin.”
Nehir'in kaşları havaya kalktı.
“Oooo, çok iyi.”
Bir an durdu.
“Benim bir indirimim var. Onu alana kocası bedava.”
Atlas:
“Ben ciddiyim.”
Nehir'in yüzündeki alaycı ifade bir anda kayboldu.
Elindeki çatalı sertçe masaya vurdu.
“Amına koduğumun hayatında daha ne olabilir diyordum, sen çıktın.”
Atlas sakin bir sesle:
“Cevap?”
Nehir ona baktı.
Sonra elini kaldırıp orta parmağını gösterdi.
“Bak, bununla evlen.”
Ardından diğer elini çomak yaparak gösterdi.
“Bak, bununla da çocuk yap.”
Atlas'ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
Nehir ayağa kalktı.
“Ben gidiyorum.”
Tam arkasını döneceği sırada Atlas elini uzatıp Nehir'in kolunu tuttu.
Nehir bir anda durdu.
Atlas gözlerini Nehir'in gözlerine dikti.
“Günün sonunda benimle evleneceksin.”
Nehir öfkeyle ona baktı.
“Ya sabır... Ya sabır... Bırak lan kolumu.”
Atlas birkaç saniye daha ona baktı.
Sonra kolunu bıraktı.
Nehir kolunu kendine çekti.
“Manyak.”
Ardından küfür ederek salondan çıktı.
Kapıdan çıkar çıkmaz telefonu çaldı.
Nehir telefonunu çıkarıp ekrana baktı.
Arayan numarayı görünce derin bir nefes aldı.
Telefonu açtı.
“Ne var lan?”
Karşı taraftan bir kadın sesi geldi.
Nehir'in yüzü bir anda değişti.
“Pardon müdüre hanım. Ne oldu?”
Kadın:
“Nehir Hanım, gelebilir misiniz? Bir konu var.”
Nehir hemen toparlandı.
“Tabii müdür hanım. Hemen geliyorum.”
Telefon kapandı.
Nehir taksi çağırdı.
Birkaç dakika sonra gelen taksiye binip verilen konuma doğru yola çıktı.
---
Evde ise Atlas salondaki koltuğa oturmuş, sessizce bekliyordu.
Kapı açıldı.
Ege içeri girdi.
Atlas başını kaldırdı.
“Sonuç?”
Ege elindeki dosyayı Atlas'a uzattı.
“Tam istediğiniz gibi patron.”
Atlas dosyayı aldı.
Kısa bir süre dosyaya baktı.
Sonra yüzünde yarım bir gülümseme oluştu.
“Güzel.”
Dosyayı kapattı.
“Nehir Hanım... Ne yapacaksınız şimdi?”
Ege birkaç saniye Atlas'a baktı.
“Patron, gerçekten bunu yapacak mısınız?”
Atlas:
“Ne yapacağım?”
Ege:
“Nehir'i bu şekilde evliliğe ikna etmeye çalışacağınızı.”
Atlas'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Ben ne yaptığımı biliyorum.”
Ege:
“Umarım.”
Atlas ayağa kalktı.
“Nehir konuma vardı mı?”
Ege:
“Evet patron.”
Atlas:
“Müdürle konuştun mu?”
Ege:
“Evet patron.”
Atlas:
“Tamam. Hadi biz de gidelim.”
Atlas ve Ege arabaya binip Nehir'in olduğu yere doğru yola çıktı.
---
Nehir müdürün odasına çıktı.
Kapıyı çaldıktan sonra içeri girdi.
“Nehir Hanım, hoş geldiniz.”
Nehir:
“Müdür Hanım, ne oldu?”
Müdür derin bir nefes aldı.
“Yetimhaneye bağış yapılmazsa kapatılacak.”
Nehir'in yüzündeki ifade değişti.
“Nasıl? Ama önceden böyle bir sıkıntı yoktu.”
Müdür:
“Bazı bağışçılar bağışlarını çekti.”
Nehir:
“Neden?”
Müdür:
“Bilmiyorum.”
Nehir birkaç saniye düşündü.
Sonra başını salladı.
“Tamam müdüre hanım. Ben bir yolunu bulup halledeceğim.”
Müdür:
“Emin misin?”
Nehir:
“Evet. Merak etmeyin.”
Nehir odadan çıktı.
Koridorda yürürken arkasından küçük bir kızın sesi geldi.
“Nehir abla!”
Nehir durdu.
Arkasını döndü.
Küçücük bir kız ona doğru koşuyordu.
Nehir'in yüzünde sıcak bir gülümseme oluştu.
Eylem, Nehir'in yanına gelir gelmez ona sarıldı.
Nehir eğilip kızı kucağına aldı.
“Eylem, nabıyorsun bakalım?”
Eylem gülümseyerek Nehir'e baktı.
“Neden bizi ziyarete gelmiyorsun?”
Nehir:
“İşim vardı o yüzden. Yoksa gelmez miyim ben sizleri görmeye?”
Eylem:
“Özledin mi beni?”
Nehir kızı daha sıkı sarıldı.
“Küçüğüm benim, özlemem mi? Burnumda tüttün.”
Eylem:
“Hemen gidecek misin?”
Nehir bir süre düşündü.
Sonra gülümsedi.
“Bak şöyle anlaşalım mı biz?”
Eylem:
“Nasıl?”
Nehir:
“Ben gideyim, yarın geleyim. Akşama kadar konuşalım, olur mu?”
Eylem'in yüzü aydınlandı.
“Tamam, olur.”
Nehir Eylem'i kucağından indirdi.
Sonra eğilip onu öptü.
“Hadi sen git, ben de gideceğim.”
Eylem başını salladı ve koridorun diğer tarafına doğru koştu.
Nehir birkaç saniye onun arkasından baktı.
Sonra yetimhaneden çıktı.
Telefonunu çıkarıp birini aradı ve yürümeye başladı.
---
Nehir yetimhaneden uzaklaştıktan birkaç dakika sonra siyah bir araç yetimhanenin önünde durdu.
Araçtan Atlas indi.
Ege de onun arkasından indi.
Atlas hiçbir şey söylemeden yetimhaneye doğru yürüdü.
İçeri girdi.
Doğrudan müdürün odasına çıktı.
Kapıyı açtı.
Müdür ayağa kalktı.
“Atlas Bey, hoş geldiniz.”
Atlas:
“Sonuç?”
Müdür:
“Sizin dediğiniz gibi yaptım.”
Atlas:
“Ne dedi?”
Müdür:
“Ben bir çaresine bakacağım, dedi.”
Atlas birkaç saniye sustu.
Sonra ayağa kalktı.
“Güzel.”
Atlas odadan çıktı.
Ege de arkasından geldi.
İkisi birlikte arabaya bindiler.
Tam o sırada Ege'nin telefonu çaldı.
Ege telefonu açtı.
Kısa bir süre konuştu.
Sonra telefonu kapatıp Atlas'a döndü.
Atlas:
“Ne oldu?”
Ege:
“Yer altı dövüşünde bugün yeni biri katılmış.”
Atlas:
“Eee?”
Ege:
“Eee şey patron... En pahalı adamımızı istiyor.”
Atlas birkaç saniye düşündü.
Sonra sakin bir şekilde konuştu.
“Dövüşsünler bakalım.”
Ege:
“İzlemeye gitmeyecek misiniz?”
Atlas:
“Malikâneye sür, Ege.”
Ege:
“Tamam patron.”
Ege arabayı çalıştırdı.
Araç yetimhanenin önünden uzaklaşırken Atlas camdan dışarı baktı.
Aklında ise tek bir şey vardı.
Nehir.
Ve onun bilmediği bir gerçek daha vardı.
Atlas'ın hazırladığı plan, Nehir'in hayatını yalnızca değiştirmeyecek...
Onu hiç beklemediği bir dünyanın içine sürükleyecekti.
Nehir elindeki telefonu cebine koyup hızla bir yere doğru yürümeye başladı.
Aklında çözmesi gereken bir sürü sorun vardı. Ama Nehir'in bilmediği bir şey vardı: Çok geçmeden yolları Atlas'la yeniden kesişecekti.
Atlas'ın Malikânesi
Atlas malikaneye varmıştı.
İçeri girer girmez Ege'ye döndü.
Atlas:
“Nehir gelmedi mi?”
Ege:
“Gelmedi, patron.”
Atlas:
“Ne zaman gelir?”
Ege:
“Bilmem, patron.”
Atlas gözlerini Ege'ye çevirdi.
Atlas:
“Sen neyi biliyorsun ki zaten?”
Ege içinden derin bir nefes aldı.
Her zamanki gibi suçlu yine ben oldum.
Ardından Atlas'a döndü.
Ege:
“Patron, dövüşe gidecek misiniz?”
Atlas bir an düşündü. Sonra ceketini düzeltti.
Atlas:
“Gidelim. Zaten Nehir de gelmemiş.”
Ege başını salladı.
İkisi birlikte evden çıkıp arabaya bindiler. Ege direksiyona geçti ve yer altı dövüş salonuna doğru yola koyuldu.
Yer Altı Dövüş Salonu
Salonun içi her zamanki gibi kalabalıktı. İnsanların bağırışları duvarlarda yankılanıyor, seyirciler heyecanla dövüşün başlamasını bekliyordu.
Salonun sorumlusu Mert, ringin kenarında duruyordu.
Tam o sırada karşısına siyah kapüşonlu, yüzünü gizleyen biri çıktı.
Mert'in dudaklarında alaycı bir gülümseme oluştu.
Mert:
“Ooo! Fırtına gelmiş. Sen buranın yolunu bilir miydin?”
Fırtına başını hafifçe kaldırdı.
Fırtına:
“Adam nerede? Hadi, hızlı ol.”
Mert'in gülümsemesi biraz daha büyüdü.
Mert:
“Şampiyonu yenebileceğinden emin misin? Buradan hastanelik olarak çıkabilirsin.”
Fırtına bir adım yaklaştı.
Fırtına:
“Uzatma, kes hadi.”
Mert ellerini iki yana açtı.
Mert:
“Sen istedin.”
Her şey ayarlanmıştı. Dövüşçüler hazırlanmış, seyirciler yerlerini almıştı. Şimdi herkesin beklediği tek şey, ringe çıkacak iki rakibin karşı karşıya gelmesiydi.
Sunucunun sesi salonu doldurdu.
Sunucu:
“Evet, sayın seyirciler! Bu gece yine nefesler tutulacak, yumruklar konuşacak!”
Kalabalık çığlıklarla karşılık verdi.
Sunucu:
“Bir tarafta, bugüne kadar karşısına çıkan hiç kimsenin yenemediği şampiyonumuz!”
Şampiyon ringe çıktığında ıslıklar ve çığlıklar havada uçuştu. Adam kendinden emin adımlarla ringin ortasına ilerledi ve seyircilere baktı.
Sunucu mikrofonu yeniden kaldırdı.
Sunucu:
“Diğer tarafta ise lakabı Fırtına! Kendisi hakkında pek bir şey bilmiyoruz. Ama bu gece şampiyonumuza meydan okumaya cesaret etti!”
Fırtına ağır adımlarla ringe çıktı.
Kapüşonu hâlâ başındaydı.
Salonda fısıltılar çoğaldı.
“Bir kız mı dövüşecek?”
“Saçmalık!”
“Kesin yenilir!”
“Şampiyon onu iki dakikada yere serer!”
Fırtına söylenenleri duyuyordu ama hiçbirine cevap vermedi. Sadece ringin karşı tarafında bekleyen rakibine baktı.
Şampiyon, karşısındaki kişiyi küçümseyen bir ifadeyle süzdü.
Şampiyon:
“Beni yenebileceğini gerçekten düşünüyor musun?”
Fırtına başını hafifçe yana eğdi.
Fırtına:
“Birazdan öğrenirsin.”
Şampiyon alaycı bir kahkaha attı.
Şampiyon:
“Buraya kadar gelmişken ağlamadan dönmeyi başarabilirsen şanslısın.”
Fırtına'nın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
Fırtına:
“Sen önce kendi hâline bak.”
Seyircilerden kahkahalar yükseldi.
Mert ringin kenarına yaklaştı ve hakeme işaret verdi.
Sunucu mikrofonu son kez kaldırdı.
Sunucu:
“Evet, sayın seyirciler! Bahisler kapandı! Herkes yerini alsın!”
Salon bir anda sessizleşti.
Sunucu:
“DÖVÜŞ BAŞLIYOR!”
Zil çaldı.
Şampiyon hiç beklemeden Fırtına'ya doğru hamle yaptı.
Ancak Fırtına'nın yüzünde en ufak bir korku belirtisi bile yoktu.
Tam tersine…
Sanki uzun zamandır bu anı bekliyordu.
Ve ringdeki hiç kimse, karşılarında kimin olduğunu henüz bilmiyordu.

Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları