Karanlıkta Bir Nehir

Bölüm 2•

Fırtınanın İlk Darbesi

Tema:
‎Sabahın ilk ışıkları odanın perdelerinin arasından içeri sızıyordu.
‎
‎Nehir gözlerini yavaşça açtı.
‎
‎Birkaç saniye tavana baktı.
‎
‎Sonra dün gece yaşadıkları aklına geldi.
‎
‎İş.
‎
‎Kovulması.
‎
‎Sokakta vurulması.
‎
‎Sonra bu ev.
‎
‎Ve en son...
‎
‎Atlas.
‎
‎Nehir yatakta doğruldu.
‎
‎“Bir dakika…”
‎
‎Elini yüzüne götürdü.
‎
‎“Ben dün ne yaşadım lan?”
‎
‎Yatağın kenarından kalktı.
‎
‎Kolundaki bandaja baktı.
‎
‎Acı hâlâ vardı ama dünkü kadar değildi.
‎
‎Tam o sırada odadan bir ses geldi.
‎
‎“Günaydın.”
‎
‎Nehir bir anda irkildi.
‎
‎Yatağın yanındaki koltuğa baktı.
‎
‎Atlas orada oturmuş, dik dik Nehir'e bakıyordu.
‎
‎Nehir'in gözleri büyüdü.
‎
‎“Lan senin ne işin var burada?”
‎
‎Atlas'ın yüzünde hafif bir gülümseme oluştu.
‎
‎Nehir kaşlarını çattı.
‎
‎“Bok mu var da gülüyorsun?”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Saçın dağılmış.”
‎
‎Nehir saçlarına baktı.
‎
‎“Eee yani?”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Komik görünüyor.”
‎
‎Nehir ellerini iki yana açtı.
‎
‎“Sabah saçım fönlü uyanamam ya.”
‎
‎Atlas ayağa kalktı.
‎
‎“Aşağı in. Kahvaltı hazır.”
‎
‎Nehir arkasından bakarak söylendi.
‎
‎“Allah'ım, yanıma akıllı gönderip huzurumu bozma.”
‎
‎Atlas odadan çıktı.
‎
‎Aşağı inip yemek masasına oturdu.
‎
‎Birkaç dakika sonra Nehir de merdivenlerden indi.
‎
‎Masaya oturdu.
‎
‎Önündeki kahvaltıya baktı.
‎
‎Sonra Atlas'a döndü.
‎
‎“Bu kadar şeyi kim yiyecek?”
‎
‎Atlas hiç düşünmeden cevap verdi.
‎
‎“Sen.”
‎
‎Nehir bir süre masaya baktı.
‎
‎Sonra Atlas'a döndü.
‎
‎“Tamam. Başla önce sen.”
‎
‎Atlas sakince yemeğe başladı.
‎
‎Nehir bir süre onu izledi.
‎
‎Sonra o da kahvaltı etmeye başladı.
‎
‎Birkaç dakika sessizlik oldu.
‎
‎Atlas Nehir'e bakıyordu.
‎
‎Nehir dayanamayarak sordu:
‎
‎“Niye bakıyon?”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Yaraların nasıl oldu?”
‎
‎Nehir:
‎
‎“Düştüm, o yüzden.”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Morluklar da mı?”
‎
‎Nehir kaşlarını çattı.
‎
‎“Sanane lan, sanane?”
‎
‎Birkaç dakika daha sessizlik oldu.
‎
‎“Eee, senin amacın ne tam olarak?”
‎
‎Atlas başını kaldırdı.
‎
‎“Evlen benimle.”
‎
‎Nehir birkaç saniye Atlas'a baktı.
‎
‎Sonra gülmeye başladı.
‎
‎“Eee paşam, başka?”
‎
‎Atlas'ın yüzündeki ifade değişmedi.
‎
‎“Beni seni zorla elde etmek zorunda bırakma.”
‎
‎Nehir'in gülümsemesi hafifçe kayboldu.
‎
‎“Bu özgüven kalbe zarar.”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Annen elimde ya... Benimle evlenirsin.”
