Çantamı tek omzuma atmış kütüphaneye doğru yürürken çikokatalı sütümü içiyordum. Daha doğrusu pipetine işkence çektiriyordum. Pipeti ısısrarak meyve suyu ve süt içme gibi bir huyum var maalesef. İğne deliği gibi bir delikten ağzıma gelen çikolatalı sütün tadı bir başkaydı vesselam. Yarım saatte iç iç bitmiyordu. Yani ne bileyim. Değişik huylarım var işte…
Kütüphanede bugün matematik çözmeye karar vermiştim. Lanet olasıca bir ders. Ama işte, çalışmak gerekiyor, maalesef…
Hava güneşli olmasına rağmen çok sıcak değildi ve tam da dışarıda, arkadaşlarla birlikte gezmelik bir havaydı. Ama ne benşm bir arkadaşım vardı ne deharcayacak vaktim. Ders çalışmayı sevmiyor oluşum çalışmadığım anlamına gelmez. Sadece bazen oturup kitap okumam çok çok çok -milyon kere çok- daha makul gelirdi.
Geçen gün olduğu gibi.
Ama geçen günü hatırlamak istediğimden emin değildim. Eğer düzenli geliyorsa onu tekrar görme şansım var denekti, ki bu hafta kütüphaneye gittiğim dört günün dördü de gördüm onu.
Kütüphane görüş açıma girerken çikolatalı sütümü hemen bitirdim ve bulduğum ilk çöp kutsuna attım. Saçlarımı düzelterek kütüphaneye gittim ve her zamanki yerime kuruldum.
Çantamdan kitaplarımı çıkartırken onun olduğu tarafa bakmamak için kendimi oldukça zorluyordum. Adını bilmiyordum ama gözleri kehribarın en güzel tonuydu ve adı olmasa da lakabı vardı. Yani benim için bir lakabı vardı. Benim taktığım, kimsenin bilmediği lakap. Kehribar.
Vay be! Ne kadar da yaratıcıyım, değil mi? Sürünüyorum ben buralarda ya.
Kendi kendime deli misali gülerek, tabii ki de ölğm sessizliğiyle, kitaplarımı çantamdan çıkardım. Açtığım ilk sayfayı çözmeye başladım. Düzen kim? Ben kim? Ablam da hep şikayetçiydi düzensiz olmamdan. Bana sürekli olarak düzensiz olmam ile ilgili, “Nefes alışın düzenli mi acaba?” gibi imalarda bulunurdu. Bana takılmayı severdi.
Aslında ablam beni severdi. Her halimle, her şeyimle. Ne anlatsam dinlerdi. Benim en yakın arkadaşım ablamdı. Ben de onun için benzer bir konumdaydım tabii. O da bana her şeyini anlatırdı, ben de onu her şeyiyle kabul ederdim.
Ve ona Kehribar’dan da bahsetmiştim… “ŞAKA YAPIYORSUN?” diye bir tepki vermişti. “Aşık olmuşsun, Alper,” şeklinde bir yorum yapmayı da ihmal etmemişti tabii. Ona abartmamasını, daha çocuğun adını sanını bile bilmediğimi söylemiştim. Aynı şekilde eşcinsel olup olmadığını da bilmiyordum… Ablam bu endişemi anladıktan sonra susmuştu, anlatmaya devam etmem şartıyla.
Ablam Ayben, biraz deli dolu bir kişilikti. Kıvırcık kızıl saçları her zaman upuzun olurdu. Bir konuştumu bir daha susmazdı.
Ben bunları düşünmek yerine soru çözdem daha makul bir seçenekti sanki…
ㅗㅜㅗㅜㅗ
Tamı tamına beş saattir soru çözüyordum ve son yarım saati tek bir soruya ayırmıştım ama çözememiştim. Soru inatla çözüme ulaşmak istemiyordu sanki. Kafayı yememe rama kalmıştı!
Kalemimi masaya neredeyse fırlatarak bırakırken çıkardığım ses yüzünden bana dönen birkaç bakışa özür diler gibi baktım. İnsanlar oflayarak önlerine dönerken gözlerim onun masasına kaydı. O da sesten rahatsız olmuş olacak ki bana kaşları çatık bir şekilde bakıyordu.
Kehribar, özür dilerim valla seni rahatsız etmek istememiştim bakma öyle Deccal klonu gibi.
Dudaklarım düz bir çizgi halini alırken başımla özür dilediğimi belli edecek şekilde bir hareket yaptım. Sonra önüme döndüm ve telefonumu elime aldım. Ablamdan mesaj vardı.
Abo: N’aber Alpi?
Siz: İyilik ablam, seni sormalı?
Abo: İyi ben de.
-Kehribar’ı gördün mğ bugün?
Siz: Evet.
-Ve sanırım bir yık fazla dikkat çektim.
Abo: Nasıl yani?
Siz: Gürültü çıkardım istemsiz.
-Tüm suç matematikte bu arada.
-İşte o da döndü Deccal klonu gibi kaşlarını çatıp bakmaya başladı.
-Hala bakıyor mu bilmiyorum ama bir anda Yecüc Mecüc gibi yüm kütüohane üstüme saldıracak gibiydi.
Siz: Abart Alpi.
-Biraz daha abart.
-Az oldu bu ablacığım.
Siz: 😒
Abo: 😕
-Neyse hadi ders çalış atmasın tepem sonra.
Siz: Tamam abla tamam.
Telefonumu bırakıp yine soruya odaklandım. Ne kadar süre geçti bilmiyorum ama lanet soru asla çözülmüyordu. Kafayı yememe ramak kaldı.
Birazdan, “Ay ben gidiyorum!” diye bağırıp bayılacaktım o olacaktı. Ya da kitapı parçalayıp yakacaktım.
Kalemi bu defa sakince kitabın üzerine bıraktım. Kolumu masaya, başımı da koluma yasladım. Başım feci derecede ağrıyordu ve yanımda ağrı kesici de yoktu. Ablam dediydi, yanında hep ağrı kesici olsun dediydi. Ben salak gibi diblemedim.
Abla sözü dinlemeyen pişman olur kardeşim, denendi onaylandı yani.
Gözlerimi sıkıca yummuş en azından biraz kestirerek başımın ağrısının geçmesini bekliyordum ama bu ağrı uyumamam için vardı sanki. Keisnlikle de benim uykuya dalacağım ablatı bekleyip saplanıyordu. Yoksa tam uykuya dalacağım anda başımı matkapla deliyorlarmış gibi bir hisse kapılıp ağlayacak gibi olmazdım.
Eve mi gitsem? Adam akıllı çalışmadın, Alpi, nereye?
Ağlamama ramak kala kolumda hissettiğim el ile başımı usulca kaldırdım ve… KEHRİBAR? Kesinlikle onu görmeyi beklemiyordum. Hızır gelip bana baş ağrım konusunda yardımcı olabilirdi elbet ama bu arkadaş ne alaka şu an mesela tam olarak? Mal mal bakmayı kes çocuğa! “Buyur?” askerlik arkadaşımla konuşuyormuş gibi sormuştum.
“Kitabın anasını ağlatmana sebep olan soru konusunda sana yardımcı olmak istedim,” dedi tek nefeste, “Tabii eğer istiyorsan,” beklemiyordum. Kesinlikle beklemiyordum. Asla beklemiyordum.
Alpi bunu beklemiyordu.
“Olur, minnettar kalırım,” dedim en sonunda. Sakin kalmam bir mucize gibi görünüyordu, değil mi? Hayır değildi. Baş ağrım sakinliği mecburi kılıyordu.
Hemen yanıma oturup önümden kitabı aldı ve çözemeye başladı. Birkaç dakika sonra çözümü bitirip bana anlatmaya başlamıştı. Onu dinliyordum ama aklım tarçın gibi olan kokusuna takılmıştı. O farkında olmadan yüzünü daha da incelememiş, aklıma kazımıştım. Hayır Alpi, onu çizmeyeceksin!
Kesinlikle çizecektim.
O soruyu anlatıp gittikten sonra kitabı önüme aldım ve çözünü incelemeye başladım. Basitmiş be…
Sorunun en alt kısmında onun ilginç, güzel değil ama çirkin demek istemiyorum, yazısıyla yazılmış ufak bir not vardı.
0 544 *** ** ** eğer tanışmak istersen numaram bu. Şahsen ben tanışmak isterim.
Başımı usulca kaldırıp ona bakmak istedim ama gitmişti.
Neydi bu?
Bölüm Yorumları