‎
‎Nehir'in kaşları havaya kalktı.
‎
‎“Oooo, çok iyi.”
‎
‎Bir an durdu.
‎
‎“Benim bir indirimim var. Onu alana kocası bedava.”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Ben ciddiyim.”
‎
‎Nehir'in yüzündeki alaycı ifade bir anda kayboldu.
‎
‎Elindeki çatalı sertçe masaya vurdu.
‎
‎“Amına koduğumun hayatında daha ne olabilir diyordum, sen çıktın.”
‎
‎Atlas sakin bir sesle:
‎
‎“Cevap?”
‎
‎Nehir ona baktı.
‎
‎Sonra elini kaldırıp orta parmağını gösterdi.
‎
‎“Bak, bununla evlen.”
‎
‎Ardından diğer elini çomak yaparak gösterdi.
‎
‎“Bak, bununla da çocuk yap.”
‎
‎Atlas'ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
‎
‎Nehir ayağa kalktı.
‎
‎“Ben gidiyorum.”
‎
‎Tam arkasını döneceği sırada Atlas elini uzatıp Nehir'in kolunu tuttu.
‎
‎Nehir bir anda durdu.
‎
‎Atlas gözlerini Nehir'in gözlerine dikti.
‎
‎“Günün sonunda benimle evleneceksin.”
‎
‎Nehir öfkeyle ona baktı.
‎
‎“Ya sabır... Ya sabır... Bırak lan kolumu.”
‎
‎Atlas birkaç saniye daha ona baktı.
‎
‎Sonra kolunu bıraktı.
‎
‎Nehir kolunu kendine çekti.
‎
‎“Manyak.”
‎
‎Ardından küfür ederek salondan çıktı.
‎
‎Kapıdan çıkar çıkmaz telefonu çaldı.
‎
‎Nehir telefonunu çıkarıp ekrana baktı.
‎
‎Arayan numarayı görünce derin bir nefes aldı.
‎
‎Telefonu açtı.
‎
‎“Ne var lan?”
‎
‎Karşı taraftan bir kadın sesi geldi.
‎
‎Nehir'in yüzü bir anda değişti.
‎
‎“Pardon müdüre hanım. Ne oldu?”
‎
‎Kadın:
‎
‎“Nehir Hanım, gelebilir misiniz? Bir konu var.”
‎
‎Nehir hemen toparlandı.
‎
‎“Tabii müdür hanım. Hemen geliyorum.”
‎
‎Telefon kapandı.
‎
‎Nehir taksi çağırdı.
‎
‎Birkaç dakika sonra gelen taksiye binip verilen konuma doğru yola çıktı.
‎
‎---
‎
‎Evde ise Atlas salondaki koltuğa oturmuş, sessizce bekliyordu.
‎
‎Kapı açıldı.
‎
‎Ege içeri girdi.
‎
‎Atlas başını kaldırdı.
‎
‎“Sonuç?”
‎
‎Ege elindeki dosyayı Atlas'a uzattı.
‎
‎“Tam istediğiniz gibi patron.”
‎
‎Atlas dosyayı aldı.
‎
‎Kısa bir süre dosyaya baktı.
‎
‎Sonra yüzünde yarım bir gülümseme oluştu.
‎
‎“Güzel.”
‎
‎Dosyayı kapattı.
‎
‎“Nehir Hanım... Ne yapacaksınız şimdi?”
‎
‎Ege birkaç saniye Atlas'a baktı.
‎
‎“Patron, gerçekten bunu yapacak mısınız?”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Ne yapacağım?”
‎
‎Ege:
‎
‎“Nehir'i bu şekilde evliliğe ikna etmeye çalışacağınızı.”
‎
‎Atlas'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
‎
‎“Ben ne yaptığımı biliyorum.”
‎
‎Ege:
‎
‎“Umarım.”
‎
‎Atlas ayağa kalktı.
‎
‎“Nehir konuma vardı mı?”
‎
‎Ege:
‎
‎“Evet patron.”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Müdürle konuştun mu?”
‎
‎Ege:
‎
‎“Evet patron.”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Tamam. Hadi biz de gidelim.”
‎
‎Atlas ve Ege arabaya binip Nehir'in olduğu yere doğru yola çıktı.
‎
‎---
‎
‎Nehir müdürün odasına çıktı.
‎
‎Kapıyı çaldıktan sonra içeri girdi.
‎
‎“Nehir Hanım, hoş geldiniz.”
‎
‎Nehir:
‎
‎“Müdür Hanım, ne oldu?”
‎
‎Müdür derin bir nefes aldı.
‎
‎“Yetimhaneye bağış yapılmazsa kapatılacak.”
‎
‎Nehir'in yüzündeki ifade değişti.
‎
‎“Nasıl? Ama önceden böyle bir sıkıntı yoktu.”
‎
‎Müdür:
‎
‎“Bazı bağışçılar bağışlarını çekti.”
‎
‎Nehir:
‎
‎“Neden?”
‎
‎Müdür:
‎
‎“Bilmiyorum.”
‎
‎Nehir birkaç saniye düşündü.
‎
‎Sonra başını salladı.
‎
‎“Tamam müdüre hanım. Ben bir yolunu bulup halledeceğim.”
‎
‎Müdür:
‎
‎“Emin misin?”
‎
‎Nehir:
‎
‎“Evet. Merak etmeyin.”
‎
‎Nehir odadan çıktı.
‎
‎Koridorda yürürken arkasından küçük bir kızın sesi geldi.
‎
‎“Nehir abla!”
‎
‎Nehir durdu.
‎
‎Arkasını döndü.
‎
‎Küçücük bir kız ona doğru koşuyordu.
‎
‎Nehir'in yüzünde sıcak bir gülümseme oluştu.
‎
‎Eylem, Nehir'in yanına gelir gelmez ona sarıldı.
‎
‎Nehir eğilip kızı kucağına aldı.
‎
‎“Eylem, nabıyorsun bakalım?”
‎
‎Eylem gülümseyerek Nehir'e baktı.
‎
‎“Neden bizi ziyarete gelmiyorsun?”
‎
‎Nehir:
‎
‎“İşim vardı o yüzden. Yoksa gelmez miyim ben sizleri görmeye?”
‎
‎Eylem:
‎
‎“Özledin mi beni?”
‎
‎Nehir kızı daha sıkı sarıldı.
‎
‎“Küçüğüm benim, özlemem mi? Burnumda tüttün.”
‎
‎Eylem:
‎
‎“Hemen gidecek misin?”
‎
‎Nehir bir süre düşündü.
‎
‎Sonra gülümsedi.
‎
‎“Bak şöyle anlaşalım mı biz?”
‎
‎Eylem:
‎
‎“Nasıl?”
‎
‎Nehir:
‎
‎“Ben gideyim, yarın geleyim. Akşama kadar konuşalım, olur mu?”
‎
‎Eylem'in yüzü aydınlandı.
‎
‎“Tamam, olur.”
‎
‎Nehir Eylem'i kucağından indirdi.
‎
‎Sonra eğilip onu öptü.
‎
‎“Hadi sen git, ben de gideceğim.”
‎
‎Eylem başını salladı ve koridorun diğer tarafına doğru koştu.
‎
‎Nehir birkaç saniye onun arkasından baktı.
‎
‎Sonra yetimhaneden çıktı.
‎
‎Telefonunu çıkarıp birini aradı ve yürümeye başladı.
‎
‎---
‎
‎Nehir yetimhaneden uzaklaştıktan birkaç dakika sonra siyah bir araç yetimhanenin önünde durdu.
‎
‎Araçtan Atlas indi.
‎
‎Ege de onun arkasından indi.
‎
‎Atlas hiçbir şey söylemeden yetimhaneye doğru yürüdü.
‎
‎İçeri girdi.
‎
‎Doğrudan müdürün odasına çıktı.
‎
‎Kapıyı açtı.
‎
‎Müdür ayağa kalktı.
‎
‎“Atlas Bey, hoş geldiniz.”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Sonuç?”
‎
‎Müdür:
‎
‎“Sizin dediğiniz gibi yaptım.”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Ne dedi?”
‎
‎Müdür:
‎
‎“Ben bir çaresine bakacağım, dedi.”
‎
‎Atlas birkaç saniye sustu.
‎
‎Sonra ayağa kalktı.
‎
‎“Güzel.”
‎
‎Atlas odadan çıktı.
‎
‎Ege de arkasından geldi.
‎
‎İkisi birlikte arabaya bindiler.
‎
‎Tam o sırada Ege'nin telefonu çaldı.
‎
‎Ege telefonu açtı.
‎
‎Kısa bir süre konuştu.
‎
‎Sonra telefonu kapatıp Atlas'a döndü.
‎
‎Atlas:
‎
‎“Ne oldu?”
‎
‎Ege:
‎
‎“Yer altı dövüşünde bugün yeni biri katılmış.”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Eee?”
‎
‎Ege:
‎
‎“Eee şey patron... En pahalı adamımızı istiyor.”
‎
‎Atlas birkaç saniye düşündü.
‎
‎Sonra sakin bir şekilde konuştu.
‎
‎“Dövüşsünler bakalım.”
‎
‎Ege:
‎
‎“İzlemeye gitmeyecek misiniz?”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Malikâneye sür, Ege.”
‎
‎Ege:
‎
‎“Tamam patron.”
‎
‎Ege arabayı çalıştırdı.
‎
‎Araç yetimhanenin önünden uzaklaşırken Atlas camdan dışarı baktı.
‎
‎Aklında ise tek bir şey vardı.
‎
‎Nehir.
‎
‎Ve onun bilmediği bir gerçek daha vardı.
‎
‎Atlas'ın hazırladığı plan, Nehir'in hayatını yalnızca değiştirmeyecek...
‎
‎Onu hiç beklemediği bir dünyanın içine sürükleyecekti.
‎
‎Nehir elindeki telefonu cebine koyup hızla bir yere doğru yürümeye başladı.
‎
‎Aklında çözmesi gereken bir sürü sorun vardı. Ama Nehir'in bilmediği bir şey vardı: Çok geçmeden yolları Atlas'la yeniden kesişecekti.
‎
‎Atlas'ın Malikânesi
‎
‎Atlas malikaneye varmıştı.
‎
‎İçeri girer girmez Ege'ye döndü.
‎
‎Atlas:
‎
‎“Nehir gelmedi mi?”
‎
‎Ege:
‎
‎“Gelmedi, patron.”
‎
‎Atlas:
‎
‎“Ne zaman gelir?”
‎
‎Ege:
‎
‎“Bilmem, patron.”
‎
‎Atlas gözlerini Ege'ye çevirdi.
‎
‎Atlas:
‎
‎“Sen neyi biliyorsun ki zaten?”
‎
‎Ege içinden derin bir nefes aldı.
‎
‎Her zamanki gibi suçlu yine ben oldum.
‎
‎Ardından Atlas'a döndü.
‎
‎Ege:
‎
‎“Patron, dövüşe gidecek misiniz?”
‎
‎Atlas bir an düşündü. Sonra ceketini düzeltti.
‎
‎Atlas:
‎
‎“Gidelim. Zaten Nehir de gelmemiş.”
‎
‎Ege başını salladı.
‎
‎İkisi birlikte evden çıkıp arabaya bindiler. Ege direksiyona geçti ve yer altı dövüş salonuna doğru yola koyuldu.
‎
‎Yer Altı Dövüş Salonu
‎
‎Salonun içi her zamanki gibi kalabalıktı. İnsanların bağırışları duvarlarda yankılanıyor, seyirciler heyecanla dövüşün başlamasını bekliyordu.
‎
‎Salonun sorumlusu Mert, ringin kenarında duruyordu.
‎
‎Tam o sırada karşısına siyah kapüşonlu, yüzünü gizleyen biri çıktı.
‎
‎Mert'in dudaklarında alaycı bir gülümseme oluştu.
‎
‎Mert:
‎
‎“Ooo! Fırtına gelmiş. Sen buranın yolunu bilir miydin?”
‎
‎Fırtına başını hafifçe kaldırdı.
‎
‎Fırtına:
‎
‎“Adam nerede? Hadi, hızlı ol.”
‎
‎Mert'in gülümsemesi biraz daha büyüdü.
‎
‎Mert:
‎
‎“Şampiyonu yenebileceğinden emin misin? Buradan hastanelik olarak çıkabilirsin.”
‎
‎Fırtına bir adım yaklaştı.
‎
‎Fırtına:
‎
‎“Uzatma, kes hadi.”
‎
‎Mert ellerini iki yana açtı.
‎
‎Mert:
‎
‎“Sen istedin.”
‎
‎Her şey ayarlanmıştı. Dövüşçüler hazırlanmış, seyirciler yerlerini almıştı. Şimdi herkesin beklediği tek şey, ringe çıkacak iki rakibin karşı karşıya gelmesiydi.
‎
‎Sunucunun sesi salonu doldurdu.
‎
‎Sunucu:
‎
‎“Evet, sayın seyirciler! Bu gece yine nefesler tutulacak, yumruklar konuşacak!”
‎
‎Kalabalık çığlıklarla karşılık verdi.
‎
‎Sunucu:
‎
‎“Bir tarafta, bugüne kadar karşısına çıkan hiç kimsenin yenemediği şampiyonumuz!”
‎
‎Şampiyon ringe çıktığında ıslıklar ve çığlıklar havada uçuştu. Adam kendinden emin adımlarla ringin ortasına ilerledi ve seyircilere baktı.
‎
‎Sunucu mikrofonu yeniden kaldırdı.
‎
‎Sunucu:
‎
‎“Diğer tarafta ise lakabı Fırtına! Kendisi hakkında pek bir şey bilmiyoruz. Ama bu gece şampiyonumuza meydan okumaya cesaret etti!”
‎
‎Fırtına ağır adımlarla ringe çıktı.
‎
‎Kapüşonu hâlâ başındaydı.
‎
‎Salonda fısıltılar çoğaldı.
‎
‎“Bir kız mı dövüşecek?”
‎
‎“Saçmalık!”
‎
‎“Kesin yenilir!”
‎
‎“Şampiyon onu iki dakikada yere serer!”
‎
‎Fırtına söylenenleri duyuyordu ama hiçbirine cevap vermedi. Sadece ringin karşı tarafında bekleyen rakibine baktı.
‎
‎Şampiyon, karşısındaki kişiyi küçümseyen bir ifadeyle süzdü.
‎
‎Şampiyon:
‎
‎“Beni yenebileceğini gerçekten düşünüyor musun?”
‎
‎Fırtına başını hafifçe yana eğdi.
‎
‎Fırtına:
‎
‎“Birazdan öğrenirsin.”
‎
‎Şampiyon alaycı bir kahkaha attı.
‎
‎Şampiyon:
‎
‎“Buraya kadar gelmişken ağlamadan dönmeyi başarabilirsen şanslısın.”
‎
‎Fırtına'nın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
‎
‎Fırtına:
‎
‎“Sen önce kendi hâline bak.”
‎
‎Seyircilerden kahkahalar yükseldi.
‎
‎Mert ringin kenarına yaklaştı ve hakeme işaret verdi.
‎
‎Sunucu mikrofonu son kez kaldırdı.
‎
‎Sunucu:
‎
‎“Evet, sayın seyirciler! Bahisler kapandı! Herkes yerini alsın!”
‎
‎Salon bir anda sessizleşti.
‎
‎Sunucu:
‎
‎“DÖVÜŞ BAŞLIYOR!”
‎
‎Zil çaldı.
‎
‎Şampiyon hiç beklemeden Fırtına'ya doğru hamle yaptı.
‎
‎Ancak Fırtına'nın yüzünde en ufak bir korku belirtisi bile yoktu.
‎
‎Tam tersine…
‎
‎Sanki uzun zamandır bu anı bekliyordu.
‎
‎Ve ringdeki hiç kimse, karşılarında kimin olduğunu henüz bilmiyordu.
‎

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları